Richard R.V.A. Braun
Dinsdag 1 februari.
Zelfde ochtend ritueel en het is een nieuwe maand en nieuwe kansen, nou die wireless maar weer terug gebracht want met mijn usb modem gaat het even niet, dan moet ik een geheel ander modem hebben en dat hebben we al eens geprobeerd en leverde niets op dus het gaat over. Met de plotselinge cash in de portemonnee maar eens gekeken naar goedkope video recorders. Ze waren er wel maar geen van de winkels had er twee op voorraad dus ook dat ging over. Wellicht morgen een herkansing wie weet. En toen had iemand een mailtje gestuurd aangaande het maken van chili. Jammer dat ik dat mailtje van ongeveer 15.00 uur pas om 18.45 kon lezen en uitprinten (een telefoontje was zo onaardig nog niet geweest nietwaar). Goed om 19.45 kon er worden gegeten en toen was de dader van de mail ook ‘al’ thuis.

Woensdag 2 februari.
Weinig enerverend vandaag. Standaard bezigheden en heel lang gedaan over het opruimen van de zooi in mijn computer hok. Even contact gehad met de GGW en de broek is er nog niet en op de late avond belde de polder nog die me duidelijk maakte dat alles draaide om een punt meer of minder…Goed die punt gezet en ja hoor er kwam wat door maar er gebeurde wat ik al vreesde aan de andere zijde raakte de postbus vol dus ik kreeg weer wat terug. Dus was er noodzaak om even veel te laat te bellen zodat morgen de rest er door kan. Overigens geheel terzijde heb ik wel eens gekankerd over het bouwtempo van de Afghanen op ons kamp maar aan de overzijde op de Geijsterseweg kunnen ze er ook wat van. Voordat ik naar Afghanistan vertrok was men al begonnen en nu ziet het er zo uit. Dus ook in Nederland schiet het niet altijd zo op.

Donderdag 3 februari.
Of het met de polder goed gaat valt te bezien want er kwam weer wat terug, ik was in ieder geval lost wat nu wel is aangekomen. Verder werd me verzocht (gisteren) om vandaag te koken: ‘als ik nu alles klaar zet kook jij dan weer morgen?’ En weet je wat er klaar staat vandaag: een briefje met daarop geschreven aardappelen, spinazie, gehaktbal en dat briefje leunt tegen een zakje Bretonse kruidenmix. Kijk dat noem ik nu alles klaar zetten daar kan je wat mee toch…Goed ik heb in ieder geval mijn hok uitgeruimd en alles geordend dan wel aan de oud papier berg toegevoegd. De vrienden van Dixons kwamen ook nog even op de lijn en ja inderdaad er is meer aan de hand…gaat dus opgestuurd worden, gaat meer dan 100 euro kosten maar dat is beter dan de computer als voetbal gebruiken of niet dan want ergens anders dient hij ook niet meer toe, ik zal middels mail op de hoogte worden geteld, we gaan het zien. M’n zus belde ook nog even en ja hoor ik heb het nagekeken 1 berichtje had ik van haar gehad en wel op 17 Oktober 2004 waarin ondermeer zwoegend werd gewenst iets van mijn schrijverstalenten ????? te mogen hebben…en na een tranendal over een film ‘Angel Eyes’ (op net 5, toch wel mooi al die netten in NL in Afghanistan hebben we BVN en nog wat erotische zaken maar die staan natuurlijk nooit aan in de tent) was het tijd om het mandje maar weer eens op te gaan zoeken.

Vrijdag 4 februari.
Gisteren nog even vergeten te vertellen dat de PEELKONIJNEN zowaar de eerste bekerronde hebben overleefd zo zie je maar dat je beter van thuis kan managen. Kwam overigens voor de eerste maal in de clubgeschiedenis aan op strafschoppen na de verlengingen dus degene die wel en die er geen moeten gaan nemen is mij nu ook bekend. Dit is weer de laatste dag van de Afghaanse week dus we krijgen nog een korte paragraaf tot en met dinsdag a.s. en daarna gaan we over op wederom dagverslagen. (ga er maar vanuit dat ik woensdag de 9e vlieg nietwaar). ’s-Ochtends eerst maar eens de ING bankrekening opgezegd, die blijven geld vragen voor niets doen dus eruit met die zooi. En vervolgens maar even twee videorecorders aangeschaft, die zijn toch voor niets (bijna). Nou met die dingen (eentje reserve) heb ik lol beleefd vandaag hoor. Maar goed dat mijn talenknobbel meer kent dan alleen Nederlands want die gebruiksaanwijzing klopt dus niet. Het ding heeft een scartkabel nodig om te kunnen functioneren en niet zoals het in het Nederlands staat een coax of een scart! We begrijpen natuurlijk wel dat die met een redelijke korting nog even in de winkel zijn gehaald, de verkoper joker had me ten slotte twee volle uren laten hobbieën wat niet nodig was geweest. Verder natuurlijk inkopen gedaan voor de feestdag morgen hoewel het Rotterdamse te elfder ure moest afzeggen vanwege dienst. Gelukkig had Carole een hoop voor de te maken maaltijdsoep al gedaan anders zou het zeker nachtwerk zijn geworden nu werd het slechts 21.00 uur voor de soep voor morgen klaar was.

Richard R.V.A. Braun
Nederland
Afteldagen van zaterdag 05 februari t/m dinsdag 08 februari 2005


Ja zo noemen we de tussenperiode maar, 4 dagen om weer te gaan vertrekken.
Zaterdag 5 februari.
Vandaag dus de viering van een tweetal verjaardagen dus van ongeveer 12.00 tot 20.00 was het een komen en gaan van vrienden en familie. Erg gezellig dus maar dan is het ook wel weer fijn om iedereen geheel gevoed en gelaafd weer heel het huis uit te hebben. De foto dvd’s van het gebeuren in Afghanistan vielen minder in de smaak dan de disney film pinokkio om maar wat te noemen. Wat wel blijft verbazen is de wens van sommige kleine medeburgers om een bepaalde kamer te mogen zien. Temeer daar die kamer ongeveer de meest rommelige is van het gehele huis. Maar goed vanuit de polder kwamen heugelijke berichten dat nu toch e.e.a. is over gekomen dus we blijven de dochter des huizes maar aanstralen in de nabije toekomst. Oh ja vandaag kwam ook eindelijk de groeten DVD binnen die ergens dateert van Oktober 2004. Hoewel ik daar dus zelf even niet de groeten doe is mijn zwijgen en lurken aan de pijp wel op bijzondere wijze in beeld gebracht. Zo zie je maar dat je niet altijd iets hoeft te zeggen om toch wel op te vallen.

Zondag 6 februari.
Een gat in de dag geslapen maar dat is ook niet verwonderlijk als je ongeveer van 02.00 tot 07.00 op het internet zit te stoeien om je Nederlandse homepage van de Peelkonijnen bij te werken. Verder vandaag natuurlijk de carnavalsoptocht van Oostrum, niet iets om voor thuis te blijven overigens, en verder niets.

Maandag 7 februari.
Carnavalsmaandag, begonnen met af te maken wat gisteren niet af kwam, de pagina’s van de PEELKONIJNEN. ’s-Middags de optocht in Venray, goed voor anderhalf uur goed bedoeld vertier met gemaakt plezier. Sorry kom nu eenmaal van boven de rivieren en hier beneden houden ze zich ook niet aan vasten dus wat is het dan nog eigenlijk. Wel kwam er nog een uitnodiging in de mail voor de ANBP meeting in Kunduz, maar even verteld dat ik die even niet kon meemaken gezien mijn huidige locatie (halen we niet eens ook al zouden we het willen).

