Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri, Baghlan en wellicht ook Nahrin (allen districten)
Woensdag 01 December 2004


Tja weer zo’n dag dat e.e.a. wat slecht begint. Was dus al m’n scherfvest kwijt en nu kon ik ook nog niet het MOLT kantoortje in want de sleutel hing niet bij ops. Op het MOLT kantoortje ligt traditie getrouw mijn laptoptas met de gegevens voor de missie en de telefoon (irridium). De HID Henk had en reserve sleutel dacht hij, mispoes. Dus Jasper wakker gemaakt en zijn sleutel gebruikt en scherfvest van Willem H geleend en dan gaan we op pad. Het was helder in Pol-I-Khomri maar richting Baghlan weer grondmist. We moesten door industrieel Baghlan en gedeeltelijk Baghlan zelf om via een achterweg weer naar het zuiden te kunnen rijden. De suikerfabriek, waar we naar op zoek waren, lag oostelijk van Industrieel Baghlan maar een watertje scheidde de locatie van de stad zelf. We stopten onderweg om met lokale boeren te praten en toen we vroegen waar de fabriek was bleek die dus aan de andere kant van de doorgaande weg te liggen in industrieel Baghlan. Zo dat was ruim een uur voor jan met de korte achternaam. En wederom bleek dat de MIVD niet weet waar ze over praten. Laten we zeggen hemelsbreed 6 kilometer uit koers en dus heel wat simpeler te bereiken dan gedacht. De fabriek zag er eigenlijk niet eens zo slecht uit en kan zeker weer in gebruik worden genomen. Hierna wat dorpen pogen te vinden tussen Baghlan en Nahrin. Dit was geen succes bijna elke weg liep door een dal en eindigde in een ezelsspoor. Wel vonden we weer een nieuwe woongemeenschap die even niet op de kaart stond maar dat terzijde. We lunchten, deelden nog wat speelgoedbeestjes uit aan de aller kleinsten en ISAF kranten aan de wat ouderen. Hierop besloot ik die hoek maar te laten zitten en een andere gemeenschap te zoeken noordwest van Pol-I-Khomri. We reden dus weer terug sloegen de weg naar de kazerne in van het 20e divisie en belandden in een mijnwerkersdorpje met mijn. Eigenlijk mochten we daar niet zijn dacht men maar we kregen genoeg informatie over de mijn. Om de dag goed te beëindigen, gingen we nog even downtown PeK en dat maakte de dag vol. De gast, een reserve kolonel, had in feite de hele dag de tolk gebruikt dus die kan ook veel beter de verslaggeving doen toch. Op het kamp begrepen dat het vest ergens anders is maar niet weg, de sleutel van het hok dus wel in ops was. En dan is het tijd om te gaan eten en de rest van de riedel. ’s-Avonds nog goede gesprekken gehad met diverse leden van het CIMIC team en dit verhaaltje bijna afgerond voor middernacht. Ware het niet dat diegene die ik lief heb een postbus heeft geleegd en nu zoiets roept als herhaal alles na 13 Oktober. Ja ja doe het even, dat gaat zomaar niet schat dat is een puist werk. Daar gaan we eerst een nachtje over slapen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Donderdag 02 December 2004


Zo we hebben er eens goed over geslapen en ik realiseer me dat ik een prima relatie op het spel zet maar aan de andere kant begrijp ik ook dat in Nederland moeilijk een voorstelling gemaakt kan worden van de nog immer primitieve omstandigheden hier, ook onder het 1(NL) PRT. Maar we gaan dus niet alles herhalen na goedemorgen of te wel 13 Oktober. De fanclub is groot genoeg om in voorkomend geval carole@raketnet.nl of cvink@vvgi.nl van alle info te voorzien dacht ik zo. Dus veel plezier in het land van melk en honing en informeer elkaar maar. Wij gaan over tot de orde van de dag. Opstaan en in de quasi vrieskou sprintje trekken op slippers en douche pakken. Daarna even koffie drinken bij de CIMIC tent. Dit is de tent die eerst voor de wacht was, toen heeft gediend voor het KCT die op bezoek waren en nu dus voor het CIMIC team dat een assessment dient te maken voor de politiek. Eigenlijk hoe nu verder de komende jaren, in ieder geval als ik al weg ben want voor die tijd zie ik even weinig gebeuren. Maar goed daar hadden ze geen koffie, dan maar naar de eettent annex WZZ tent. Met koffie in de hand het kantoortje opgezocht en aldaar wat werkzaamheden verricht waaronder rijmen en dichten voor die goedheilig man. Oh ja zwarte kisten uitgegraven en aangetrokken. Lunch pikken en nog wat werken maar nu aan de verslaggeving van de trip van gisteren. Toen dat verder ook was afgewerkt maar eens aan dit verslag gaan werken. Nou ja moest eerst nog de vele foto’s van gisteren ordenen en ons aller Jurg had de slang uit zijn sleuf gegooid. Ja dan is hij dus weg. Was hem allemaal veel te warm. Dus wat doen we slangen zoeken die je natuurlijk op de verwarming kan aansluiten. Jammer dan. Het is kouder dus heeft men besloten de douche en de wasruimte (tenten natuurlijk) ook van warmte te voorzien dus dan maar de ijzeren voorraad. Die aangesproken twee slangen op de machine en naast of net onder m’n stretcher hebben we nu warme lucht. De thermostaat ligt bij de tolken en daar hebben we koukleum Joesef dus ik maak me geen zorgen over warmte voorlopig. Ook even een bankje ingepikt die de GU had achter gelaten in hun tent. Mooi stukje huisvlijt met de voormalige achterbank van de Toyota als basis. Nu nog het scherfvest terug en alles gaat goed komen. Gevoegd een foto van gisteren, bij het wandelen in de stad, vandaag was het frisser en meer bewolkt. U kent inmiddels de normale afloop van een vooravond dus dat vermeld ik niet meer. Na de debrief op bezoek bij de tolken want die hebben lokale TV en daar was het interview op van heden morgen met de waarnemend commandant. Overigens van Rens begrepen dat het probleem van de .doc nu wat voortvarender wordt aangepakt na 6 weken. DTO kan net zo goed een Afghaanse firma zijn die werken ook wat minder snel dan in Nederland. Inmiddels is er PALM uit blikjes, schrijft de CIS op donderdag avond met een vork i.p.v. een pen en werd het na twaalven voordat de slaapplek werd bereikt. Ja ik weet het de prins is overleden op 93 jarige leeftijd en we zijn dus minder frivool. En oh ja de post is weer binnen 3 pakjes maar liefst uit Oostrum, Hoogvliet en El Paso. Georg het dansende rendier gaat het maken dit seizoen dat zweer ik, het was het breekbare pakje maar het meest ingedeukt. En de lading drop gaat op het MOLT bureel worden gezet voor gezamenlijk gebruik en we zijn blij met de ontzegging van een koude BM. Tenslotte de kruidnoten, taai taai, mini snacks en chocolade letter zullen echt smaken. De volgorde van openen is na die uit Oostrum natuurlijk volledig willekeurig toch?

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Vrijdag 03 December 2004


Netjes tegen zevenen wakker geworden, kon dat even niet zien op het horloge want die stond stil, maar ook de telefoon biedt dan wel eens uitkomst. Op naar het internet café om drie dagen te verzenden en andere post te verzamelen op de USB stick. Oh ja het gemis van die mail was vanaf 14 november, zit de laatste tijd wel meer te klooien met de maanden. Maar goed het internetcafé had weer kuren, alles was weer dichtgetimmerd en dus kende hij weer geen USB sticks. Gelukkig had één van de hid’s Henk Meijerink medelijden met me en stond even zijn aansluiting af voor de post. Dus kon e.e.a. dus toch nog verstuurd en bewaard worden. Om half elf het wekelijkse overleg tussen de molt commandanten en vervangers en de commandant PRT, zonder commandant want die zit in Nederland dus deden we het met Frits, de chef staf oftewel vervanger van de commandant. Ook was er zoals elke week op vrijdag de lokale markt. De grootste belangstelling was bij het film kraampje. Na de vergadering was het aardig fris geworden buiten een schrale koude harde wind. De tent stond dus weer te klapperen en de bekende plankjes waren weer omgeklapt, weer de zooi bij elkaar rapen wordt een beetje vervelend. Maar goed de wind ging weer liggen en het werd weer wat meer aangenaam. Heb maar een tukje gevat en vervolgens de keek op de week. Overigens als ik het goed begrepen heb komen er dit weekend zeker vijf auto’s bij soort Toyota Prado kleur onbekend. En ja hoor de eerste sneeuw op onze hoogte viel na zessen, dat is leuk toch. Wat langer in de tolken tent gebleven om allerlei zaken door te spreken en wat misverstanden weg te nemen. De meesten gingen over waarom we niet meer zo vaak op de ‘weg’ zijn en de blijkbaar mondeling gemaakte afspraken op de luchtmachtstaf die nu even niet meer werden aangehouden. Even dit verslagje schrijven en een biertje gaan drinken. Ze waren soepel die van gisteren die nog open stond kon ik ook nog kopen dus drie maal palm vandaag. Terug naar tent en in het donker wat sneeuw foto’s gemaakt, je weet het immers nooit voor het zelfde geld is die zooi morgen weg. Onderweg dus tasje fototoestel verloren, weer terug en gelukkig terug gevonden. En zo kon voor middernacht het slaapplekje worden opgezocht.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (district)
Zaterdag 04 December 2004


Na een prima nacht op tijd er uit en door de natte sneeuw een weg gebaand naar de douche. Standaard ritueel voor een dagje eruit dus koffie in thermoskan en lunchpakketje maken. Was er even getuige van dat sommigen blijkbaar hetzelfde hebben als ik en dus zaken zoals pindakaas en gekleurde muisjes naar hier hebben laten sturen om enig variëteit in het ontbijt aan te kunnen brengen. Na ontbijt naar de ops om de tasker te bestuderen. Tja we gaan natuurlijk niet ergens in Khinjan staan en bazuinen rond dat we pieterse zoeken de een land dispuut heeft mat Jalal. Dus wat meer info mannen. Dit moest uit de koker van onze marechausist komen dus die werd voor gaats getrokken. Gegevens na veel zoeken gevonden dus met een vertraging van 1 uur was alles gepiept en konden we op weg. We was in dit geval een standaard team en twee gasten. We hadden twee Toyota’s bij en een MB. Die MB hoeft eigenlijk niet meer want immersat zit nu ook in de Toyota’s, maar zo kan je wel gasten meenemen anders gaat dat niet. Het weer in PeK was grauw en fris maar de wegen waren vrij. Gaande weg naar het zuiden werd het weer beter, zonnetje erbij en mooie vergezichten. In Khinjan aangekomen zijn we voor de gasten even naar LIMAK gegaan de Turkse firma die een gedeelte van de rondweg verbetert. Aldaar moest de MB even achteruit steken en….achteruit en eerste versnelling werkten niet meer. Ook bij het rijden in tweede versnelling kwamen er onheilspellende geluiden uit de versnellingsbak. Niet goed dus, contact met ops en afbreken ‘de missie’dus. We hebben nog uitgebreid gesproken met de hoofd engineer en ik later nog met de manager, die al eens ons kamp met een bezoek had vereerd. Van een derde Turk kreeg ik ook ditmaal een pakje pijptabak. De gasten liepen nog even onder begeleiding door de ‘wereldstad’ Khinjan en na wat wachten arriveerde het bergingsvoertuig waar de MB met voortrein in werd gehesen. Samen uit samen thuis dus met een gangetje van tussen de 50 en de 60 reden we terug naar PeK. Vaste ritueel en ’s-Avonds nog wat nababbelen de foto’s ordenen en dit verhaaltje schrijven. Kwam niet af dus op sinterklaas dag (die dus niet gevierd wordt vanwege het overlijden van Prins Bernhard) het afgemaakt.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (locale industrie)
Zondag 05 December 2004


Met een goede nacht slaap achter de kiezen vroeg eruit. Eerst maar eens het internetcafé opgezocht en ja hoor de machines lusten weer USB’. Verhalen van thuis over kastjes die ik voor het eerst hoor en onvermogen om een printer aan de praat te krijgen. Verder schijnt mail moeizaam te openen te zijn. WINZIP van het net downloaden dame en installeren. En ja de ontbrekende informatie ga ik niet sturen…. Het weer voor vandaag fris en mistig, schijnt trouwens ook gisteren fris en bewolkt te zijn geweest, maar goed dat ik in Khinjan was daar was het zonnig en aangenaam. Om tien uur ging de trein op pad, een bezoek aan de cement fabriek met leden van CIMIC group north. Het complex uitgebreid bekeken en gefotografeerd, zal nog wel enige investeringen kosten om die zak weer vlot te krijgen als je dat al wil. De stenenvergruizer is niet fijn genoeg om goede cement te maken en de laatste fase steen, klei en water voegen met gips en dan verhitten zit even niet goed in elkaar. Bovendien heeft de fabriek nogal wat spanning nodig en die levert centrale 1 even niet nu. Gelukkig hoefden we niet te lunchen wat dat zou echt te lang hebben geduurd en wellicht teveel verwachtingen hebben gewekt. Terug naar de basis en een lunch. Stond er iemand aan de poort die mij nodig had, ik verscheen snel maar toen was de vogel al gevlogen. Laten we zeggen een open sollicitatie als tolk en of bewaker, nou die moet je niet bij mij indienen toch. Na de middag met een gedeeltelijk ander gezelschap naar de textielfabriek en het textiel ziekenhuis, althans dat was de bedoeling. De textielfabriek is dus niet elke dag operationeel en afnemers hebben ze eigenlijk ook niet meer, komt ook mede omdat ze derde kwaliteit ruwe katoen innemen voor het proces. Het ziekenhuis hoef je dus ook niet na enen te komen dus dat was even een misser. Maar duidelijk werd ook wel dat blijkbaar centrale 2 hier voor de spanning zorgt. Bij vertrek riep men ons terug, ik had mijn pijp gestrooid. Enfin twee man afgezet bij de poort en weer de stad in op zoek naar BRAC een in mijn ogen nuttige club die rente geeft op sparen en natuurlijk rente vraagt voor leningen voor kleine ondernemers. Deze club bestaat voor een groot gedeelte uit Bangla Deshi, dus of dat de juiste keuze is valt te bezien. In ieder geval was de vertegenwoordiger die in het dagelijks leven lid is of in het bestuur zit van het de VNO, een werkgeversvereniging, geïnteresseerd in het geheel. Maar omdat bij ondergaande zon buiten te bespreken is niet zo wijs het was behoorlijk koud en tegen half vijf waren we weer op de basis. In ieder geval voor mij best leerzaam zo’n dagje onderweg met functioneel experts dat dient gezegd. ’’s-Avonds de debrief waarbij de experts schitterde door afwezigheid dus heb ik zo goed en kwaad als het ging maar verwoord wat er vandaag was uitgespookt. Nog even een goede discussie met de vertegenwoordiger van psy-ops over hoe en met wat die mannen iets gaan rondbrengen of bazuinen. En een biertje voor het slapen gaan finis.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (district)
Maandag 06 December 2004


Routine vlak na zessen het bed uit en ontbijt met tanken van koffie in thermoskan en het maken van een lunchpakketje. Tegen achten gingen we op weg met twee gasten aan boord. We stopten eerst in een mistig Pol-I-Khomri bij de broodfabriek. Nou eigenlijk is het een meelfabriek, ze malen en slaan het meel op in de grote silo’s. De directeur was er even niet en het was ook niet te verwachten dat hij snel zou komen ook dus op pad maar weer naar de universiteit van PeK. Daar gingen de gasten en tolk en Dennis naar binnen ik bleef lekker buiten. Redelijk geanimeerd gesproken met diverse studenten en wat krantjes uitgedeeld. Inmiddels was de mist verdwenen en dat maakte de rit naar het zuiden beduidend aangenamer. We stopten nog even onderweg voor een koffie en zo en arriveerden we redelijk snel in Khinjan het deel van het district wat oostelijk van de ‘districtshoofdstad’ ligt. Daar zochten we een dorp wat er niet is maar ook een man die daar die niet woonde. Dit klinkt behoorlijk cryptisch natuurlijk maar dat is ook de bedoeling. De informatie die ik nodig had kreeg ik toch wel daarvoor hoefden we het dal niet verder in te rijden. Bovendien is de materie waar het over handelt onder de rechter dus eigenlijk moeten we ons daar niet mee bemoeien. Wel was ik nog getuige van een school die geen school was en dus het verzoek maar even rap zo’n ding te bouwen. Dat gaat natuurlijk niet zo simpel maar ik houd dat dal in mijn achterhoofd want aan de scholen aldaar moet echt wat gebeuren maar wel via de geëigende kanalen zoals via de gouverneur. Verder had deze middelbare school qua leeftijd van de leerlingen wel een erge grote spreiding. Dit heeft natuurlijk alles te maken met het verleden tijdens een oorlog is er weinig tijd voor scholing natuurlijk. Maar zo hadden we tijd over en de gasten willen ook wat dus voorstel salangtunnel had niemand iets op tegen. Ik heb het even geklokt maar van Khinjan naar ingang tunnel is ongeveer 50 tot 60 minuten omhoog. Het hoeft verder geen betoog dat de terugreis minder tijd kost. Nog even racen naar PeK, maar de directeur was er weer niet. Die is er meestal ’s-morgens en toen waren wij er ook dus die vlieger gaat even niet op heren. Standaard vooravond ritueel en…weer op slinkse wijze meer dan twee biertjes en dan slaapt het stukken beter.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Dinsdag 07 December 2004


De grote dag, inauguratie van Karzai. Zelf werd ik weliswaar op tijd wakker maar dommelde weer in en dan is het al snel half acht. Douchen en naar internetcafé. Want het kan weer: word documenten verzenden. Ontvangen van die dingen even niet en jpeg oftewel foto’s verzenden gaat ook even niet. Kortom het blijft kloten met DTO c.s. Uit de mail begrepen dat ik minder drukte moet maken en dat de missende mail thuis dus 13 tot 20 november betreft. En een zekere heer in Hoogvliet schijnt De bladen:04.12.28 t/m. 04.12.30. te missen, is best mogelijk die dagen komen nog of zie ik het weer verkeerd. Ga er dus maar even vanuit dat november wordt bedoeld dus fans verzoeke carole@raketnet.nl te voorzien van de dagen 13 t/m 19 november en golf@veteranen.nl te voorzien van de dagen 28 t/m 30 november. Misschien een ideetje hoor maar wellicht kan er uitwisseling van gegevens plaatsvinden tussen Oostrum en Hoogvliet. Tijdens het ontbijt heb ik van Chris, Jasper en Jurgen een nieuw werkwoord geleerd, douven, wat staat voor lamballen, internetten en bellen. Echt waar ik heb het niet verzonnen. Maar goed voor het bijzondere evenement zat ik dus tegen negenen voor de beeldbuis in de achter tent bij de tolken dus. Mooi op tijd want het duurde nog even zeker tot half twaalf voordat er iets echt structureels gebeurde. Primair dus met alleen Afghaans sprekenden zoals de tolk Najim, Delibas of zo de Afghaan geboren in PeK en deel uitmakend van de CIMIC group, schijnt deel uit te maken van de kamer van Koophandel van NL en verder dus Willem de schrijvert. Die zelfde schrijver was nog een leuke, gisteren bij het ontladen van de auto’s na het tripje vond ik mijn helm niet meer wel die van Willem Vogelzang. Nou ja helm maatje big dus leek wel een emmer op je hoofd. Vraag ik hem dus gisteren avond of hij zijn helm had ja hoor zei hij want zijn naam staat er in, kijk en die had ik dus. Slim hè. Na de lunch waarbij een frikadel was, die natuurlijk acuut omgetoverd werd in een frikadel speciaal ben ik verder gegaan met uitzoeken van de foto’s maar m’n ogen vielen dicht dus werd het extended douven. Daarbij werd ik gestoord door activiteiten in de tent naast me, die werd afgebroken en verplaatst. Dat soort activiteiten gebeurt dus niet met de hand maar met de verreiker, moet natuurlijk wel alles los zijn anders maak je een soort dromedaris. Het weer was best aangenaam vandaag, vannacht heeft het gevroren maar vandaag scheen de zon echt wel lekker. Na de storing weer verder met foto’s uitzoeken en het vaste ritueel voor de avond met dien verstande dat er blijkbaar een lokale heer is in Tala Wa Barfak die zijn klein kaliber wenst in te leveren. Videofilm en coördinaten werden mijn deel maar eerst moet ons aller ops maar eens in conclaaf met HQ ISAF want wij gaan die zooi niet laden, natuurlijk willen we wel veilig stellen en of isoleren van die zooi. Tja als ik mijn hoofd vertoon in een district gaat men alles inleveren dat gaat de goede kant op nietwaar, alleen waar laat je die rotzooi. Ja en de post was er ook dus heer GCM uit Zoetermeer hartelijk dank uw gaven zijn gearriveerd. Het gaat smaken en van de beelden zal worden genoten.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Woensdag 08 December 2004


Gisteren vergeten te vertellen dat we er weer drie Prado’s bij hebben, in een iets luxer uitvoering en er moet nog het nodige aan gebeuren zoals inbouw verbindingen en de nodige bestickering en de kleur is zilver en wat er op lijkt want van de drie is er al eentje afwijkend van kleur. En er komen er binnenkort nog een aantal. Gaan we eindelijk toe naar vaste uitrusting van een team. En vandaag neem ik een baaldag op. Het zon energie horloge is sinds die naast m’n stretcher op de kist ligt gewoon blijven lopen…de Peelkonijnen doen niets anders dan verliezen. Het plan om altijd twee molts eruit te hebben is nog immer niet geïmplementeerd en over DTO zwijgen we maar in alle talen die organisatie kan beter worden opgedoekt, wat een ergernis. Rondje kamp resultaten: -inbouw verbindingsapparatuur is problematisch, reken er niet op dat het dit jaar klaar komt. -mensen voor de poort, worden geïnterviewd, handelt over een dorp in Dushi, vriend Jalal krijgt weer de schuld (Althans zijn mensen). Rest mij niets meer dan de film TROY te bekijken en de tranen te drogen en zo is het snel 14.00 uur. Het is mooi weer de zon schijnt. Maar weer eens naar het kantoortje daar eigenlijk niets structureels gedaan, werd telkens gestoord. Toen werd de behoefte om naar de werkende cementfabriek te gaan kijken iets te groot bij het CIMIC team dus daar togen we maar heen. E.e.a. bekeken en weer retour basis. Diner een soort vreselijk grote big mac of burger ding die toch zeker in twee delen moest worden gegeten. Verhaal van Dushi bleek Tala Wa Barfak te betreffen en de humint mannen hadden me van tevoren ingelicht. Kwam niet tot een missie voor morgen, jammer dan maar op termijn die info meenemen. Een plenaire meeting met het CIMIC team die komen namelijk langzaam tot hun assessment tenslotte en nog wat biertjes in de tent en dat was het dan voor vandaag.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Donderdag 09 December 2004


Tja op tijd wakker en een douche. Verder de gehele dag m.u.v. de lunch de foto’s voor de opvolgers geordend. Tussendoor niet alleen mail binnen gehaald maar ook de volgende tegenstander voor hattrick uitgedaagd. Een zekere heer uit Zoetermeer merkte terecht op dat hij zijn voorletters niet herkende en wilde zekerheid. Zeer oude vriendin uit Noord-Holland verontschuldigde zich voor lange radio stilte. Jongste zusje verzuchtte dat .zip niet te lezen en te openen was, dus maar internet download tips gegeven, dan wel uitwisseling met andere leden van de fanclub . En zorgeloze mail uit het ouderlijk huis, zijnde de homestead. Eurobonnen voor hebberige partners, maak die maar op zou ik zeggen en uitnodiging voor kerstsoiree was toch tegen dovemansoren verteld. Misschien een tip eega’s van uitgezonden mensen bij elkaar posteren komt vast iets goeds uit. Verder dus een vervolg van de verwikkelingen in mijn district Tala Wa Barfak. De Mulah met veel wapentuig krijgt een briefje van de DCOS ISAF waarin onze commandant wordt verordend de situatie te gaan bekijken in het district voor bijvoorbeeld een dam (dus nooit).Realiseer me dat ik gisteren wat vergeten ben te vertellen. Er is een man lees mulah die op video heeft aangegeven dat hij zooi aan wapentuig wil inleveren. Brengt die boodschap naar Kabul en wil er niets voor hebben zegt hij maar verwoord wel de standaard problematiek in zijn dorpje. Gevolg die loeser, brigade (Duitse) generaal tuint er in en belooft wat. Tja dat is, terecht tegen het zere been van Jan. ’s-Avonds dus snel een briefje gedicht in het Engels om duidelijk te maken dat het zo niet werkt met NL PRT, wordt vervolgd. Biertje of wat drinken in de tent, het is tenslotte cisavond en dan gerust gaan slapen. Jurgen en Jasper gaan morgen vroeg weg om te gaan genieten van een welverdiende rust. Dus, lees maar erg ver terug, team 2 en 3 gaan nu 2+ of 3- vormen en team 1 (wat geen team is) blijft intact. Na een vijftal Palms is het wel goed geweest, we gaan slapen en stellen vast dat er geen foto is van vandaag. Maar er wordt er eentje gevoegd inzake het zware leven van een C-MOLT.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Vrijdag 10 December 2004