Dinsdag 8 februari.
Standaard pandoer en vroeg bij de pinken, laatste hand gelegd aan die bekende pagina’s van dat bekende virtuele voetbalteam. En kwart voor tien kwam de onheilstijding per telefoon, ze zijn me niet vergeten: morgen 14.30 word ik opgehaald om om 16.00 uur in te boeken op Eindhoven teneinde 18.00 uur te vertrekken naar Koeweit. Vervolgens dus een uurtje of 6+ vliegen teneinde rond middernacht Nederlandse tijd aan te komen aldaar. Een paar IFOR mannen eruit schoppen en bij daglicht naar Kabul vliegen. Schatting aankomst in Kabul 06.00 uur Nederlandse tijd wat dus 09.30 Afghaanse tijd is op donderdag 10 februari, we gaan het weer beleven. Als we dan toch weer meetellen dan ook maar even kijken of men al een nieuwe broek voor mij heeft. Om 10.00 uur was dat nog even niets dus, hij is er nog niet dus hoef ik niet te ruilen, maar er komt nog een routewagen dus het kan nog… Goed hè dat defensiebedrijf KPU op 12 januari vraag je wat op 28 januari krijg je een brief dat je voor 26 februari wat moet inleveren en op 8 februari kan je het ruilobject nog niet in ontvangst nemen! Ze halen het dus niet binnen een maand. Maar even senseo pads gekocht en nog wat extra Dvd’s, de eerste voor de collega’s en het tweede voor je weet maar nooit. En inmiddels hadden ze weer gebeld van de GGW, ik word niet 14.30 maar 15.30 opgehaald, scheelt weer een uurtje (had ik zelf trouwens ook al teletekst gezien dat we ons pas om 17.00 uur dienden te melden op Eindhoven). En ’s-middags zowaar ook nog een nieuwe broek kunnen ophalen op de GGW dus dat klopte nog net. De plunjebaal die ik al eerder op transport heb gezet schijnt dus 10 februari in Nederland te verschijnen. Minder geslaagd dan ben ik dus weg, gaan we over een week of 9 maar eens uitzoeken want na de vijf weken te gaan volgen er nog wat verlof weken een week of drie minstens. ‘s-Avonds nog diverse malen gepoogd de broer van Annemarie in Didam te bereiken teneinde haar creditcard boven water te kunnen toveren zodat ik die voor haar mee kan nemen. Hij gaf echter de gehele avond niet thuis. Wie weet gaan we dat morgen nog eens proberen. Annemarie vroeg mij dit te doen via de mail. Oh ja de serie band of brothers heb ik de afgelopen twee dagen geheel afgezien om in de juiste stemming te komen voor de terugreis…gna gna….

Richard R.V.A. Braun
Nederland-Koeweit
Woensdag 09 februari 2005


De titel is veel belovend maar het merendeel van de dag was toch nog gewoon in Oostrum en de ochtend achter de computer. Overigens die Arjen Brolsma is volgens mij op wintersport of zo in ieder geval niet thuis, dus ook geen creditcard voor de manager van ANBP/Kunduz. Lunch was grof bruin brood met tonijnsalade, een bakje aangemaakte garnalen en een saucijzen broodje toe weg gespoeld met een ? liter melk, want nu kan het nog straks is het weer minder. Begin van de middag even een geheim klusje in de stad. Viel niet mee moest nog inventief worden want ook de woensdag na de carnaval is nog geen vol bedrijf bij de middenstand. Om 15.30 opgepikt bij huis om te vertrekken. We waren dus ruim voor 17.00 uur op het vliegveld Eindhoven. Onderweg werd me verteld dat na Kabul we dus ook nog zouden vliegen naar Kunduz en wel niet eerder dan zaterdag…..de 12e wel te verstaan. Reden zou zijn dat de rit PeK Kabul en terug niet in 1 dag kan en er dan teveel voertuigen te lang niet beschikbaar zijn. Persoonlijk vind ik dat een flut argument maar goed en het is ook fijn, maar niet heus dat op zo’n moment te horen. Enfin alles liep verder op rolletjes en om 19.00 uur hingen we in de lucht. Na een voorspoedige vlucht landden we om net iets voor middernacht Nederlandse tijd in Koeweit. So far so good maar dat was het dan ook. De onheilstijding en het vervolg zit in de 10e.

Richard R.V.A. Braun
Koeweit
Donderdag 10 februari 2005


Nadat de kist was geland moest hij een stuk worden teruggeduwd, de eerste onnodige vertraging maar er zouden er meer volgen. Wat was dus het geval het weer in Kabul was te slecht dus werd er niet op gevlogen nou daar zit je dan in Koeweit. Er waren naast ons 16-tal nog tig mannen voor Irak en die hoefde dus niet verder maar wij wel dus. Er werd een scherfvest geregeld en een helm en zelfs een slaapzak. Een proppenschieter kon er verder echter niet af. De landmacht club had veel meer werk om de spullen te verzamelen om 02.00 uur zaten wij al in de bus maar die KL vrienden hadden nog werk tot 03.20 uur met de hartelijke dank dus namens bus 2. De goede lezer zal gemerkt hebben dat ik voor het gemak maar even in Nederlandse tijd blijf werken. De rit naar camp virgin duurde tot 4.30 uur, dat kamp ligt dus even niet naast de deur wel midden in de woestijn. Nou en dan kom je daar aan en dan moet er van alles worden gebrieft en zo. Maar tegen 06.00 uur (hier lokaal dus 08.00 uur) kon er wel een prima ontbijt worden genuttigd. Het kamp is primitief maar de Yanken hebben natuurlijk weer van alles meegesleept. Moest tot 07.00 NL (09.00 KW) wachten voordat de PX open was teneinde een verloopstekker te kunnen kopen om in die verdomde Amerikaanse stekkerdozen te kunnen insteken. Voor de deur stond een rij te wachten alsof het voor niets is. We hadden inmiddels een tent om te slapen en dat was maar goed ook want de 24 uren waren nu wel even vol gemaakt zonder te slapen. Wie had ooit gedacht dat ik nog eens in een camp in Koeweit terecht zou komen. I.p.v. in de sneeuw werd het zonneschijn. De dag kabbelde verder en we gingen eerst morgen om 04.00 uur (KW) eruit en om 07.10 vliegen naar Kabul. Dergelijke berichten hadden we al van het thuisfront vernomen overigens. Nog geen vijf minuten later werd het weer anders om 08.00 uur (KW) koppen tellen morgen af naar de luchthaven en vrolijk terug vliegen naar Eindhoven, lusten we nog peultjes met de reisfirma Ad Latjes….ben ik in ieder geval (denk ik) op de verjaardag van C aanwezig. Argument zou zijn dat er geen landingsslot op Kabul meer over zou zijn, ik weiger dat te geloven. Of zouden ze het in hun bol halen om direct door te rijden naar Keulen om naar Termez te vliegen, we gaan het allemaal weer beleven, maar met een serieus gezicht durf ik niets positiefs meer te vertellen over de krijgsmacht, wat een stelletje amateurs. Later werd duidelijk dat de aankomst op Eindhoven zodanig laat wordt dat men doorreizen kan vergeten. Welnu dan wordt het volgende week dinsdag, woensdag of vrijdag met respectievelijk Duitsers, Hollanders en weer Duitsers naar Termez, wederom Kuweit en verder en Termez. Zoals al vaker beweerd we gaan het beleven. Overigens is hier ook een internetcafé, maar ook daarvoor staan rijen te wachten, dus dat wordt even niets toch, misschien vannacht ergens.

Richard R.V.A. Braun
Koeweit-Nederland
Vrijdag 11 februari 2005


Omdat we er intussen al achter waren dat ongeveer overal rijen collega’s staan te wachten waar je ook komt vond ik het nodig om zo rond 04.30 (KW=02.30NL)maar eens het internet café te gaan bezoeken. En inderdaad ditmaal geen rij voor de deur, wel vreselijk veel machines binnen, ongeveer 60. De manager van de tent was er ook en na een keurende blik mijnerzijds op de machines vroeg ik hem dus maar eerst of de machines USB lusten, NEEN dus. Tja dan gaat het over nietwaar, zit tenslotte niet voor joker op de laptop te typen. Hebben die Yanken ongeveer alles en dan kan je geen USB stick in een computer stoppen, moet dus blijkbaar de stugheid van de Nederlandse CIS nader nuanceren, zijn blijkbaar tot meer in staat dan die van die grote broer. Je moet natuurlijk al die machines dichtspijkeren en om dan een nuance aan te kunnen brengen is niet slecht, en waarschijnlijk te hoog gegrepen voor die grotere broer. Na deze zware teleurstelling presteerde ik het ook nog om min of meer op het kamp een weinig te verdwalen dus via een omweg bereikte ik de tent weer. Voordelen van dergelijke exercities zijn natuurlijk dat je op tijd wakker bent en dus rustig de zaken kan inpakken voor het volgende vertrek. En niet te vergeten, je kan lekker douchen en een verschoning aantrekken. Over dat douchen nog het volgende dat diende op de combat wijze te geschieden dus natmaken het lijf, waterkraan dicht, inzepen en afspoelen weer met water. Nou de stroom aan water was al niet al te veel en het duurde nogal voordat het water warm was dus de Braun methode mag ook mijnsinsziens. Gewoon kort douchen en doorwerken, niet lummelen. Oh ja vannacht hoorde ik enkele druppels op de immense tent vallen en ook om 06.00 lokale tijd vielen er enkele druppels uit de lucht. Ze gaan me nu toch niet vertellen dat het gaat regenen in de woestijn, dan heb ik het wel helemaal gehad. De Japanners hielden klassikaal ochtendsport dus dat is ook wel komisch (en massaal) om naar te kijken. Nou de regen zette niet door en om 08.00 bestegen we de bus die ons naar Kuweit Airport bracht vanwaar we zonder enige vertraging rond 12.00 uur vertrokken (10.00 uur Nederlandse tijd dus). Tegen vijven Nederlandse tijd landden we op Eindhoven en omdat we eert de bagage moesten hebben en vervolgens de nieuwe tolk thuis moesten afzetten in Eindhoven alsmede collega Douven in Horst was het kwart voor zeven toen ik weer gewoon thuis was. Gerucht we gaan het dinsdag a.s weer proberen maar dan via de noordelijke route, d.w.z. Keulen-Termez en woensdag dan Termez-Kunduz en vandaar uit met de auto naar Pek. Vervelend blijft dan dat slaapzak, scherfvest, helm en pistoolhouder dan nog in Kaboel ligt maar daar verzinnen we nog wel een list op de komende tijd. Bovendien is het nog steeds gerucht voor het zelfde geld gaan we woensdag in de herkansing wie zal het zeggen.

Richard R.V.A. Braun
Nederland
Zaterdag 12 februari tot…..


zaterdag 12 februari 2005.
Ik was er gisteren op tijd ingedoken, waren tenslotte hoe gek het ook klinkt toch twee vermoeiende dagen. Dus waren we vroeg, erg vroeg wakker wat me de gelegenheid gaf de computer te gebruiken om mailberichten te versturen en nog wat te poetsen aan de PEELKONIJNEN, het team zowel als de webpagina’s. De mail ging dus weer even niet vanzelf, Organon lag dwars en de fans van chello wensten niets te ontvangen. Ik bedoel daarmede dat er berichten terug kwamen als zou e.e.a. geblokkeerd zijn. Heb dat al eens eerder meegemaakt tijdens deze exercitie….dus what’s new. En zoals ik in elkaar zit deze extra tijd is toch weer mooi meegenomen. Ik had de ontvangen berichten nog niet ordentelijk geordend op mijn USB staafje dus die kon ik nog van de computer halen en wie weet gaan we nog iets positiefs doen met de inmiddels overbekende creditcard van Annemarie. Bovendien was het me ook ontschoten een nieuw pijpenetui aan te schaffen en bleek bij het gisteren uitnemen van de verschoning uit de rugzak dat ook die nodig kan worden gereinigd. Genoeg te doen dus op het eerste gezicht. Pijpenetui gekocht (keuze uit 1), rugzak uitgemest en ook mobiel was de familie van Annemarie onbereikbaar. Ze had inmiddels wel door dat ze in Duitsland waren dus inderdaad niet thuis. De mail voor de weigeraars opnieuw eruit getuurd en ditmaal lijkt het beter te gaan. ING had ook nog wat leuks ook mijn, net door hun gevonden internetrekening moet worden opgeheven, geen probleem. De gedownloade verklaring om naar Leeuwarden te sturen wilde het kantootje in Venray ook graag in kopie ontvangen, dat kan. Ware het niet dat de scanner even niet wilde kopiëren naar de printer. Om dit te gaan realiseren moest een stuk software worden gevonden op het net van ‘maar’ 209 MB. Ga daar maar aanstaan duurt even voordat die binnen is maar eind goed al goed de verklaring gekopieerd en alles voor zowel naar Leeuwarden als naar Venray staat gereed om verzonden te worden. Inmiddels hadden al weer enkele fans enthousiast gereageerd op mijn terugkeer met de uiteenlopende verhalen over de winter in Afghanistan. Welnu in PeK zal het variëren tussen 12 graden boven en 4 graden beneden 0, dus dat valt mee, het is Kabul niet wat 1 kilometer hoger ligt. Maar dat de Salangpas dicht is en er aldaar lawine gevaar bestaat moge duidelijk zijn. En toen ik even mijn moede hoofd te ruste legde belde Ares Fagry( de nieuwe tolk) mij op met nog wat vragen over de bagage, ik had hem mijn overzichten gestuurd tenslotte en aangeboden eventuele vragen te beantwoorden.

Zondag 13 februari.
Nothing Special To Report, m.u.v. een prima Grieks restaurant om een verjaardag nog eens te vieren en contact met Arjan de broer van…

Maandag 14 februari.
Routine en bezoek aan de GGW, de plunjebaal is nog immer niet boven water en om ongeveer 14.00 uur kon worden medegedeeld dat we morgen via de noordelijke route gaan dus morgen half acht transport hier voor de deur, koffie etc op de GGW en op weg naar Keulen. Dan zeker nog de 15e het traject Keulen Termez en waarschijnlijk woensdag de 16e het stuk Termez Kunduz met aansluitend vervoer naar Pek. Ervaring leert dat ik dus onbereikbaar ben van vertrek vanaf Keulen tot aankomst Kunduz en dan ook alleen maar onder het Afghaanse nummer: 0093-70708104 om het nog maar eens te herhalen. Tot Keulen is het dus 0031-651531465. We gaan voor de tweede poging. Overigens begrepen dat dit weekend collega Holman is gerepatrieerd epileptische aanvallen zouden zijn opgetreden hij ligt nu in Utrecht het CMH. Verwacht Commandant MOLT-3 dus niet meer terug in Afghanistan. We gaan het de laatste weken met z’n vijven doen dus. Nader informatie ingewonnen en het blijkt dat Chris thuis is en een kweekje heeft opgestuurd, want we kunnen vanuit Afghanistan niet zomaar het ziekenhuis in!!!!!! Ze zijn bang voor allerlei bacteriën, naar wat voor een land ben ik gestuurd!!!! Arjen was op bezoek en de creditcard zaken van Annemarie zijn dus letterlijk en figuurlijk in de tas. We gaan vanaf morgen dus weer over op dagelijkse berichten maar de verzending zal wel even een paar dagen opschuiven verwacht ik.