Ja de vrije dag, natuurlijk even gestoord door het vertrek van Jurgen uit de tent om een uur of vijf of wellicht zes wie zal het zeggen. Maar verder werd het dus zo tien uur voor we weer in het land der levenden waren. Om half elf overleg traditiegetrouw en daar konden we onze zorgen en beleid weer kwijt. Heb toch hard gepleit voor vaste indeling auto’s moltteams. Hierna lunch met een bamihapje, gaan we de goede kant op of niet? Oh ja gisteren dus van alles in het werk gesteld om mijn tochtje naar Kunduz af te zeggen, ze maken op het gebied van de ontwapening en afvoer van zware wapens toch even geen echte vorderingen en ik wil echt dat stukje cultuur met Willem niet missen. Annemarie Brolsma, ja wie is dat nu weer? Dus even gemaild want telefonisch was geen succes. Annemarie is de opvolger van Javed Javed en ja ze is Nederlands. Hoe oud en hoe uitziend weet ik niet en zal ik ook dit weekend niet achter komen, cultuur heeft bij mij de voorkeur gekregen. In tegenstelling tot gisteren toen het zonnig was is het vandaag ongeveer zoals in m’n hoofd een beetje duister en bewolkt. Mail van Annemarie gecheckt en nu begint langzaam alles duidelijk te worden er wordt althans beweerd dat aan de regelgeving wordt gewerkt. Dan kan toch niet waar zijn dat nog niet duidelijk is hoe om te gaan met de mensen die ontwapent worden. Ook maar even een ronde over het kamp gemaakt en de bovenkant van de in aanbouw zijnde MGD bekeken. Voor mij onduidelijke redenen wordt er een rand op gezet die geen functie heeft, zeker als er geen trap naar boven komt. Van binnen uit is die er in ieder geval niet. Vanaf dat dak heb je natuurlijk wel een prima uitzicht. De was kunnen we nu blijkbaar ook zelf doen want zowel de wasmachines als de drogers schijnen operationeel te zijn, laat me echter verassen door de mededeling van de week. En een stuk sint hazelnoot melkchocolade is natuurlijk niet te versmaden. Ik heb ook maar weer eens een schoon pak aangetrokken. Tot in de avond voelde ik me niet zo bie. Het is ook zo dat er veel mensen kort ziek zijn er heerst een soort griep of zo en die heeft al velen geveld. Mij nog niet dus, ik nam een drietal flesjes water tot mij en in de slaaptent nog wat winegums en vulde dit verslag nog wat aan. Stak daarbij een pijp op en de mist leek wel wat op te klaren.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (de stad)
Zaterdag 11 December 2004


Het is nu elf uur ’s-Avonds en de eerste letters van deze dag komen nu op papier. We waren op tijd wakker, maar dat moest ook wel een beetje, want we hadden bijzondere vlaggenparade. Ter nagedachtenis aan ZKH Prins Bernhard hielden we een parade om ongeveer half acht. Hierna werd het tijd om op pad te gaan althans tegen negenen gingen we op weg naar de centrales van Pol-I-Khomri met een functioneel specialist. Hoewel mijn idee was eerst de noordelijke en later de zuidelijke had betrokkene daar een andere mening over, ook goed. Maar eerst moest er een ingenieur gevonden worden in het centrum van de stad. De tolk wist het wel zei hij maar de tolk wist het niet dus dat werd even manoeuvreren en zoeken. Ze hebben hem gevonden hoor, ik was daar niet bij want ik bleef eens voor de verandering bij de auto’s bij het communicatiecentrum, want daar belandde de auto’s tenslotte toch. Na dit akkevietje gingen we naar de zuidelijke elektriciteit centrale. De expert die daar werd gezocht was er even niet en een ander deed zijn best maar dat was niet goed genoeg. Daar gaan we morgen dus maar weer heen. Er dwarrelde nog een tweetal helikopters bij ons in de buurt maar ze landden niet wel bleef er eentje erg dichtbij boven ons hangen. Achteraf bleek dat ze ons aanzagen voor de beveiliging van de landingsplaats maar daar hadden ze het mooi bij het verkeerde einde. Het schijnt dat ze een uurtje te vroeg waren en dat vergeten waren door te geven. Wij terug naar de basis om te lunchen. Na de lunch naar de noordelijke centrale, zag er net als die in het zuiden helemaal niet slecht uit. Vrees dat de functioneel specialist gaat vinden dat het weinige water de enige oorzaak is van geen stroom of te weinig stroom. Ik ben van mening dat er best een upgrade kan plaats vinden waarbij een rendement winst geboekt kan gaan worden. We gaan het binnenkort wel lezen. We reden via de berg achter ons kamp weer terug. Lekker hoog en een goed uitzicht op bijvoorbeeld het kamp. Laat dat in deze foto wel niet zien maar ik kon deze dag dan ook kiezen uit 98 stuks dus aan de keuze mogelijkheden heeft het niet gelegen, vond deze gewoon aardig. Terug op het kamp en nauwelijks de spullen weggelegd of er staat al weer wat voor de poort. Een twaalftal notabelen, stamhoofden of wat dan ook van 5 districten en 4 wijken in de stad. Heb ze allemaal maar in het PRT gebouw uitgenodigd. Ze waren primair gekomen om te condoleren met het verlies van de prins. Tja wat wil je nog meer, allen even bidden een Afghaanse gewoonte. Ik vond dat de baas maar op moest komen draven dus dat regelde ik samen met het regelen van thee. Was een zeer positief gesprek en wellicht een historische gebeurtenis, het volk wat duidelijk komt maken dat ze tegen bewapening en papaver zijn. En dan het vertrouwen wat hieruit spreekt, bewonderenswaardig. Zoals al gezegd wellicht wordt hier weer een stukje geschiedenis geschreven voor het PRT, je zou haast denken dat we het goed doen. Vaste ritueel de rest van de dag met dien verstande dat ik geen trek had in een biertje en dus wel erg laat aan dit schrijven ben begonnen. Natuurlijk geen tijd gehad voor het WWW dus ik heb weer een paar dagen achterstand.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (de stad)
Zondag 12 December 2004


Geen zondag zoals thuis, we gingen op pad naar de zuidelijke centrale met de experts. We is ook wat overdreven want de twee force protectors hadden even geen rijbewijs. Ik kon dus zelf de voertuigen gaan verzamelen en gelukkig kon Joesef me daar bij helpen. Dennis ging ook niet mee en zou zich bezighouden met de presentatie voor de opvolgers, gecheckt bij terugkomst nou mooi even niets! Overigens had de lummel ook gisteren de foto’s van m’n toestel afgehaald in plaats van kopiëren naar de netwerkschijf. Het is me ook wel een doetje ook hoor daar kan je echt de oorlog niet mee winnen. De benodigde informatie verzameld, althans een prima overste schreef een papiertje over en dan kon ik eenvoudiger doen door er een foto van te maken. Voor de middag weer retour op het veld. Was ingeleverd bij de betreffende containers, wasmachines en drogers bediend door een Afghaan hebben we nu. En zowaar rond de lunch drie dagen post verstuurd. Was wel een beetje teleurgesteld dat er van thuis even niets was. Heer W uit Deurne heeft er voor zorg gedragen dat het thuisfront alle dagen weer heeft dus daar kan het even niet aan liggen. Mijn geplande voorwerk met Willem Vogelzang voor de culturele tocht van morgen moest worden uitgesteld want hij was met de baas mee naar die bijeenkomst van het volksinitiatief waar ik gisteren over sprak. Wellicht komen de sjoera’s weer terug, opzoeken mensen in de cultuur boeken over Afghanistan. Was was al in geleverd en rond drieën was die weer schoon en klaar. Voor het avondeten nog even bezoek van een drietal van het DOC die als het ware kwamen evalueren hoe hun plannen in de praktijk eruit komen. Nou dat werd een levendige discussie en geloof me maar we hebben het netjes gehouden. En ’s-Avonds NL-Afghaanse avond georganiseerd door het CIMIC team en daar natuurlijk het meest toe gedreven door Willem. De dames van de MGD waren aller charmantst aangekleed dat dient te worden gesteld. Het werd een avond met taart, muziek en dans. Taart heb ik gegeten, muziek heb ik gehoord met in 1 oor een oordopje en dansen is aan mij niet besteed. De anderhalve keer dat ik dat wel leuk vind werkt de tegenpartij niet mee. Zal maar niet verhalen hoe mijn kaart al dan niet vol komt met streepjes, twee voor een avond, ik had tenslotte al een tweetal dagen achterstand en die is nog niet ingelopen. Maar net voor twaalven rondde ik dit stuk proza af en gaan we morgen op de culturele tour.

Richard R.V.A. Braun
Baghlan (de provincie)
Maandag 13 December 2004


Ik was de meute voor of te wel het was rustig in de eetzaal tegen zevenen. Spullen verzameld en wortel schieten. Om acht uur zouden we vertrekken en het wachten was op een Afghaanse official, die was niet op tijd dus reden we aan. Richting Mazar-i-Shariff en na wat zoeken kwamen we bij wat een karvan serai was geweest. Hoewel dus vreselijk oud was nog wel te herkennen, mits voorzien van deskundig commentaar, dat hier vroeger de karavaans halt hielden. Hierna naar een soort tempel in bergen, natuurlijk ook niets van over maar wederom als je weet wat het was kan je er een voorstelling van maken. Inmiddels was het opgewonden standje ook gearriveerd die er vanochtend had moeten zijn. We waren van plan nog een site te doen maar het plan veranderde en we namen lunch op de base. Plannen kunnen veranderen ik heb vandaag de lead gegeven aan Dennis, ben even toerist. Opgemerkt dient tevens te worden dat de keuze van Willem maar 12 plaatsen bevatte en dat de coördinaten weliswaar ook waren opgeschreven maar die kwamen zelden met de werkelijkheid overeen. Tijdens de middagpauze, op het kamp dus, kreeg ik toch wel slaap dus een blikje red bull moest uitkomst bieden om de middag door te komen. We gingen weer en ditmaal met nog meer volk TACP er ook nog bij (die zouden daar spijt van krijgen). Weer richting Baghlan en ja hoor de bult die me al tijden fascineerde was een doel. Alleen niet de goede dat is even pech hebben. Een andere bult die helemaal niet in de boeken werd genoemd was het ook niet, dus deze werd bult hollandaise omgedoopt. Het werd weer eens tijd om goed kaart te lezen en ja hoor we kwamen in de buurt van het volgende evenement. De driftkikkers waren er ook weer en het evenement stelde wederom niets voor nog minder dan de eerste twee kan je nagaan. Dus maar naar PeK om nog ergens een reliëf te gaan bekijken. In PeK kwamen we wel maar dat was het dan ook, we braken af om voor donker binnen te zijn. We kennen verder het ritueel en om acht uur de meute ingebriefd voor Tala Wa Barfak. Roversbende, Mullah die zijn munitie kwijt wil en op de weg er naar toe een kliniek die lastig gevallen wordt door politiefunctionarissen. Kan leuk worden. Uit de mail begrepen dat TISCALI ook wel eens niet werkt en er is er weer eentje is die wat mist dus fanclub ik ga nog vertellen wat en waar naartoe want dat zit even niet meer in m’n hoofd, wordt over een dag of drie duidelijk of zoveel te eerder dan slaapplaatsen beschikbaar zijn. (mooi cryptisch niet waar) Dit rondde ik net voor enen ’s-Nacht af.