Richard R.V.A. Braun
Nederland-Duitsland-Uzbekistan (bijna)
Dinsdag 15 februari


Om half acht netjes opgehaald en verplaatst naar de GGW en aldaar trof ik weer de nodige bekenden, ongeveer die club die vorige week samen met mij ook een poging had gewaagd. Om 20 over acht vertrokken we naar Keulen en zo’n twee uurtjes later waren we er ook. Toen werd dus duidelijk dat de kist even niet tegen de middag zou gaan vertrekken maar 22.00 uur vanavond, non de jue of te wel verdulleme al weer. We besloten maar om de stad in te trekken daar we toch nog het busje hadden. In de loop van de dag werd duidelijk dat men, de GGW en zo, daar niet op hadden gerekend dus eigenlijk moest de chauffeur met auto terug. Zo werkt het dus niet en ik ga daar ook niet over in discussie. Maar omdat men daar in NL niet snel tot enige goede besluiten kwam heb ik de chauffeur tegen 17.00 uur los gelaten we hoeven tenslotte de onmacht van anderen om het goed te regelen niet af te wentelen over de rug van een korporaal vader die een kleine heeft en al loopt te stoeien met oppas. Tegen half zes konden we beginnen met inchecken. Een goede lezer weet dus dat we al weer terug waren op het vliegveld. In feite hebben we ongeveer van elf tot vijf in de stad gehangen en daar wat gegeten en gedronken en tweemaal de reis er naar toe en terug natuurlijk. Het inchecken ging best wel vlot dus voor kwart over zes was ik voorzien van een boarding pass om te gaan vliegen met een Spaanse kist, zoals werd verteld. We gingen klassikaal een pizza eten in het dorp waar we in een busje heen werden gereden. Ik moet zeggen dat ik zelden zo’n goede pizza di frutti di mare heb gehad en zeker voor zo weinig geld. Ding koste nog geen 5 Euro. We reden weer terug naar het vliegveld en we begonnen tijdig met boarden zodat we om 22.00 uur weg hadden kunnen vliegen. Gelukkig moest er nog wat aan de-icing worden gedaan dus in werkelijkheid gingen we om vijf voor elf Nederlandse tijd de lucht in. En oh ja niets geen Spaanse kist, eentje van Uzbekistan Airways een Boeing 757/200, nou ja als e.e.a. maar goed luchtwaardig is toch en de bak zag er goed uit. Dat het een Uzbeek was was voor de lokale Nederlander die de afwikkeling regelde trouwens ook een verassing.

Richard R.V.A. Braun
Uzbekistan en verder
Woensdag 16 februari


Ergens gedurende de vlucht van Keulen naar Termez begon deze dag dus ongeacht de tijdszone die men neemt, de vlucht duurde ongeveer 6 uur. Op Termez zo tegen vijf uur in de morgen Nederlandse tijd dus negen uur Uzbeekse tijd werden weer alle passagiers op naam uit de kist gehaald en verplaatst naar het transit kamp. Dit is een procedure die me nog bekend voor kwam. Ongeveer elf uur in de morgen werd de reis voortgezet richting Kunduz. De passagierslijsten klopten zowaar op eentje na die dus nog even gevoegd moest worden. Een bak koffie werd genuttigd en in de tent met stroom werd dit verslag verder afgewerkt. En met enige vertraging weliswaar gingen we inderdaad op pad naar Kunduz een vluchtje van even ruim een half uurtje. Aangekomen op Kunduz bleek dat men ons eigenlijk niet had verwacht want er was niet genoeg transport om ons allen waar dan ook naar toe te verplaatsen. Ook de meegenomen bagage schijnt pas morgen verder te worden getransporteerd naar PeK. Nou een enigszins warmer onthaal had ik toch wel verwacht en een betere organisatie anders ook wel. Er werd nog even beweerd dat de scherfvesten van het pallet werden gehaald, ja maar die zitten in de tassen, kortom een beetje verwarring wel. Er werd nog wat getelefoneerd en er werden een drietal prado’s vanaf PeK op weg gestuurd. Wij zochten inmiddels aansluiting bij de aanwezige Duitsers en die namen een deel van ons gezelschap mee naar het Duitse PRT. Het restant wachtte nog even tot het platform leeg was (geen vliegtuigen meer) en toen kon het pallet uit elkaar worden gehaald om in ieder geval een deel van de bagage mee te nemen. Met de aanwezige Prado en Patria verplaatsten wij ons vervolgens ook naar het Duitse PRT. Daar werd nog wat tijd gedood totdat de drie extra Prado’s verschenen. Inmiddels was het pallet met de rest van de bagage ook op het PRT in Kunduz gearriveerd en zo werd met een viertal Prado’s en de Patria de reis naar PeK aangevangen met in ieder geval een belangrijk deel van de bagage voor de diverse mensen. Met twee sanitaire tussenstops arriveerden we in het donker rond 19.00 uur in Pol-I-Khomri. Daar werden we perfect opgevangen door de beide HID’s en werd eerst een prima maaltijd genoten. Overigens er is veel in de twee tenten veranderd er is duidelijk meer sfeer, er liggen plastic kleden op de tafels en er staan zout en peper stelletjes op tafel alsmede een namaak bloemetje en bekertjes en een fles water. De ontspanningstent is ook anders ingericht en heeft dat moet gezegd worden meer sfeer en we kunnen alcohol vrij bier drinken. Dat is allemaal positief. Minder positief is drie gefrustreerde collega’s die nauwelijks meer de basis afkomen. Een geheel ander beleid en we worden wel aangestuurd, of juist niet. In de korte tijd die me restte voordat eindelijk eens een bedje werd opgezocht heb ik deze zaak kort besproken met ondermeer de POLAD. Voorlopig sta ik op het standpunt dat we als MOLT de kaas niet van ons brood laten eten en dat gaan we even mooi bespreekbaar maken. We gaan ook dit beleven en we zijn strijdbaar..

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Donderdag 17 februari


Ik heb het gisteren in aller consternatie even niet over het weer gehad, het was zonnig en een beetje guur dat wel net geen weer voor korte mouwtjes. Vandaag is de wereld dus even wit of te wel er is sneeuw gevallen. Deze dag zal (gedeeltelijk) in het teken staan van het fatsoeneren van m’n baard en het opruimen van m’n slaapgelegenheid. En voor de rest moet ik nog even kwijt dat het bedje perfect was opgemaakt en de was klaar natuurlijk dus we kunnen weer met een schone lei beginnen. Bijvoorbeeld door een knoop aan de broek te zetten want die was gisteren weer het slachtoffer van die luxe zitplaatsen zoals in een patria. Een plek met allerlei uitsteeksels en daar blijft wel eens iets achter hangen, zoals een knoop van een broek dus. Vandaag een witte wereld en behoorlijk guur. Jaap kwam zijn spullen halen en sprak de profetische woorden: ‘Het is geen weer vandaag je kan beter in bed blijven’ Nu was ik dat niet helemaal van plan maar er niet als de kippen bij zijn vandaag was nu ook weer niet het geval. Na dus de baard te hebben gefatsoeneerd en maar eens een douche te hebben genomen in de gerepareerde douchecontainers (ja er is wel wat verbeterd tijdens mijn verlengde verlof periode) ging mijn eerste gang naar het internetcafé nog voor de middag. Weer even wennen hoor die vreselijke langzame zooi en natuurlijk moest ik de enige machine treffen van de vier die geen Usb-stick lust! Maar goed er toch in geslaagd de laatste twee dagen verhaal te verzenden op een andere machine. Alleen het opslaan van ontvangen berichten was weer wat problematischer want de applicatie word is van de machines af. Na de lunch heb ik dat maar in het txt format opgeslagen via wordpad je moet wat niet waar! Ook even vastgesteld dat men niet zuinig is geweest met de voertuigen de 58, 59 en 60 allen vooraf gegaan door LM 79- die zijn niet meer, dus van de eerst vier voertuigen is er nog eentje die functioneert, gaat goed nietwaar. ’s-Middags mijzelf maar een beetje ingewerkt want er is veel veranderd. Op het gebied van de communicatie wordt eigenlijk gewerkt met shared agenda’s. Om er dus achter te komen of wij als MOLT-1 nog worden geacht wat te doen moet je in de agenda kijken van de S5, de plannenmaker. Aan de andere kant moet ik ook weer toegeven dat de verstrekte taskers meer informatie bevatten dan voorheen er is toch blijkbaar iemand bezig de oude gegevens een soort van te analyseren. Verder blijven er geruchten dat wij langer in het gebied zouden moeten blijven om de last van de opvolgers kleiner te maken die blijkbaar 7 maanden mogen dienen. Welnu een dergelijke onvrijwillige bijtekening op een zo een korte termijn aangekondigd schaar ik onder onbehoorlijk bestuur en ben er geen voorstander van, we gaan het weer beleven. Dennis werd nog uitgenodigd voor een gesprek bij de Chef-staf (nu Hans Evertse) en dacht dat ik daar dus ook bij moest zijn wat niet het geval bleek te zijn. Blijkbaar is door de force protection geklaagd en door de KMAR en rapport opgemaakt wat handelde over de reis naar Kabul bij ons vertrek naar Nederland. Allemaal onzin dus en als iemand iets moet weten vraag het dan de leader van toen of te wel de vorige chef-staf. Verder de routine we kennen het ondertussen, eten debrief nog wat werken en een biertje drinken zonder alcohol weliswaar en naar het mandje. Stukje lezen en slapen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Vrijdag 18 februari


Normale tijd het bed uit, we zijn weer in het ritme. Na ontbijt om 08.00 uur een informatie update (vrije vertaling van intell update) waarin gewag werd gemaakt van een verhoogd risico van boefjes die van plan zijn e.e.a. te saboteren, in de buurt van Kunduz met als voorbeeld de weg naar het vliegveld. We praten dan over op afstand bestuurde primitieve explosieven die bij voorkeur tot ontploffing worden gebracht als je er overheen rijdt. Zowel ISAF Kabul als de PRT van de Duitsers zagen echter geen noodzaak de alarmfase te wijzigen naar aanleiding van dergelijke berichten. Hierna even planningsoverleg wat we de komende weken gaan doen. Nog twee op ons zelf en vervolgens twee samen met onze opvolgers. Dat laatste is niet geheel waar want een deel hier van gaat verloren aan reizen van de opvolgers, maar daarover in de nabije toekomst meer.Het oorspronkelijke verhaal van de collega’s dat we geen projecten meer doen zoals DDR etc en dus niet meer naar Kunduz naar het ANBP hoeven te gaan is weer verdwenen ga gewoon komende dinsdag naar Kunduz. Overigens voor het ontbijt ook even de mail verzonden en nieuwe binnen gehaald, dat laatste was er overigens niet, althans niet iets wat ik wilde bewaren. De ochtend verder gevuld met het lezen van berichten op het netwerk. Gisteren de foto’s van de missies bekeken en de verslagen die erbij horen en nu dus het restant allemaal om weer in het plaatje te komen. Vlak voor twaalven heb ik maar de kosten die gemaakt zijn in Keulen teruggevorderd dus er vloeide weer enige euri terug in de portemonnee. Ook het MGD gebouw bekeken, wordt weliswaar officieel geopend dit weekend heb ik begrepen, maar het meubilair loopt nog in aanvraag en kan nog wel zo’n vier weken duren. Ook de nieuwe keuken annex bar, eetzaal en internetcafé bekeken en de werkzaamheden ‘gekeurd’ van de civiele specialisten die e.e.a. aan het opzetten zijn. Het keuren staat tussen aanhalingtekens want eigenlijk toonde ik alleen maar belangstelling voor de werkzaamheden van die collega’s die ik gedurende onze lange heenreis beter heb leren kennen. Ook vandaag was er sneeuw althans ’s-morgens, op de middag brak de zon door en dan verdwijnt het weer letterlijk als sneeuw voor de zon, althans tot een uur of vier. Hierna begon het weer lichtjes te sneeuwen. Tot die tijd was ik nog immer bezig oude berichten te lezen maar daar de nieuwe C-PRT een iets andere benadering heeft en de missies wil afstemmen op de mogelijke behoeften. Die behoeften moeten dan blijken uit een soort staafdiagram waar een aantal variabelen door ons, de kenners dienen te worden gewaardeerd. Ik heb Dennis de eer gegeven en zal mij daarna in e.e.a. verdiepen. Voor de liefhebbers, Dennis heeft een nieuwe vriendin, loopt er niet zo mee te koop zoals bij de vorige en heeft ook geen foto laten zien. Als het diegene is die ik bij het vertrek heb gezien dan is het een alledaags figuur, niets speciaals. Dus qua uiterlijk hoeft hij niet bang te zijn dat ze wordt weggekaapt wil ik daar maar mee zeggen. Omdat Dennis dus de dienstcomputer moest gebruiken voor dat waarderingsspelletje kon ik me terugtrekken op mijn hok om bijvoorbeeld deze proza te schrijven. Maar voordat ik dat deed vereeuwigde ik eerst de spiegeltjes. De spiegeltjes waar heeft die vent het over? Welnu boven de voederbak (zoals dat eens verwoord was bij een interview met onze POLAD) zijn ‘door het rijk’ verstrekte spiegeltjes geplaatst ten faveure van het wassen, tanden poetsen en scheren. Die dingen verdwenen in het verleden nog al eens en zijn nu dus met zogenaamde tieraps onlosmakelijk verbonden met het planchet. Zodat het lokaal aanschaffen van die dingen niet te vaak behoeft te geschieden. Ook vond ik het noodzakelijk de kamer te verbouwen en de eventuele plannen de kist alvast ordentelijk in te gaan pakken liet ik maar varen na die enorme verhuis (sjouw-)partij. Wel is de kist nu dusdanig gepositioneerd dat ik er eenvoudiger bij kan om hem eventueel ordentelijk te gaan vullen. De verbouwing heb ik echter pas uitgevoerd nadat ik met een geleend meetlint zeker had gesteld dat het bed inderdaad ook overdwars in de ruimte paste. Nou de rest van de dag bijna routine debrief en nog wat werken tot 22.00 uur vervolgens een biertje happen tot 23.30 uur en dan plat.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Zaterdag 19 februari