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak (het district)
Dinsdag 14 December 2004


Ja als je lang door blijft ‘werken’ dan kan het wel eens fout lopen. Wie er verder ook wakker werd in de tent ikke niet. Half acht opende ik mijn ogen en we zouden om half negen weg gaan. Klein beetje, niet echt, paniek dus. Maar eerst het raadsel van gisteren verder uitwerken. Als we Tala Wa Barfak intrekken met tien man, want ik heb een EOD specialist mee (Kap Bouwhuis) en een CIMIC expert (Kap Polet) dan kunnen we alleen aan het eind van het district slapen bij de Gouverneur. De beide bekende politieposten hebben te weinig capaciteit. Als dus de Gouverneur er even niet is of het kan gewoon niet komen we dus vandaag terug, is het wel mogelijk blijven een nachtje, zo simpel kan het leven zijn. Ik was dus bezig om in een uurtje me klaar te maken voor de reis en toen bleek dat we althans Kapitein plof en ik een afspraak hadden met halotrust om 08.00 uur. Gelukkig, dit maal, waren de heren zoals te doen gebruikelijk in dit land te laat. We spraken de film door en maakten de afspraak dat wij (lees dus Bouwhuis) na verificatie hen zullen verzoeken de zooi op te ruimen, hetzij ter plekke hetzij ergens anders. Toen bleek nog dat bijvoorbeeld Dennis even geen schriftjes had geregeld en de mij ondertussen ook al lang bekende force baas Bert geen verbindingen voor onderling tussen de drie auto’s. Tja en als je dan al wat minder uitgeslapen bent en men regelt niet datgene waarvoor ze verantwoordelijk zijn dan moet dat nog even gebeuren. Het laat zich raden we gingen op een herentijd weg. We legden de reis naar Dushi af in een recordtijd, over de verharde weg en doken de onverharde bush bush in. We legden nog tweemaal aan om een plasje en een rookje te doen en om daar waar mogelijk was (niet al teveel massa) wat pennen, potloden, schriftjes en of knuffelbeestjes uit te delen. Tenslotte arriveerden we in Tala het dichtstbijzijnde dorp van het dubbel hoofddorp. Daar was de gouverneur in functie aanwezig, het was blijkbaar uitkeringsdag van een soort weduwen en wezen geld. Details hierover volgen wellicht nog wel eens. In ieder geval was betrokkene weinig onder de indruk van het getoonde filmpje, hij claimde zelfs van niets te weten. Ook te betreffende Mullah Walli (de man die het filmpje in Kabul had aangeboden) was er niet, was nog in Kabul! De politiechef dan? Die wordt gehaald (woont in Barfak even als de gouverneur). Achter het gebouw vermaakten we ons met het toegestroomde volk en oh ja bij de Gouverneur kon niet worden overnacht. Ik maakte hem duidelijk dat in Tala de aangeboden ruimte te klein was, nee we kregen twee kamers. Oke geen politiechef, geen mullah en een gouverneur die mij vriendelijk verzocht of hij door mocht gaan met zijn werk, maar natuurlijk. Voor donker (dat is wel zo makkelijk) gingen we met de gouverneur naar de ‘accommodatie’. Bleek dus 1 kamer te zijn want de ander konden ze niet open krijgen was op slot. Tja vrienden dat kan dus niet en na aandringen werden het er bijna drie, dat is ook weer teveel van het goede. Twee dus en afdoende capaciteit voor de party dus. De ene tolk is de ander niet, joesef begon het eten te regelen en daar we toch een aantal zeurpieten hadden, alle drie van de force m.u.v Bert en Dennis wilden geen Afghaans eten, hadden we dus nog zes man die wel wilden. Het beste was te eten in het restaurant, dat deden we dus, op een kleed met plastic in het midden Afghaans eten voor 26 USD, want we hadden erg veel kebab. Bij die kebab wil ik nog wel even kwijt dat het hier op dikke spiesen zit en bestaal uit twee kleine stukjes vlees en een stukje wet ertussen. Echte geen vergelijk met wat je ergens anders in de wereld krijgt onder de noemer kebab. Na het eten, we waren nog lang aan het natafelen, kwam Dennis met de mededeling dat ons aller hoofdkwartier inmiddels ook uitgevonden had dat de Mullah in Kabul was en dat we nog een nachtje moesten blijven want ze verwachtten hem niet eerder dan in de namiddag morgen. Ik ga over zo’n zwakke verbinding niet in discussie maar mijn voornemen was om morgen terug te zijn op de basis. Bij het natafelen had de eigenaar van het restaurant nog een keur aan medicijnen die hij wilde laten checken door onze amv-er, ja we hadden geen vrouw dit keer. Bleef niet veel van over maar dat hij VIAGRA had is verbazingwekkend. Nauwelijks goede medicijnen in het land en dan dit en een vreselijk gesloten volk en om hier mee te koop te lopen is blijkbaar geen probleem. Het vertrouwen in ons moet grenzeloos zij. Elke missie is anders maar deze is er eentje van heel maar dan ook heel langzaam het initiatief terug zien te brengen bij de Afghanen en elk goed initiatief steunen. Hoeft geen drol te kosten om hier goed werk te doen. We keken nog even een stuk van Gladiator op de laptop bij onze slaapplaats samen met wat Afghaanse politiemannen, maar toen in die film de Gladiator even een slachtpartij aanrichtte dropen ze af. Wij ook we gingen de nacht in met een wachtrooster. Opmerkelijk was verder dat de acting politiebaas, niet de echte dus verzocht om ons te mogen bewaken. De echte politiebaas zagen we nog ’s-Avonds hij had een begrafenis vandaag dus kon niet tijdig aanwezig zijn, akkoord afspraak gemaakt voor morgen 08.00 uur.

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak (het district)
Woensdag 15 December 2004


Ja zo laat als ik gisteren op stond zo vroeg was het ditmaal, om vier uur werd ik wakker en daar ik toch om half vijf wacht moest draaien kleedde ik me maar aan. Daar we naar verwachting nog een nachtje ‘in het veld’ moesten verblijven heb ik mijn haren maar op primitieve wijze gewassen. Het duurde even voor de rest boven water kwam maar tegen half negen waren we er wel zo’n beetje allemaal en hadden we ook wel ontbeten of zo. Natuurlijk van die spullen die we meegebracht hadden. Het wachten was op de politiechef, die niet echt op tijd was. Maar zo tegen half elf arriveerde hij. We togen met de laptop onder zijn arm naar zijn bureel maar het was nog veel te druk in het ‘gemeente huis’ dus gingen we naar een kantoortje. We lieten hem de film zien en ook hij was niet verbaasd, sterker nog hij had er aan meegewerkt (en als ik echt goed had gekeken zou ik hem ook in een flits gezien hebben, foutje bedankt). We spraken nog wat over de zaak in kwestie en ziedaar daar was de Mullah c.s. Plichtplegingen e.d. en ook hij kreeg natuurlijk de kans uitgebreid te vertellen dat ze alles wilde inleveren en dan een school, ziekenhuis en dam wilde hebben. Geduldig de man uitgelegd dat Parijs en Rome ook niet in 1 dag zijn gebouwd en dat de normale spelregels gevolgd dienen te worden, d.w.z. behoeftes indienen bij de gouverneur. Die was inmiddels ook aan komen zitten dus dat kwam goed uit en die beaamde ook mijn verhaal. Kan het nog mooier regel het vooral zelf en ik kom de linten wel doorknippen. Enfin we gingen op weg om de opslagplaatsen van het wapentuig te gaan bekijken. De mannen die bij de voertuigen waren gebleven hadden niet zo’n haast, maar ik wel en dan breek je je koffie of zo maar af. Op richting Barfak (dus de eerste gegeven coördinaat van het hoofdkwartier klopte al van geen meter). Oh ja de Mullah en zijn ondercommandanten zijn weer ondercommandanten van Jalal. De plaatjes worden langzaam duidelijk en het vertrouwen begint te komen. Om een lang verhaal kort te maken wij als ISAF of 1(NL) PRT kunnen het wel vergeten om de verborgen munitie en wapens te vinden dat moet echt uit de mensen zelf komen. We hebben drie plekken bezocht en 1 daarvan was zelfs onder een moskee in Barfak. Om daar te komen moet je echt lopen, met de auto kom je daar niet. Na de tweede plek onder de moskee te hebben bezocht zouden we naar de derde gaan. Jammer dan Mulah Walli etc wenste ons gezelschap bij een maaltijd. Heb echt alles in het werk gesteld om er onderuit te komen, maar op een gegeven moment voel je gewoon dat je dat niet kan maken. Foto gevoegd is zijn huis. Dus daar gaan weer een paar uur, vrees dat ik daar nog wel eens dien te blijven. Overigens overal tot nu toe zit de gastheer of de gast aan het hoofd van de kamer hier zit hij dus bij de deur. Een duidelijk ander ritueel. De maaltijd smaakte me eerlijk gezegd niet zo dat kan je zo hebben nietwaar. We namen afscheid liepen terug en bezochten de derde plek. We namen weer afscheid bedankten een ieder voor het in ons gestelde vertrouwen en gingen tegen kwart voor drie op weg vanuit Barfak. Met een paar korte stops tussendoor haalden we Dushi net in het donker en vervolgde de weg naar boven en arriveerden tegen zevenen op de basis. Lekker boerenkool met worst, geen debrief en morgen gaan we verder met de auto’s uitladen en schoon (doen laten) maken want die zien er echt niet uit. Inmiddels is de verhuizing begonnen en Jaap had alle zaken die alleen maar stof liepen te vangen al naar de Trimo verplaatst, geweldig hoor. Nog een biertje in de tent want de CIMIC mannen gaan weg en die moet je natuurlijk de gelegenheid geven om mij hartelijk te bedanken voor de goede samenwerking toch! Op tijd het mandje opgezocht in de tent, alleen Dennis en ik liggen er nog Jaap is er uit getrokken vandaag en heeft ook Jurgen zijn spullen (doen laten) verplaatsen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Donderdag 16 December 2004


Tja voor de oplettende lezer, het tijdelijk gaat er een beetje af van dat kamp. Het is de intentie om vandaag de tent vaarwel te zeggen en mijn intrede te nemen in een trimo samen met Jaap. Eigenlijk zie ik de toegevoegde waarde voor geen meter. Bedden zijn er niet dus het is nog immer stretcher, dekbedden etc zijn ook niet verdeeld dus nog immer slaapzak. Geen kasten burelen of wat dan ook dus alles weer net zo makkelijk op de grond, geen stoelen. Het is gewoon niets. Ik werd tegen achten goed uitgerust wakker en na een bekende douche heb ik me maar bezig gehouden met het schrijven van de afgelopen twee dagen. En natuurlijk niet te vergeten het ordenen van de vele foto’s van die dagen, want dat kost tijd. En ik zou het bijna vergeten gisteren is er post gekomen en van de ing is de zaak aangekomen in een thomson cable modem doos. Nu komt er vast meer want er zou meer commentaar komen zodra het pak was aangekomen zei het bijgeleverde briefje. Goed de morgen is voorbij voordat je er erg in hebt al moest Willem van de ops toch nog even weten hoe het nu gisteren was afgelopen zodat hij die jokers in Kabul van het HQ van repliek kan dienen. De middag stond in het teken van de wagens laten wassen, hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook maar beestjes en pennen uit te delen. Ach als je er maar lang genoeg blijft staan wordt het vanzelf druk en is er zowaar wat te happen. Tegen drieën was dat wel weer zo’n beetje klaar, ja dat wassen kost tijd! Terug naar kamp en de wagens uitmesten. Hierna de wagen omgedoopt tot verhuiswagen en de zooi gaan inpakken en laden. Overrijden en weer uitladen en dan is er ineens? Bunkeralarm. Leuk hoor, een heel uur een beetje uit je neus eten en dan later gewoon eten. Tijdens de debrief die er ditmaal voor was waren ze me bijna vergeten. Gelukkig zijn er nog kolonels maar dat deden we uit de losse pols, geen bijzonderheden alleen wat munitie tuig en een klein beetje wapens gevonden nou en. We hebben weer wat nieuwe gezichten en ik vond het verder noodzakelijk om een matras te jatten dan is er tenminste nog iets anders. De avond was als vanouds een CIS avond dus veel bier en weinig schijven. Maar waar gaat het om, gewoon dat het gezellig is toch.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Vrijdag 17 December 2004


De gebruikelijke minder operatieën dag. Tegen kwart over acht werd ik wakker en nu is het dus een heel eind wandelen naar de douche. Maar ook tijdens het douchen werd ik niet echt wakker. Terug naar de matras en nog maar een tijdje de ogen gesloten. Tegen half twaalf was het weer overleg en zo hoogdravend en chaotisch hadden we nog niet eerder overlegd. In de middag op uitnodiging pannenkoeken eten bij de dames van de MGD en er stond en mager zonnetje aan de hemel dus dat was buiten wel uit te houden. Tegen drieën hield ik het daar ook voor gezien en ruimde de trimo op want eigenlijk was de hele vloer vanaf het midden naar achteren volbezaaid met m’n spullen en dat kan natuurlijk een stuk netter. Het nodige geordend en op geruimd en e.e.a. ziet er nu tenminste netjes uit. De intentie om hedenmorgen wat mail het net op te sturen is dus jammerlijk mislukt waarschijnlijk toch een te zwaar tweede biertje geweest of zo. Wel ’s-Avonds tijdens de briefing van de keek op de week even mail gecheckt en dat was maar goed ook behalve wat ontwikkelingen thuis was er een mail van Annemarie, we weten wel die van het ANBP, met best wel substantiële informatie hoe het nu allemaal in elkaar dreigt te steken, met name op het gebied van de ontwapening. Dat is goede informatie voor morgen om het gesprek in te gaan. En toen viel de stroom uit in de trimo en dan werkt er niet veel meer, aan-uit-aan-uit je kent dat wel tenslotte maar een biertje gaan drinken.

Richard R.V.A. Braun
Kunduz (zowel de stad als het district)
Zaterdag 18 December 2004


Vandaag de verjaardag van Caspar, hij zal er niet veel van merken schat ik maar ja je wordt ouder pappie je zoon is 15 jaren oud (in leeftijd dan) Zo dat was dus een nacht zonder stroom maar gelukkig was het niet te fris buiten want anders? Oh ja gisteren vergeten te verwoorden dat ik me maar met oud op nieuw ga bezatten want vanaf 1 januari mag er geen alcohol meer worden gedronken. Ja zeg we zitten hier voor de lol, met slecht functionerende materieel en personeel stromen, auto’s die eigenlijk niet echt geschikt zijn voor deze missie een internet wat alleen maar kuren heeft, lange werkdagen tegen een fooi aan extra geld en dan gaan we dit vertier ook nog afpakken. De b.v. Nederland moest zich diep schamen om zo om te springen met hun personeel! Enfin om 08.00 uur gingen we op pad naar het Noorden en we deden er ongeveer 2 uren over. Het gesprek met Annemarie was prima, hoop duidelijkheid en de lunch op PRT GE was een warme maaltijd. Tegen drieën waren we weer terug. Achterstallige mail verzenden (12 t/m 16 dec.) en dat lukte ook al niet, of te wel ik kreeg veel foutmeldingen er schijnt wat loos te zijn met servers in Nederland. Nou dat wordt puzzelen oh fanclub, ik blijf gewoon doorzenden met soms een vertraging van een dag of vier, want gewerkt moet er ook worden we zijn niet telkens aan het douven. Nou had Dennis al een goed begin gemaakt hoor met het verslag van de Tweedaagse TWB dus een beetje aanvullen en verzenden die zooi. Ook nog een beetje foto’s uitzoeken en toen begon het te sneeuwen. Is pas de tweede keer dit jaar en eerlijk gezegd verwacht ik dat het morgen op de middag gewoon weg is maar toch. Oh ja we hadden al duidelijk gemaakt dat uncle Fred’s zaken waren aangekomen en daar de laatste dagen wat hectisch waren had ik het briefje eigenlijk summier gelezen (doe ik wel vaker ik lees zeer oppervlakkig) maar bedankt hoor ik ben net negen jaar jonger geworden en geboren in 1965 da’s mooi. Voel me ook zo, heb zeker niet het gevoel dat ik naar de 49 loop. Halve kamp is ziek geweest een griepje of zo, maar ikke niet natuurlijk. Begin een beetje te bazelen zo ’s-Avonds na elven, zonder de biertent te hebben gezien. ’s-Avonds begon het zowaar te sneeuwen, kan leuk worden morgen of zo.

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak (heen en terug)
Zondag 19 December 2004


Gelukkig maar dat vannacht de stroom erop bleef want het heeft aardig door gesneeuwd. De verplaatste douche (douche containers zijn er nog steeds niet dus doen we het met de velddouche) gaf niet echt warm water, maar je moet je haren wassen dus dat was fris. Maar goed we waren klaar om kwart voor acht, met drie toyota’s. Op naar Halotrust, daar vertraging opgelopen omdat niet iedereen van de veranderde tijd op de hoogte was. Maar tenslotte zo tegen half negen op pad naar het zuiden. De asfaltweg had ik nog niet eerder zo vol sneeuw gezien dat dient gezegd. Traditie getrouw (je kan ook niet anders trouwens) sloegen we na de brug in Dushi rechtsaf. Floepens het dal in op weg naar Tala. Halotrust moest even overdoen wat we al gedaan hadden want met eigen ogen zien is natuurlijk veel beter. We arriveerden er om 12.00 uur en troffen de politiechef niet wel de gouverneur. Dus werd het eten in het bekende restaurant. Overigens een Afghaans restaurant kan je zo beginnen. Een paar rollen tafelplastic en wat matten en klaar is kees. Volgens Joesef is er in Amsterdam ook een Afghaans restaurant maar daar hebben ze wel tafels en stoelen hoor. Ook na de lunch nog even geen politiechef, we wilden hem ongeveer net tegemoet gaan rijden toen hij toch arriveerde. Nou daar gingen we weer naar de eerste plek en vervolgens naar de tweede en dat was het weer. Het doel is bereikt Halotrust en de politiechef zullen elkaar gaan aanvullen, uithelpen etc. Zoals nu de vlag hangt zullen ze op 25 December aanvangen of zoveel te eerder als mogelijk. Oh ja in Tala Wa Barfak had het overduidelijk niet zoveel gesneeuwd als in pol-i-khomri. We reden terug en haalden de rondweg voor donker, om iets na zessen waren we terug. Eten, debrief etc. ik was ondanks het gegeven dat ik niet had gereden best wel moe dus toog rap naar het mandje. Foto’s verwerken en verslagje schrijven en dan is het toch zo na half twaalf.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Maandag 20 December 2004


We waren weliswaar op tijd wakker, mede omdat Jaap erop uit ging naar een nog niet bezocht district (Jelga) maar daar het programma voor vandaag pas om 10.00 uur begon draaide ik me nog even om. De douche is inmiddels goed op temperatuur dus dat gaat ook wel weer. Voordat ik met het programma van vandaag begon eerst maar even de was weggebracht. Wellicht al verwoord maar dat dient gezegd dat systeem werkt nu goed, het e-mail systeem even niet maar daar kom ik verderop nog op terug. Om 10.00 uur in het PRT gebouw een lesje ZHKH (Zelfhulp Kameradenhulp) van twee dames van de GE (Geneeskundige Eenheid). We waren daar als team, twee bazen, en vier man force protection een tolk was er even niet. Het is wat fris vandaag, wellicht vriest het niet maar geen zon en een fris windje, schijnt niet zo lang te gaan duren heb ik gehoord. Lesje was nauwelijks interessant. Gisteren overigens vergeten te vertellen dat ik als ontbijt haring in bijna tomatensaus heb gehad, dat doosje had ik nog meegenomen vanuit Kunduz. Dus zo kwam de dag tot de lunch tot een einde. Ook hadden we gisteren overigens voor in ons stulpje een bureel gekregen, zonder laden dus alleen om iets op te zetten en iets onder. Mooi in het midden geplaatst van de pijpenla. Vandaag kwamen daar twee stoelen bij nu nog kasten om zaken in te leggen en op te hangen dan ga ik daarna de zooi saneren en alvast wat naar huis sturen. ’s-Middags weer een sessie ZHKH maar in dit geval een casus, ook interessant hoor maar komt over als mosterd na de maaltijd. De force protection gaat ons zo verlaten en wordt vervangen door tankers. Dus ik hield tijd over om op het internet te duiken en daar bleek dat velen denken dat het even stil is. Ik heb al gezegd dat het aan gene zijde ligt in NL maar zal toch even de grieven behandelen: Fred had op 15 december aangegeven dat hij sinds de 11e niets had gehad. Ik heb dat toen beantwoord inclusief commentaar op personele schuiven, maar dat bericht bleek onbestelbaar. Op 19 december maakt hij zich zorgen of hij buiten de boot is gevallen of zo. Ik zou niet weten waarom, antwoord ging naar een ander mailadres dus hopelijk is men gerust gesteld. Peter riep op de 19e dat ik er een zooitje van aan het maken ben. Ben het daar niet mee eens natuurlijk. Ditmaal heb ik echt niets veranderd of te wel het adresboek is hetzelfde gebleven en is op het net bij Tiscali vastgelegd. Heb daar overigens op eigen verzoek voor Elly’s mailadres wijzigingen aangebracht. En het boek van Willem Vogelzang heet Afghanistan een geschiedenis. (ISBN 90546073x) en is van 2002. Tenslotte is het thuisfront van mening dat het wel erg stil is (ook geen goed teken) en zoekt naar Jansen. En dan schijnt er een Koninkrijksmunt geslagen te worden, geweldig en indien het een wettig betaalmiddel is dan ben ik geïnteresseerd oh thuisfront. Tenslotte is blijkbaar het kerstpakket van de GGW voor de partners zo samengesteld dat ik daar blijkbaar na 19 januari nog ruim van kan gaan genieten. (goede zet). In de namiddag kwam een halve opdracht los voor morgen die ik even wijzigde ga niet met negen man en drie auto’s wordt dus 8 man en twee auto’s en 1 man force minder. Uitvoering van e.e.a. natuurlijk aan Dennis overgelaten we raken soms goed op elkaar ingespeeld. Ik beslis en Dennis regelt. De echte tasker kwam zeggen en schrijven 3 minuten voor 20.00 uur middels de mail binnen en om acht uur had ik de inbrief, geweldig die timing of moet ik zeggen kan het niet sneller. ’s-Avonds bleek maar weer dat de drankkaart altijd afdoende is ook al zijn alle vakjes gevuld. Genoeg bier werd mijn deel.

Richard R.V.A. Braun
Baghlan & Baghlan-Jadid (districten)
Dinsdag 21 December 2004


We begrijpen wel dat na zo’n avond de ochtend wat moeizamer was. Maar we zouden ook pas om half negen verrekken dus zo’n ramp was het nu ook weer niet. We reden naar het noorden, het was nog wat nevelig maar een dikke jas was niet nodig. Mijn lunch bestond uit een chocolade letter en gevulde speculaas, althans dat had ik in mijn tas gestopt. We gingen door Baghlan (city dus) en namen de enige mogelijke afslag naar het district Baghlan Jadid. Ergens aldaar nam ik de eerste hap van de letter en ja we raden het al we moeten er wat voor doen maar er is dus een element gescheurd dus we gaan een keer naar Kabul. De weg werd na verloop van tijd behoorlijk glibberig van de prut maar we bereikten zonder kleerscheuren het beoogde dorp ver in het noorden van het district. Hier zochten we het contact welke ons in het verleden iets verteld had over wapenopslag in de bergen. Hij was er niet zou volgens zijn vader in Baghlan zijn en werd pas aan het eind van de middag terug verwacht. We deelden wat schriften, potloden en knuffels uit. Het viel me hier verder wel op dat de kinderen wat gedisciplineerder waren dan op vele andere plekken. Overigens de Duitse voorraad (is via Schuster binnen gekomen) aan knuffels loopt op zijn eind. We gaan binnenkort over op ballen voor voetbal en volleybal. Ik had de heenweg gereden dus de baas van de force wilde graag terug rijden. Zal zijn naam hier even niet verwoorden want hij heeft het er zo al moeilijk genoeg mee. We reden dezelfde weg terug en op een zeker punt wilde hij een grote kuil omzeilen en zo belandden we een beetje van het spoor af en dus zat de auto klemvast. Daar we even geen sleepkabel en of schop bij ons hadden waren we afhankelijk van de natuurlijk weer in redelijk hoeveelheid toegestroomde omstanders. Een schop was te regelen een stuk touw dus duidelijk minder. Maar met vereende krachten, ik moest natuurlijk op afstand leiding geven, werd de auto weer op de ‘weg’ gekregen en konden we onze reis vervolgen. We reden verder terug en legden aan in Baghlan. Deze stad die volgens de gegevens tweemaal zoveel inwoners heeft als Pol-I-Khomri is qua omvang echter beduidend kleiner. Wonen zeker veel mensen in de buitengewesten of zo. Enfin we maakten een ronde over de markt en deden zo wat indrukken op. We moeten dit stadje vaker bezoeken, het rommelt daar nogal eens. Alles was er nu rustig en we deden nog wat navraag over een explosie die op ons kamp na de middag gehoord was. In Baghlan wisten ze even niets. We reden verder naar het zuiden en vroegen nog eens in industrieel Baghlan. Daar kon men vertellen dat het bij de mijnen was gebeurd. Dit werd nog eens bevestigd door navraag vlak bij Pol-I-Khomri dus togen we naar de mijnen iets oost van ons kamp achter de kazerne van de 20th divisie. Daar wist men echter van niets anders als dat ze ook een explosie hadden waargenomen die zo hevig was dat de ramen in de sponningen trilden en men had zo’n klap al 20 jaar niet meer gehoord. De richting die werd aangeduid leidde tot een aantal springpunten van Halotrust maar die waren al gebeld en hadden ook niet gedaan. Daar half Pol-I-Khomri niet was weggevaagd of zo hebben we de auto’s maar laten wassen want dat was wel nodig. Hierna naar het kamp en het vaste ritueel. Voor het eten keek ik even in de post en zag een bericht van mijn schat (van de dinsdag)en een kerstwens van de middelste zus. Even later zag ik ze niet meer dus beiden worden verzocht in de herhaling te gaan want het is op onverklaarbare wijze foetsie. Ik heb natuurlijk geen verkeerde toets ingedrukt, zal dat in ieder geval in alle toonaarden ontkennen.’s-Avonds voor twee tolken nog even wat foto’s op respectievelijk een CD en een DVD gebrand en toen was het tijd voor een biertje. Het biertje smaakte me niet echt dus het werd vroeg het bed in ( let wel we bedoelen dus de stretcher met een matras en nog immer de slaapzak…). Het rommelde in de maag en het hoofd dus ik denk dat een griepje of virus aan mijn deur heeft geklopt, maar tevergeefs zeg ik nu een dag later.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Woensdag 22 December 2004