De sneeuw van gisterenmiddag zette niet door en bovendien was het van het natte soort dus geen sneeuw heden morgen wel had het lichtjes gevroren. Eén van de fans was het opgevallen dat de heenreis via via dus erg veel plaatsnamen met een K bevatte. Wees gerust dat viel ons ook op en we hadden Pol-I-Khomri al omgedoopt naar Kol-I-Khomri daar we niet hadden verwacht er ooit nog te komen. Dezelfde taferelen doen zich nu ook weer voor, de KDC-10 staat nu wellicht op Kabul maar daar stond hij gisteren en eergisteren ook even niet. Woensdag vertrokken (waar kennen we dat van) zou donderdag en desnoods vrijdag toch wel de eindbestemming bereikt kunnen worden niet dus, we horen het wel weer. Ook nu weer eerst douchen dan mail dan ontbijt en vervolgens intell update, we gaan dit ochtendritueel noemen. Hierna de top 2000 gekopieerd van Jurgen de verzameling die rond de eeuwwisseling de nodige muziek nummers in volgorde heeft gezet. Tijdens dit proces werd het nog best wel druk in het molt hok op de douva. Neen het is geen spelfout en ja de senseo heeft veel fans. Hierna tijd voor de missie bespreking van maandag a.s, een nieuw fenomeen waarbij in onderling overleg een tasker in elkaar wordt gezet. Leuk dat dan de bekende MIVD overste die ook kan praten en lachen weet je wel een mooi overzicht kan overhandigen van namen die in Khinjan van toepassing zijn.Vervolgens me bezig gehouden met de waardering op diverse grootheden, in de zin van eigenschappen van de diverse districten, onderbroken door de lunch. Ook het baasje force protection geïnformeerd aangaande de nabije toekomst plannen tot aan het vertrek uit dit land. Ja gekheid is niet nodig maar inderdaad we werken ver vooruit in theorie dan totdat er ergens een kink in de kabel komt natuurlijk. Overigens brak vandaag een pittig zonnetje door dus we lijken de goede kant op te gaan, met het weer dan en aangezien ik om 15.00 uur het wel gezien had qua werk ben ik maar een dutje gaan doen. Dat kon natuurlijk weer niet te lang duren want om 16.00 werd het MGD gebouw officieel geopend. Laten we zeggen bijna de eerste mijlpaal hier op het kamp. De plaquette op het gebouw spreekt van januari 2005, ik meen toch dat het inmiddels februari is maar goed zoals zoveel hier het gaat niet vanzelf en zeker niet snel, maar het komt wel. De avond was verder ook routine dus daar hoef ik geen woorden aan vuil te maken op naar morgen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Zondag 20 februari


De dag van de waarheid een nieuwe C-PRT die effectief wil werken in een land waar ze dat niet kunnen. Naar zijn mening moeten we ons beperken tot de mensen die aan de rondweg van Afghanistan wonen. Wat een onzin die man gaan we omlullen toch…. De dag begon verlaat, wat ook mag op een low-ops dag maar het ochtendritueel hielden we erin, details vermelden we daarover dus niet meer, en dat was ook zo rond 12.00 uur teneinde. De roem over vooruit werken is weer wat minder geworden want de tasker voor morgen is nog even niet klaar. Dus het tweede voertuig almede de geneeskundige medewerker die meegaat is nog even niet bekend, maar voor de rest gaat alles goed. Behoudens dan dat het terras, een grote pallet, bij mijn slaaptrimo is verdwenen en dat is beduidend minder nietwaar. Het weer was namelijk veelbelovend een strak blauwe hemel en een zonnetje. Daar genoten we dus van ondanks het feit dat we in de middag de vergadering ingingen om ons punt duidelijk te maken. Na een ruim uurtje of twee presentatie van de diverse districten kon worden vastgesteld dat we duidelijk de goede kant aan het uitgaan zijn. Of te wel de wrijvingen die er blijkbaar waren vorige week zijn aardig vlak gestreken, we gaan eigenlijk in wellicht andere samenstelling van teams door op de ingeslagen weg en voegen er opbouw werkzaamheden aan toe die uit de bevolking zelf dienen te komen en door ons worden ondersteund. Kijk als het zo in elkaar steekt kan de huidige C-PRT Theo Rikken wellicht straks ook prijken op de gedenksteen van oud commandanten van dit avontuur. Het gaat goed komen en de eventuele controverse gaat verdwijnen, het is tenslotte 1 PRT en we moeten allemaal even dezelfde kant uit gaan kijken. Natuurlijk valt het ons oude rotten op dat veel analyse en gegevens even niet snel voor handen zijn en dat men uit alle macht probeert ons voor het uitwerken van dat zaakje aan het werk te krijgen. Jammer dan wij bouwen af en zorgen er voor dat de opvolgers goed kunnen beginnen. Om 16.00 uur briefde ik kort, ben nooit zo lang van stof, het gezelschap voor het tochtje naar Khinjan morgen. We misten slechts 1 speler onze tolk voor morgen Arash Fahkry, de nieuwe ster aan het firmament die samen met ons dit gebied in is gekomen als aflossing van Mo Khan die na zo’n zeven maanden uitstekend service met als predikaat de beste tolk tot nu toe ons gaat verlaten. Na Abu is dit dus de tweede van de vaste lange club die weg is. We gaan morgen maar weer eens proberen de gouverneur te spreken. Daar Arash ook nog even met de restanten van Molt-3, alleen Jasper is er nog Chris is tenslotte gerepatrieerd, een bezoek ging brengen aan het ziekenhuis kon ik die pas tegen de avond dus na de keek en voor het eten in zijn kraag grijpen en tevens even van gedachten wisselen met Yusof, die volgens Jurgen (baasje Molt-2) na zijn recup minder is geworden. Ik denk dat zijn bezoek aan Kabul en zijn moeder niet goed is bevallen en dat hij zijn gedachten er niet helemaal meer bij heeft. De avondmaaltijd na de keek op de week was prima, een biefstukje en toen heb ik me maar teruggetrokken om de opkomende verkoudheid tegen te gaan. Eigenlijk de gehele dag al een vol voorhoofd en een aangetaste stemband dus er komt wat aan wat ik niet leuk vind.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (district en ‘stad’)
Maandag 21 februari


Hoera we mogen er weer op uit, had het gevoel al weken niet meer op pad te zijn geweest, was in feite niet meer dan drie werkdagen en als je het naar Nederlandse maatstaven afmeet zelfs maar twee. Onnuttig waren die dagen nu ook weer niet ben al weer helemaal ingelezen. Wel nieuw is het meeslepen van psyops, even introduceren die club. Die gaan zorg dragen voor communicatie zoals de ISAF krant verspreiding (distributiepunten verkrijgen) en billboards kweken als die al niet aanwezig zijn. In dit geval dus met name in het district Khinjan. Ik breng het voorlaatste bezoek aan het management de districts gouverneur en wellicht ook de politiechef. De aldaar regerende ex-warlord laat ik nog even liggen tot de overgave aan het volgende team van Eijk/van Maanen over even ruim een weekje. We gingen maar eens wat later op pad dus tegen half negen en het ochtendritueel ging er aan vooraf. Natuurlijk ook even gekeken naar de PEELKONIJNEN, met 0-6 de uitwedstrijd gewonnen, we staan fier bovenaan met 9 wedstrijdpunten en een doelsaldo van 21 voor en geen tegen. Op de rustplaats in de buurt van Khinjan stopte een politieauto die vroeg of we naar Andarab gingen, blijkbaar zijn de heren en geïnformeerd en willen ze assistentie verlenen (zo zie ik het vele anderen blijven het anders zien). Nou wij gingen er niet naar toe maar de Cimic wel en die kwamen nog achter ons aan. Op diezelfde plek begaf de zijruit van de achterdeur het overigens van de 79-57 het raam was bijna naar beneden en bij het openen van de deur pats raam aan gruzelementen. Han (van de CIMIC arriveerde ook inmiddels bij ons en die vertelde ik van dat politie verhaal) ‘Zal wel komen omdat we gisteren de districtsgouverneur hebben gesproken’ was zijn reactie. Oké we arriveerden in Khinjan en het was heerlijk zonnig weer, helaas voor ons was zowel de politiechef als de districtsgouverneur niet aanwezig die waren gisteren naar PeK gegaan om de nieuwe gouverneur te feliciteren en nog niet teruggekeerd. We moesten het dus met mindere goden doen en die discussie spitste zich toe op het gegeven dat ISAF al vier jaar in het land is en Khinjan nog even niets is opgeschoten. Natuurlijk riep ik dat wij met ons PRT er nog geen zes maanden zijn en dat iets opschieten via de districtsgouverneur dient te lopen. Daar een beetje op doorspelend begreep ik al gauw dat die DG even niet zo populair is en men niet direct de indruk heeft dat hij het beste met het district voor heeft. Nou dat is ook weer fijn om te weten. We reden verder naar een school om dat als distributiepunt voor de verspreiding van de ISAF zaken vast te leggen en dat ging prima. Aldaar belde ons hoofdkwartiertje met een mededeling van sneeuwlawines bij een coördinaat in Dushi, of wij even polshoogte wilden gaan nemen, dat deden we dus maar is even rijden maar goed. Wel deelden we nog even wat krantjes uit in het centrum van Khinjan en daar ontmoette ik de rechterhand van Jalal, de bekende Engels sprekende majoor Debar. Het ging goed met hem zei hij en hij was al eens aan de poort geweest maar ik was er even niet ik was in Nederland. Maar hij wilde wel langs komen, de agenda’s vergeleken dus woensdag is hij welkom zeggen we dan maar. In Dushi district bij die politiepost was een nieuwe baas (de oude was corrupt en crimineel) en die mannen wisten van niets. Wat navragen leverde op dat het een gebied betreft wat in de winter 13 uren rijden is en de mensen die daar leven zijn het gewend en slaan genoeg voorraden in om de winter en dus ook de afsluiting te overleven. Wij konden er dus even niets mee en zette onze missie voort. In Khinjan hadden we niets meer te zoeken dus reden we naar huis. De weg werd in de buurt van PeK nog wel versperd door Haj gangers of bruiloftsgasten wie zal het zeggen, bij tijd en wijlen reden ze in ieder geval met drieen op de weg. Ja dan schiet het even niet op dus. In Pek nog even een voetpatrouille en aldus een telefoonkaart geregeld voor de nieuwe tolk Aresh en daar kwam ik al weer een bekende tegen, het dorpshoofd met prothese en bijna blind zijnde uit Tala Wa Barfak. Was onderweg van Kabul naar huis maar dat duurde nog wel even voordat hij daar dacht aan te komen. Wat opviel is dat zijn zoontje die hem begeleid nu niet is de traditionele jurk was gekleed maar in spijkergoed broek en jas. Blijkbaar gekocht in Kabul. In de avond debrief kwam overigens naar voren dat we het getroffen gebied eerder in Tala Wa Barfak moeten zoeken dan in Dushi. Het ligt absoluut op een plek waar we met de auto niet kunnen komen dat is in ieder geval zeer duidelijk. Hierna ging voor mij ongeveer het licht uit of te wel ik trok me terug met hoofdpijn. Ergens latent was er echter nog wat. Oh ja er is er eentje jarig en nog wel in Zwitserland. Ik sleepte me dus naar de telefooncellen en heb gedurende ? uur gepoogd te feliciteren, maar telkenmale was het toestel in gesprek. Zeker internetten zonder adsl of zo of veel gelukswensen dat kan ook. In ieder geval vond ik dat ik genoeg pogingen gedaan had en gaf het maar diep teleurgesteld op!!!

Richard R.V.A. Braun
Kunduz
Dinsdag 22 februari


De reguliere ANBP meeting en dus ook het vroege vertrek. Desalniettemin het hele ochtendritueel doorgevoerd. We vertrokken dus om 07.00 uur met een mooie blauwe hemel en in de loop van de dag een aangename zonnige dag. De tocht naar Kunduz verliep voorspoedig zonder enige op of aanmerkingen. Pas toen ik in de vergaderzaal zat ging mijn handy af, m’n hoofdkwartiertje aan de lijn. Waarom ik me niet had afgemeld bij ops en s2. Nou heren dat was heel eenvoudig die waren om halfzeven nog niet open! En by the way we hadden ons mooi uitgetekend bij de wacht en met de radio tevergeefs contact opgenomen met ops toen we het kamp verlieten. Dus conclusie het hoofdkwartiertje was nog even niet wakker toen wij al onderweg waren. En mijne heren dat zal nog vaker gebeuren zeker als de dagen langer gaan worden! De vergadering was op punten best wel interessant c.q. informatief ook al waren er geen nieuwe cijfers over de hoeveelheid mensen die ontwapend zijn. Ook na de vergadering nog enkele leuke zaken. Naar het schijnt had vriend Gul zich met groot machtsvertoon gemeld bij de nieuwe gouverneur en we hebben een oplossing voor niet geregistreerde zware wapens. Wij maken foto’s en geven coördinaat en bestoken ANBP daarmee. Lunchen op het Duitse PRT en daarna een sectie stiekem verhaal aanhoren aldaar aangaande een laten we zeggen terrorist die weer onderweg zou zijn vanuit Pakistan naar zijn geboortegebied bij Kunduz. De auto’s waar in de man zich zou bevinden verder de terugweg niet gesignaleerd. Ook heb ik overigens inzage gekregen in een waslijst aan AMF commandanten met zwaarte van dreiging op gesteld door UNAMA. Kreeg de lijst (nog) niet mee van Annemarie, maar de sectie stiekem meneer van de Duitsers zag wel mogelijkheden. Aangekomen op het kamp verwoordde ik alvast e.e.a. en tot mijn verbazing lag de lijst dus bij onze MIVD, die eigenlijk niet ons zijn. Ook werd nog even beweerd dat de eigen s2 die lijst ook had maar die wist nog even van niets. In ieder geval lijkt me zo’n lijstje wel interessant voor de MOLT. We gaan zien of ze die nog gaan toveren voor ons. We schreven alvast een stuk van het verslag van de dag van vandaag want we waren tenslotte voor vieren terug. En toen kwam de helikopter. Het verhaal van gisteren over die ellende in dat dal van Tala Wa Barfak kreeg een staartje, de heli was op Termez geregeld en die ging met een clubje van vier van ons het dal even bekijken. Allemaal leuk en aardig maar het weer opstijgen kan ook anders, de piloot bleef lang laag en gaf een downwash over de tenten met alle gevolgen van dien, een aantal maakte een mooi luchtreis en kwamen wat minder organiek weer neer. Ik heb al best wel een paar van die kisten voorbij zien komen en deze manoeuvre was dus niet goed! Al gauw klonk het vanuit de speaker dat een ieder zich diende te melden met handschoenen op het terrein waar de windvlaag had plaats gevonden. Ik ging dus verder met de rapportage, heb tenslotte geen handschoenen! Goede smoes toch en het is nog waar ook. Maar gelukkig daar ging de telefoon de wachtcommandant aan de lijn die mededeelde dat er een districtsgouverneur voor de poort stond. Welk district was even onbekend, ik liep langs de ops en vroeg welke tolk ter beschikking was. Aresh was het antwoord maar hij was wel in sportkleding. Ze gingen hem regelen, inmiddels was ik bij de poort en daar stond de DG van Khinjan en ik gaf met handen en voeten aan dat we moesten wachten op een tolk. Nog eens bellen naar ops, omroep bericht nog steeds geen resultaat. Enfin na ruim twintig minuten pakte ik mijn eigen handy (eerlijk gebied me te zeggen dat ik die op het bureel had liggen dus ik was even daarheen gelopen) en belde hem op. Hij wist nog even van niets goed hè dat hoofdkwartiertje, niet meer gebruiken dus. Naam vragen die ze in willen zetten en zelf bellen simpel as that. Oké de goede man uitgenodigd in het PRT huis en kort met hem gebabbeld. E.e.a. handelt om irrigatie van de landerijen. Over een week of twee kom ik met mijn opvolgers en CIMIC wel even langs om het plan te bekijken. Plan? Echt waar ze weten het niet en kunnen het niet. We gaan het zien en ze wel bijstaan desnoods halen we een functioneel specialist uit Nederland om e.e.a in ogenschouw te nemen. Zo uit de hoogte als de man was de allereerste keer dat ik hem sprak zo timide en dankbaar kwam hij nu over. Mensen het wordt een hele lange weg alhier om te komen tot enige ontwikkeling wat ik je brom. Oh ja nog een leuk detail, Jasper had de man gisteren gesproken en hem en passant uitgelegd dat eerst een belletje plegen wonderen doet. De man had dus een mooi papiertje met het mobile nummer van de tolken erop, maar helaas geen telefoon! Ja wat moet je ook met zo’n ding in Khinjan zonder enig netwerk! Ze rijden nu ook rond in die Russische jeeps die ze van de centrale overheid hebben gekregen echt waar het wordt een lange weg maar dat had ik al gezegd. Enfin eten en debrief met een record lengte van wel 1 uur en 40 minuten. Dit verhaaltje typen en dan is het zo na elven dus plat met de geit.