Jaap was vroeg uit de veren, mij kostte het een beetje meer moeite. Om 08.00 uur hadden we in het kader van de nieuwe overleg structuur een intel update, weinig nieuws maar dat had ik ook niet verwacht. Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de griep of wat dan ook me niet te pakken heeft gehad, een gemiste kans zullen we maar zeggen. Oh ja toen ik gisteren net terug was had ik Annemarie nog even op m’n handy, vanwege drukke werkzaamheden komt ze even niet naar het zuiden rijden met de kerst, jammer. Aan de andere kant is het misschien ook wel beter zo, wij hebben onze goede wil getoond maar of zij zich zo thuis had gevoeld tussen al die camouflage pakken is natuurlijk even de vraag. Lijkt me nog steeds beter dan in je eentje in Kunduz maar oké, gezien haar achtergrond zal nog wel eens minder kerst hebben gevierd schat ik zo in. Gisteren had ik het nog even over die chocolade en dat element, nou nog even wroeten en ik heb een stuk kies in m’n hand schat ik zo in. Het is gelukkig aan de binnenkant dus zo erg valt het ook weer niet op. Verder vandaag dus een kampdag, foto’s ordenen van gisteren want dat waren er weer genoeg en daar was ik nog niet aan toe gekomen. Natuurlijk ook het verhaaltje schrijven en wat dachten we van het bekijken van de noeste Afghanen want vandaag zouden toch de kasten moeten komen en dan is het weer verbouwen om alles een plek te geven en je kont nog te kunnen keren. Overigens geacht publiek we zijn dus vandaag aangekomen op pagina 100 van dit gepalaver een ware mijlpaal, het aantal gemaakte foto’s (die ook gelukt zijn we gooien wel eens wat weg) is een kleine 1600 dus als de schijn niet bedriegt gaan we het record van de OVSE met 1972 foto’s overtreffen voor deze missie. Gisteren had ik bijna een unieke foto gemaakt, twee burka’s die aan een marktkraam snuffelen in de Bh’s. Bijna zeg ik want ze liepen net weg maar zijn nog zichtbaar op de foto. U snapt wel dat ik een dergelijke unieke gelegenheid in een samenleving waar de vrouw een publiekelijk totaal ondergeschikte rol speelt moest voegen. Bovendien een kampdag levert nooit veel leuke plaatjes op hoewel aan de andere kant van de muur wel wat ontwikkelingen gaande zijn. De kantoortuin is geslecht en gaat een heli landingsplaats worden.Als ik het goed heb bekeken wordt de H gerealiseerd door twee kleuren keien te gebruiken. Scheelt ons weer mensen uit te sturen naar het lokale ‘stadion’ om af te zekeren en vervolgens vervoer in te zetten om die mensen uit de heli op te halen. Ook wordt onze voormalige huisvesting afgebroken of te wel de tenten worden door Afghanen opgeruimd, nou ja opgeruimd? In ieder geval afgebroken. ‘Mijn’ tent is al ‘down’ dus een weg terug is er niet ondanks het feit dat de trimo’s nog niet omgetoverd zijn tot chalets. Dit houdt in dat er nog een overkoepelende constructie moet komen om de platte daken te ontlasten van vocht want die sijpelt er geheid door. Verder wordt er, ondanks de afwezigheid van de experts van Dongen, verder gewerkt aan het voorzien van de Toyota’s van alle benodigde verbindingsmiddelen, heeft onze eigen CIS zeker een hand in. Er gebeurt dus en passant nog genoeg blijkbaar. En ik zou het bijna vergeten te vertellen gisteren was het al aardig weer, vandaag een zonnetje en ik schat meer dan 15 graden dus korte mouwen. Wat zal die jongen bruin worden hoor ik iedereen denken. Mooi niet vanaf ongeveer (ja je weet het maar nooit met MAYBE airlines) 20 januari lig ik thuis lekker elke dag onder de zonnebank tot ik weer naar dit geitenland terug mag keren. Na de lunch, waarbij het me opviel dat de eettent annex ontspanningstent al driftig wordt gemodificeerd voor de komende feestdagen, heb ik even de mail verstuurd van eergisteren en gisteren. Ditmaal minder fouten terug alleen schijnt ineens gviersen@zonnet.nl niet meer te bestaan. Sommige mensen doen er ook alles aan om in het verhaal voor te komen. Hoop dat iemand deze uitdaging op neemt want om nu adres en of telefoonnummer te vermelden in dit proza wat ooit op het WWW gaat komen lijkt me niet verstandig. We wachten af. Alle andere fouten zijn blijkbaar opgelost terwijl ik niets heb veranderd wat maar weer bewijst dat de digitale knoop zoals ik ook beweerde in NL ligt. De kastenmakers zijn op de planken verschenen van ons rijtje trimo’s, de spanning stijgt. En ja hoor tegen vieren waren er zowaar twee kasten verschenen in de trimo. Wat er nu nog aan ontbreekt zijn een kapstok en bedden met overtrek op de matras en dekbedden. Wie weet gaan we dat nog beleven voordat ik uit de missie ben. Hoewel een matras op de stretcher is al prima, maar ik kan me voorstellen dat er wel een regeling komt dat de stretchers moeten worden ingeleverd. Vandaag ook ontvangen een fleece jack kleur groen met mooie opdruk van het logo in wit. Nu we weten het al vast pandoer enne Chris heeft geen zin dus ga ik de stasdef (=is staatssecretaris van Defensie) briefen over twee dagen. Mag niet langer duren als 10 minuten (mm hou ik zo wie zo niet vol zo lang) en slechts 5 plaatjes. Die plaatjes heb ik aangeleverd bij Jan (de baas toekomstig Commodore) en alles gaat goed komen.

Richard R.V.A. Braun
Baghlan (the ‘city’)
Donderdag 23 December 2004


Dit zijn van die luxe dagen rond half negen zou er een reporter aan de poort staan die een ‘missie’ wilde meemaken. Had dat gisteren al met Willem besproken, waar de optie was open gehouden voor een lange en een korte rit, maar die had blijkbaar voor de korte route besloten dus werd het Baghlan (alweer). Natuurlijk was de reporter even later maar binnen redelijke grenzen. We togen naar Baghlan om eerst tegen de deur te trappen van de 733e divisie van Amir Gul. Daar was alles duidelijk wat er boven hun hoofd hing dus dat viel mee. Omdat die vrienden van ops ook even geen goede coördinaat van Gul’s huis hadden hebben we die ook maar geregeld. Vervolgens naar Baghlan centrum om een rondje te lopen, is er wel bagger maar de stemming is goed en ze hebben er geloof in dat het de goede kant uit gaat. Althans dat was de mening van een stelletje wat oudere heren, die net als die honderd die achter ons aanliepen , ook niets anders te doen hadden. Als je zo rond loopt ben je de attractie van de dag en daarvoor hoef je echt geen kunstjes te doen of zo gewoon rondlopen is afdoende. Gevolg was in ieder geval dat we net na de middag terug waren. Nog wat nagebabbeld met de journalist en hem bij de baas langs voeren en dat was het weer voor vandaag. Even op het net gekeken en ja hoor een wenskaart uit Zoetermeer met geluid, die kan dus niet in dat internetcafé. Kerstwens uit Holwerd was er weer en van thuis was er een bericht van woensdag (dinsdag dus nog even weg denk ik) Verder dient vermeld te worden dat het deel van het element welke kort geleden moest lijden onder een stuk chocolade dus nu verdwenen is. En zo als zo vaak het lijkt heel wat maar als je het in je hand hebt is het helemaal niets. De tent is inmiddels aardig versierd dus de Kerst kan beginnen. Te beginnen met de kerstpakketten want er zijn er twee per persoon. Maar eerst moest er een indringer verwijderd worden uit de trimo, een ongetwijfeld onschadelijke sprinkhaan waar ik even geen foto van heb want verwijderen was belangrijker, maar een centimeter of 6 was hij of zij zeker groot. Twee pakketten dus met de meest uiteenlopende zaken en weer een wereldontvanger, een verrekijker, kompas, zaklamp etc. Post werd ook ’s-Avonds nog binnen gekruid dus Hannie je pakket is ook binnen stempel 8 december zover ik kan zien. Wat er allemaal zo niet in een orange ready pakket past niet waar, zelfs de enige kerstwens die precies op tijd is. Nu werd het tijd om een nadenkend rondje over het kamp te maken en vast te stellen dat er ongeveer 15 Toyota’s Prado zijn die al of niet voorzien zijn van alle mogelijke (nauwelijks werkende verbindingsmiddelen) met al of geen kenteken, al of geen geplakte stickers die aangeven wie we zijn. Kortom waarom heb ik nog geen twee vaste voertuigen zodat het heen en weer gesleep van zaken nu eens over is? We gaan het maar weer eens navragen. Het werd dus weer erg gezellig want het was CIS avond en dan kijken we niet op een biertje meer of minder.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Vrijdag 24 December 2004


Ja na zo’n enerverende avond slapen we dus uit. Ruim na tienen zag ik weer daglicht. Eerste poging internet liep op niets uit veel te traag dus eerst maar douchen. Vervolgens even een hapje eten en voor Joesef weer wat branden. Weer een hapje eten en weer internet. Ditmaal wel wat snelheid dus eruit met die zooi. Had ik dus in het verleden op verzoek een mail adres veranderd van een Westfriese, maar dan moet je dat ook veranderen in de groep anders…juist. Sorry Elly, je mist een paar dagen denk ik. Is mijn fout dus als het echt niet anders kan moet ik het ook oplossen we gaan het beleven. Verder is de wieringermeer niet meer bereikbaar omdat het adres niet meer schijnt te bestaan en heeft mijn dochter blijkbaar weer haar hotmail account recent gezien want nu is er weer plaats in de mailbox. Grote teleurstelling natuurlijk daar het nagekomen bericht (die plotseling waren verdwenen afgelopen dinsdag ) van het thuisfront bevatte alleen maar vragen en dus niet een gezellig verhaal. Ochtend, wat er van over was en deel van de middag een beetje lamballen.Bij mijn verdere rondgang, richting luchtdrukspuit om de schoenen te reinigen viel mijn oog op een viertal imperials, dus de verkeerde kunnen vervangen worden door goede en dan… En toen kwamen er twee helikopters aan waarvan eentje zelfs een touch-down maakte op ons voormalig kantoorplekje dat omgetoverd is tot een helilandingsplaats. De andere vloog door naar de stad war normaliter wordt geland. Niet lang daarna verscheen de stasdef met gevolg. Uitgebreide briefing door de baas en zo bleef er voor mij weinig over maar dat vulde ik perfect in al zeg ik het zelf. Vervolgens een rondje over het kamp en dan maar klaarmaken voor de maaltijd. Het is natuurlijk nog geen Kerst maar de maaltijd viel me ook niet mee, weer pasta. Vervolgens bezinningsdienst door Jan Nauts, die ik niet hoef bij te wonen natuurlijk, dat zou huichelachtig zijn toch. Dan maar wat anders doen zoals niksen. Avond verder aangenaam doorgebracht en voor twaalven lagen we plat want morgen eerste kerstdag is het vroeg reveille want de stasdef moet bij de gouv langs etc etc.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (de stad)
Zaterdag 25 December 2004
Eerste kerstdag


Op tijd het bed uit om de zaken in orde te maken voor een ritje naar de gouverneur. Er waren twee groepen auto’s en ja hoor de eerste groep reed te ver door. Maar goed ook hen vonden de weg naar de gouverneursresidentie. Daar bleven wij buiten en lieten verder de indrukken aan de stasdef en de pers. Ja eigenlijk kom je gewoon de formele heerser van het gebied bezoeken waarin wij opereren. Na dit redelijk in de hand gehouden bezoek gingen we met o.a de stasdef de berg op. En ja hoor het overkomt mij ook eens de wagen ging niet meer voorruit. Af laten zakken en alternatief genomen en de 4 viel erin en dan komt alles goed. Vervolgens met het gezelschap de stad in en dan is natuurlijk de chaos compleet. Maar het gezelschap genoot van de wandeling, het was dan ook lekker zonnig weer dus daar ligt het niet aan. Zo aan het eind van de wandeling kwam ik nog een spel tegen wat op straat wordt gespeeld ik noem het maar tegen het verkeer inrijden. We gingen terug naar het kamp voor de kerstbrunch en er waren sandwiches met zalm dus dat was niet slecht. Ja en dan komt er zomaar een heli uit de lucht en nemen we weer afscheid van weer een hotemetoot. We hebben ze nu bijna allemaal gehad. We missen nog de vaste kamercommissie van defensie, maar geen zorgen die komen medio januari en met oud en nieuw kwam ook nog wat welke me nu even ontschoten is. En toen was het tijd voor een grote boodschap op een echt toilet. Als er echter niet snel toiletborstels komen zullen die potten ook niet schoon blijven dus dat is nog niet helemaal je dat. Vervolgens kwam de minder prettige mededeling dat morgen HALOTRUST de zaken gaat vernietigen in Tala Wa Barfak, hetgeen simpelweg betekent dat we die ‘feestdag’ ook wel op onze buik kunnen schrijven. Er werd nog een soort kerst gevierd met kerstman en sinterklaas en allerlei gedichten die dat moet ik toegeven netjes waren, weinig kritiek eigenlijk alleen maar lovende zaken. Overigens kon iemand nog mededelen dat al het personeel uit Afghanistan wordt afgelost voor oud en nieuw, niet dus er gaat slecht een klein gedeelte het land verlaten eigenlijk nog geen kwart van de sterkte zal de jaarswisseling naar verwachting thuis kunnen vieren, van onze PRT wel te verstaan . En omdat ik het beloofd had en we nog steeds geen dekbeden hebben en zo is dus op de valreep mijn binnenzak van mijn slaapzak maar weer in de was geknikkerd. Half zeven was het kerstdiner, een prima maaltijd dat dient gezegd. Ik weet dat sommige in detail willen weten wat het dan wel was maar dat kan ik niet herhalen zeker als er geen menukaart bij is. Het was goed en genoeg en na een drietal uren afgelopen in een perfecte harmonie.Ik heb me daarna mar te ruste begeven het is tenslotte morgen vroeg dag. Om kwart voor zeven de deur uit, lijkt wel op werken.

Richard R.V.A. Braun
Tala-Wa-Barfak (het district)
Zondag 26 December 2004
Tweede kerstdag


Ja ik vermeld het er maar bij die feestdagen, want je zou ze bijna vergeten. Om kwart voor zes reveille en eerst na de douche even op het internet gekeken. Daar waren nog wat wensjes en had het thuisfront in al zijn geledingen blijkbaar gisteren gepoogd mij te bellen. Gesteld dat het goede (nieuwe) nummer is gebeld van m’n handy dan weten we nu hoe goed de provider is. Hij is echt geen seconde in gebruik geweest gisteren en het netwerk staat ook gewoon. Vandaag zou het weer worden geprobeerd en dat had weinig zin want tegen kwart over zeven dus kwart voor vier Nederlandse tijd was ik buiten de stad en dus buiten bereik van de Afghaanse provider. De andere mogelijkheid is dan de irridium en dat nummer heb ik al eens gegeven en hier op mijn hokje is die er niet. Als ik in de ‘stad’ ben of op het kamp is het mijn handy en als ik onderweg ben is het mijn irridium om me te bereiken. Op verzoek wil ik de nummers nog wel eens herhalen hoor! Enfin iets te laat arriveerden we bij HALOTRUST om daar de manager op te pikken en zo reden we met drie auto’s even naar TWB is maar een ritje van een kleine vier uur en over alles behalve nette wegen. Daar aangekomen nam HALOTRUST de lead en leidde ons naar de springplaats. In feite was er één springplaats en twee brandplaatsen. Op de springplaats gingen mortieren en raketten de lucht in en op de brandplaats de klein kaliber munitie. We hebben de grote plof afgewacht en het vuur een tijdje bekeken. Nu kan je een grote klap niet in een plaatje vatten maar de wolk die van die explosie komt gelukkig wel, bij deze dus.En vervolgens weer retour naar de basis. Daar kwamen we tegen half vijf aan en er bleek nogal wat paniek te zijn. De mensen die overmorgen zouden vertrekken gaan vannacht al en de parade die voor overmorgen was voorzien doen we ook nog vandaag. En het koud buffet van tweede kerstdag dat verplaatst in de tijd van, naar ik dacht 17.00 uur naar 20.00 uur dat is even op een houtje bijten niet waar. Het is ook hollen of stilstaan in dit bedrijfje. Het Buffet was overigens voortreffelijk, jammer dat een hoop mensen geen haring lusten dan moet ik er velen opeten. Het was dus geen koud buffet maar een buffet diner, met alle toeters en bellen dat is zeker. Maar omdat velen vannacht om een uurtje of drie eruit moeten was het al snel stil, vreselijk zonde voor al dat werk wat er in was gestoken door het keukenpersoneel. Werkelijk waar een hoop is hier niet geregeld maar de keuken is perfect. Zelf werd het ook niet veel later dan half twaalf maar dat mag dan ook wel na zo’n camel trofee race van vandaag.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Maandag 27 December 2004


De dag begon vroeger dan ik gepland had, het uitzwaaien van de 27 vertrekkende leverde meer lawaai op dan me lief was. Dus tegen half vijf ben ik in mijn eigen verslagen maar eens gaan zoeken waar ik de diverse telefoonnummers had gelaten. En toen viel de stroom uit dus ook geen verwarming. Dit was al een tijdje niet meer gebeurd dus waarom nu wel wie zal het zeggen. De nummers heb ik in ieder geval maar even niet meer gezocht want ook de batterij van de laptop is eindig. Dan maar post gaan verzenden in het internetcafé want die zal wel spanning hebben het zal wel weer de eerste blok trimo’s zijn en daar lig ik net in natuurlijk. Na het verzenden van de post maar weer het bed ingedoken en er lekker laat weer uit maar nog steeds geen spanning, ik ben weer de zeurpiet. In de middag was er nog een gesprek met een bekende overste van het tank bataljon, die weer zijn ruime fantasie de vrije loop liet zal ik maar zeggen. Ook verzocht de baas me nog even om een stukje te schrijven over de gebeurtenissen rondom de aangeboden munitie en de vernietiging daarvan waarvoor ik een aantal malen op stap ben geweest richting Tala Wa Barfak. De spanning in de trimo was een knipperbol aan/uit etc. Niet fijn dus. Twee oud medewerkers van de KLu. hadden de landelijke pers gelezen en vonden onafhankelijk van elkaar de regel geen alcohol dus waardeloos en ongefundeerd. Niemand schijnt zich daar verder druk over te maken overigens net als de koude in de trimo. Verder is het wat rustiger nu de 29 medewerkers, bleken er twee bij te komen, weg zijn en er nog geen vervanging voor is. De club bevindt zich nu in Termez, in Uzbekistan. Dit betekent onder andere dat er geen molt missies kunnen plaats vinden. Dat is dus even flauwe kul dus morgen gaan we gewoon naar Khinjan in de hoop en verwachting dat C-PRT ook eens een ontmoeting kan hebben met Bgen Jalal. Omdat de spanning in de trimo bagger was de laptop maar verplaatst naar de werkomgeving en aldaar een nieuwe poging gedaan de nummers te vinden in het verslag waaronder ik bereikbaar ben.
1. per satelliet. Het nummer is +881631829667. (genoemd op 24 september) + staat voor 00 en dat ding heb ik dus bij me als ik op missie ben.
2. per handy 0093(0)70708104 welke ik op 26 november in de analen heb vermeld, welke een verandering was daar de eigen handy is verloren.
Verder was deze dag niet echt warm en het zonnetje liet het een beetje afweten. Begrepen dat mijn achterhoofd in de Metro heeft gestaan en dat we het daar dus maar mee moeten doen. Het thuisfront was daar gemaakt verbolgen over omdat ze zelf met tekst in de locale krant had gestaan. Eén foto slechts vandaag te weten van het handvuur wapen wat de gast die we uithoorden over het D(emobilization) D(isarmament) R(eintegration) proces bij zich had. De intentie van het gesprek om na te gaan of de lopende programma’s bekend zijn bij de leeronderdelen. Ik was nog wel van plan om de constructie van het dak op de nieuwe MGD te fotograferen maar daar komt hopelijk overmorgen een nieuwe kans voor. Het Engelse stukje over die munitie na de debrief nog even gemaakt en dit verslag ook maar afgemaakt. Nog een stukje meepikken van Dumb & Dumber, de film van vanavond. En tenslotte de koude trimo in.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (het district)
Dinsdag 28 December 2004


Ja dat het fris is in de trimo is tot daar aan toe, tenslotte hebben we een goede slaapzak. Maar dat de handdoek niet droog wordt na 24 uur is uiterst vervelend. Maar vandaag gaan ze er iets aan doen. Wij zouden om 09.00 uur vertrekken naar het huis van Jalal, dat werd echter iets later, want de baas die mee moest had nog een telefoongesprekje. Maar goed net kwart over negen dus op pad. We reden in een uur en een kwartier naar Khinjan en troffen daar de poort van het huis dicht, de vogel dus gevlogen. Navraag bij de kazerne leverde nog een aardig beeld op, de highway police was er sinds drie dagen in getrokken en niet die van Khalil maar van Amanullah Ghan een baas residerend in Kabul. Wisseling van de wacht dus. Er reed nog en truck van het terrein af met een bekend gezicht als chauffeur, een man van Jalal. Even daarna kwam Debar, die zich weer voorstelde als de politieke adviseur van Jalal, binnen gereden die ons thee aanbood. Maar bij wat navraag bleek hij geen spullen meer op de kazerne te hebben, dus kon hij ons ook niets aanbieden. Pech dus geen J en geen thee. Jalal bleek zich te bevinden in zijn geboortedorp wat tweemaal werd bevestigd dus dat zal wel waar zijn, is alleen een beetje te ver van het goede. We keerden terug en deelden nog een half pak kranten uit in Khinjan en een half pak in Dushi. Terug op de basis tegen half twee konden we nog net eten en ja hoor er was spanning op m’n trimo. Daar het te rumoerig was in de werk trimo, verplaatste ik mijn computer maar weer terug naar de slaaptrimo. Daar duurde het tot ongeveer kwart over drie voordat de stop weer ging. De expert had me verteld dat hij water gevonden had in de eerste doorlusstekker aan de buitenkant en dus hoop had dat het nu goed was, pech dus. Ik achtervolgde hem en hij schakelde de zooi weer aan, tevens liet hij de deur open van het spanningshok op de hoek van het blok en gaf aan om welke stoppen het betrof. In deze situatie kan ik dus telkens stroom terug krijgen want ook nu duurde het ongeveer 2 uur voordat de spanning er weer af vloog. Om dit proces een beetje te begeleiden besloot ik maar voorlopig in de trimo te blijven en de inhoud van de kerstpakketten een plekje te geven want die stonden nog vrolijk op de kast en dat kan niet de bedoeling zijn toch. Toch wel vreemd overigens dat in de pakketten nogal wat borrelhapjes zitten, zeker niet afgestemd op de nieuwste ontwikkelingen zeg ik maar zo. En wat dachten we van een verzilverde waxinelichtjes houder met drie van die lichtjes, terwijl je geen van die dingen mag aansteken in de slaaptrimo? Mooi pech tijdens dit schrijven brand de geurkaars die ik van die Afghaanse journalist heb gekregen, lekker puh. En dan hebben we nog die verzilverde fotolijst voor een foto van 9x13, jammer dat ik dus geen foto bij me heb…. Maar goed we zullen niet verder kankeren we zijn natuurlijk uiterst content met al die goede gaven van het PIT wat staat voor Protestants Interkerkelijk Thuisfront en die van de GGW. Zit nu bijvoorbeeld aan de groene olijven gevuld met ham, niet slecht. Moest daar wel een vork vanuit de keuken halen want anders krijg je ze niet uit het blikje. Dit nog aangevuld met Hollandse kaaskoekjes. Overigens we eten nog steeds met plastic bestek t’s maar dat ge het weet. Teruglopend van de keuken even op het net kunnen vaststellen dat het thuisfront werkt en dat is goed zo.Is zelfs sprake van sneeuw nou die is hier weer weg maar wie weet komt er nog wat. Eigenlijk is het momenteel wel zo fijn in de trimo, alleen voor mezelf. Ik geef toe Jaap is helemaal niet lastig hoor maar een stukje privacy voor drie weken is ook nooit weg toch. Het weer van vandaag bewolkt en niet bepaald warm. Op mijn slaap locatie ben ik ook maar eens begonnen het Afghanistan’s New Beginnings Programme door te lezen. Een lijvig boekwerk wat ik uit Kunduz heb meegekregen. Als wij zo’n sociaal beleidskader hadden binnen Defensie kapte ik acuut met werken en ging wat anders doen, ziet er prima uit. Het bezoek aan het internetcafé is overigens drastisch gedaald dus nu kan je even snel tussendoor wat doen. Zal ongetwijfeld weer aantrekken zodra er weer nieuw bloed arriveert deze week. Eten en debrief en daarna weer geconstateerd dat de stroom was uitgevallen allen ditmaal dus zelf weer aangeschakeld, scheelt wel niet waar. Ik had twee Cd’s meegenomen om op de computer te zetten (top 2000 in MP3 formaat) maar daar zag ik na 200 nummers maar verder van af omdat ik anders geen ruimte meer over houdt op de harde schijf. Moet die Cd’s maar eens kopiëren t.z.t. Zin in een biertje had ik niet meer vandaag dus lag ik er voor half tien in.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Woensdag 29 December 2004


Waren het de olijven, de kaaskoekjes of de rijst met boontjes en saus en veel sambal. Wie zal het zeggen maar half twaalf gisteren en nu half één wakker en dorst meneertje dat mag enige naam hebben, het derde blikje up gaat er al aan. Gevolg natuurlijk veel gewandel naar de dixie. Dan maar Gladiator verder kijken tot 02.00 uur en wordt vervolgd we zijn nog niet klaar. In alle vroegte de dagberichten van eergisteren en gisteren verzonden en tegen elven maar eens langzaam aan de dag begonnen, ik had het blijkbaar nodig zullen we maar zeggen. De lunch was bijna hetzelfde als het diner en ik heb de eerste plunjebaal ingeleverd. Zal me benieuwen wanneer die weer in Nederland verschijnt. Dan wilde eigenlijk vandaag een cluster van humint of FST, KMAR, en CIMIC de wei in. Na enig overleg mijnerzijds duidelijk gemaakt dat het zo niet gaat. MOLT is de kern en de rest is ondersteunend, dus nu gaan we op oudejaarsdag geordend op pad. Morgen kan even niet want dan schijnt er toch iets van een aflossing te komen van de mensen die de missie zijn uitgegaan. En dan is er blijkbaar geen force protection meer over om er behoorlijk uit te gaan. Om twee uur was er een afsprak met de pers, nou dat stelde dus ook geen bal voor, algemeen vragen en opmerkingen, de baas deed het goed en verder geen nieuws dus. Het gevolg is wel dat men mij nu in PeK n wie weet de wijde omgeving beter leert kennen want m’n tronie zal waarschijnlijk op de TV verschijnen. Overigens afgezien van de laatste keer gisteren avond ergens tussen 18.00 en 20.00 blijft de spanning op de trimo staan, wie het weet mag het zeggen. Maar de deur naar de stoppen blijft open zodat acuut kan worden ingegrepen. Het was vandaag wederom niet warm en voor het eten de film GLADIATOR afgekeken, niet goed voor de sentimenten en een onrechtvaardig einde. De rest van de avond was duidelijk debrief en een film in de tent. Lord of the Rings, mijn god wat duurt dat lang en wat een onzin. Duidelijk iemand die zijn fantasie de vrije loop heeft gelaten. Hield dat dus niet uit tot het eind, 2 en ? uur was lang genoeg mijns inziens. En sorry vandaag geen foto. Niets wat de moeite was.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Donderdag 30 December 2004


De spanning blijft op de container, blijkbaar toch iets van doen met vocht, als alle verwarmingen aan staan blijft het zaakje in. De geurkaars is echt van Afghaanse kwaliteit, oh zo goed bedoeld maar het ding brandt voor geen meter en als je dan het lontje helpt met wat lucifers is het eindresultaat dat het ding op is voor je het weet en dat dan de meerderheid van het ding niet is opgebrand. Maar goed dat ik er een doosje omheen had gedaan want dat doorbranden, door de wand bedoel ik is natuurlijk niet bevorderlijk voor het bureaublad toch? Heb de bijbehorende kraaltjes maar aan de ketting van mijn zaklamp gehangen tenminste nog iets nietwaar. Kniesoor die daar op let natuurlijk het is oh zo goed bedoeld. Hedenmorgen had ik de dienst dus mocht ik naar het stafoverleg allerlei plannen over wat eerst als de aflossing aankomt of juist niet. En inderdaad het werd niet. De VFR piloten (Visual Flight Rules) van de Duitsers durven niets. Er was op de vlucht van Termez naar Kunduz geen gat in de bewolking dus de kist ging onverrichter zake retour naar Termez. Maar ik loop op de zaken voorruit. Daar ik dus het stafoverleg bijwoonde was ik om 08.00 uur up and running. Dat betekende dat er nog een lange vruchtbare dag voor me lag wat heeft geresulteerd in het uitzoeken van foto’s voor de opvolging welke nu zijn gevorderd tot ongeveer 23 november dus we schieten op. Ik bracht ook even een bezoek aan het dak van de MGD. En eerlijk is eerlijk je moet waardering opbrengen voor de timmerlui. Van alle resten, zoals gebruikte bekisting en veel rondhout wordt het frame in elkaar getimmerd (waarschijnlijk ook nog met tweede hands spijkers). Het is een ratjetoe aan stukjes die aan elkaar zijn gezet. Vervolgens worden er dunne ijzeren platen over gelegd die helemaal met de hand worden gevormd, wat ook geldt voor de goot.en netjes dat moet worden gezegd, echte handwerkslieden. Het is een immense klus en we hopen het gebouw opgeleverd te krijgen zo rond 9 januari. Het raggelwerk, want zo zal ik de constructie maar noemen van het KEK (de vervanger voor de huidige twee tenten voor keuken en recreatie) gebouw is ook al een aanvang mee gemaakt. De dag dus gevuld met foto’s uitzoeken en zowaar nog een gesprek aan de poort. Wat de man precies moest werd me niet duidelijk maar hij heeft blijkbaar grond gekregen net buiten onze omheining en wil daar gaan bouwen, een goede buur zullen we maar zeggen met een lemen hut. Maar waar het stuk nu precies is gelegen wist de brave borst even niet dus mag hij met een expert van het gemeentehuis terugkeren om eens precies uit te duiden waar die 36m2 nu wel ligt. Kunnen we altijd nog zien of we bezwaar aantekenen niet dan? Lijkt me overigens niet echt prettig als er allemaal lemen hutjes rond de compound worden getolereerd. Maar de man had papieren met toestemming van de gemeente en de gouverneur dus het zal wel snor zitten zeggen we dan maar. Ik wilde me rond een uur of vier maar weer eens op mijn slaapplek terugtrekken maar er was weer een vrouwelijke medewerkster die foto’s wilde hebben van onze verzameling en daar ze ook een oen was op de computer moest alle even voor haar gedaan worden. Overigens met de dokter afgesproken dat de reparatie van mijn element maar even in Nederland ter hand wordt genomen, lijkt me beter, heb er tenslotte in het geheel geen pijn aan. Zo aan het eind van het jaar berust ik ook maar in de degradatie van de PEELKONIJNEN, hoewel er nog drie wedstrijden te spelen zijn en de achterstand op no. 6, 6 wedstrijdpunten bedraagt, en verschuil me achter het gegeven dat ik niet heb kunnen beschikken over een tool om elke week de juiste opstelling te kunnen maken. Rond 14 januari eindigt de competitie die de analen in zal gaan als de slechtste uit mijn manager carrière. Overigens het was vandaag best wel gemeen koud. En op de valreep begrepen dat blijkbaar de 28e in de militaire mist is verdwenen lokaal of overal hij zit er in ieder geval weer in, die pijplijn. Had om acht uur nog geen zin en bier en trok me weer even terug op het hok staat gratje voor de deur (AOO Jansen de bataljons adjudant), de baas wil gezichten en namen van die meeting met die 12 die condoleance kwamen betuigen bij overlijden Prins Bernhard op 11 december. Ja dan moet je even langs het molt hok en een reeks foto’s van de muur halen. Heb ik dus maar even gedaan en daar wam ik mooi mee weg. Kan blijkbaar nogal wat potten breken bij die ouwe (net zo oud als ik geloof ik). En toen werd het vet de volgende dag, ongeveer 02.00 uur en hadden we meer dan genoeg PALM achter de kiezen. Dus het was gezellig in de tent vanaf ongeveer 21.00 uur.
R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Vrijdag 31 December 2004
Oudejaarsdag


Zoals al verwoord we waren al begonnen in deze dag de laatst maal dat ik tot u sprak. Maar er zitten vele uren tussen voordat ik weer tot u spreek. Tegen de middag was ik ongeveer weer aanspreekbaar. Had wel tegen negenen gedoucht maar dat bracht laten we maar zeggen niet het juiste resultaat. De koffie was vreselijk oud dus daar zat ik ook niet op te wachten dus werd het een stuk zalmfilet dat voorbij kwam. En nog geen oliebollen want die worden gemaakt. Hoewel ik tegen zo’n dag als vandaag zit aan te hikken normaliter is dit natuurlijk wel bijzonder, wij hebben eerder een nieuw jaar dan degene die dit lezen. En het werk gaat gewoon door, dus de vrijdag vergadering echter wel verschoven permanent naar de middag om 13.00 uur. Na die enerverende vergadering ben ik maar weer ‘even’ gaan liggen en zo werd ik weer wakker toen het begon te schemeren, en het nieuwe bloed was nog niet gearriveerd. Gelukkig, voor hen waren ze er zo tegen half zeven, zodat ze toch een oud op nieuw kunnen vieren onder elkaar. Ik verstuurde nog even de dag van gisteren en kreeg geen contact met NL, althans ik werd gebeld maar die fijne provider houdt de lijn niet in stand dan zelf maar bellen via de welfare. Oliebollen zijn dus dit jaar niet homemade althans in het Hollandse. In dit geitenland is het echter anders de baas hemzelf neemt zoiets ter hand. Maar we dwalen weer af, even dus met het Nederlandse aan de lijn gehangen dus de goede wensen waren al binnen voordat de avond echt begon. En na een soort quiz met als quizmaster onze verklede psyops luitenant werd er buiten een brandstapel aangestoken. Vooraf liep Frits een ronde met een fakkel en stak de baas de lont aan maar die liep even niet dus dan de fakkel maar in de berg en branden met die zooi. Onder het verdere genot van warme chocolademelk en oliebollen, vlotte de tijd ook even niet. Zelf stukjes stokbrood met immens veel zalmfilet erop gaf de tijd geen duwtje. Wat je dus zo’n avond niet moet doen is doordrinken, dat was de les van gisteren. We hadden dus een soort heen en weer. Van de tent, met zalm, via de vuurkorf naar de trimo om weer wat in te typen en zo vordert de tijd ook gestaag. Na het Afghaanse 00.00 uur en het elkaar goede zaken toewensen onder het genot van champagne werden wat signaal raketten afgeschoten van die gele, rode dingen met een parachute, maar echt vuurwerk werd het dus even niet. Eigenlijk had ik het toen wel gezien en ben maar eens lekker m’n mandje ingedoken. Een nieuw jaar is begonnen en hoewel de Afghanen nog niet zo ver zijn, hun niet-viering ligt nog een aantal maanden in het verschiet, mogen we hopen dat het een jaar wordt van voortdurende vrede en een klein beetje voorspoed en verbetering voor dit in de middeleeuwen levende land.