Richard R.V.A. Braun
Kamp
Woensdag 23 februari


Een gebroken ochtendritueel, het verzenden van de mail deed ik na de intell update maar daar merken de fans toch niets van want we blijven 3 ? uur voor liggen hier dus wat later verzenden geeft nog steeds een ochtendbericht van de vorige dag aan de andere kant van de aardbol. Wat me de laatste dagen zoal tegen viel is dat mijn uitstekende spamfilter Vetomail er blijkbaar mee stopt. Reden onbekend maar vreselijk jammer vond ik het wel. We moeten dus op zoek naar een nieuwe. Zolang ik nog hier zit bied het geen voor-of nadelen maar straks weer thuis moet er dus wat anders komen. Diverse fans volgen het nieuws van Afghanistan op de voet en inderdaad die sneeuw ellende ligt bij ons vandaan hoewel de plaatselijke autoriteiten het wel eens anders doen voorkomen. Zoals die zaak ten zuiden van het district Dushi wat eigenlijk dus het district Tala Wa Barfak was en dus gisteren een helivlucht heen gemaakt is met absoluut geen dramatische resultaten. Overigens het prima weertje van gisteren is even omgeslagen en na een harde wind gisterenavond is het nu regenachtig weer. Dit schijnt nog even tot vrijdag te duren volgens de locale weer experts Ik brandde een tweetal Dvd’s voor Yusof want ook hij was geïnteresseerd in de top 2000. De POLAD ging op weg naar de SALANG tunnel en die was versperd. Jammer vrienden was te verwachten en als jullie een nummertje zoeken van een autoriteit die meer kan vertellen moet je even zoeken in de memoires van de reeds gerouleerde collega Koster want onder zijn bezielende leiding hebben we tenslotte een tijd geleden die 40 voet containers door de tunnel gekregen en gesproken met dat soort mensen aan weerszijde van de tunnel en ook gebeld met de generaal die er echt over gaat en die man aan de zuidkant bezocht. Wat me nog bij staat is dat hij overdag niet te bereiken was. En het handynummer wat we belden van die man lukte alleen aan de andere kant van de tunnel en daar ik regelmatig mijn geheugen wis van de telefoon is die onder gevoerde gesprekken niet meer te vinden. Maar laten we eens wat positieve zaken noemen, de loop tussen de diverse trimo clusters wordt voorzien van een betonpad en de welfare telefoons die we al meeslepen vanaf ik denk Oktober 2004 zijn nu vervangen door een rij van 6 meer solide cellen die tegen het Keuken Eetzaal Kantine (KEK) complex zijn aangebouwd. Verder routine vandaag veel gerommel in de marge maar even niets structureels. Na de middag waren de koffiefilters ineens op en dat is niet zo’n goede voor de gemeenschap. Tegen vieren briefde ik de club voor morgen althans liet natuurlijk eerst de S2 de zaken voor het voetlicht brengen en maakte het zelf kort af. Een gedeelte van het reisgezelschap, waar ik mee gekomen was, welke iets deden met het opzetten van de keuken en de verbindingen in de auto’s zouden dus morgen vertrekken richting Kunduz maar dat gaat even niet door wordt niet eerder dan volgende week woensdag. Welkom bij de club zou ik zeggen dat is al velen overkomen, ditmaal schijnt de reden te zijn dat iemand in de keten vergeten is iets te doen… De debrief was kort wat tegen het zere been was van Jaap die het zo maar niets vond. Tja hij samen met Jurgen maakt er ook altijd ontzettend veel werk van dat dient te worden gezegd en dan is het lullig als het blijkbaar niet belangrijk genoeg wordt gevonden. Kan me daar iets bij voorstellen. Nog even zo’n alcohol vrij ding drinken en vernemen dat blijkbaar 3 van de 8 wel morgen weggaan en de rest even niet…we gaan morgen wel koppen tellen, blijf geen afscheid nemen zijn ze nu helemaal! En ja het regende nog steeds in de avond dus het kamp wordt er niet schoner op en de trimo ook even niet.

Richard R.V.A. Braun
Baghlan (de ‘stad’)
Donderdag 24 februari


Ochtend ritueel met een wazig bericht uit Holwerd en vervolgens met in onze kielzog HALOTRUST naar het politiebureel te Baghlan. Tja ergens tijdens deze 6 maanden schijnt team no 1 dus dit district te hebben geërfd. En wellicht al eens verwoord maar het district Baghlan-Jadid behoort hier dus ook bij. Geen probleem derhalve we hadden van te voren gebeld en de politie had de in het verleden ingepikte oorlogsmunitie voor ons klaar liggen en daar ging het mij primair om, opruimen die zooi. Zowel de districts gouverneur (DG) als de politiechef (PC) had ik ooit lang geleden nauwelijks gesproken bij het incident bij warlord GUL’s huis. We vertrokken iets voor half negen en werden in Baghlan stad hartelijk welkom geheten door de politiechef die ons snel naar die dingen leidde waar we voor gekomen waren. Na enige ordening en telling kwam er een andere medewerker van de politie naar buiten die opgedragen werd een verklaring op te stellen. Die verklaring heeft HALOTRUST nodig het is een verzoek tot vernietiging. Alles in orde iedereen gelukkig? Mooi dan halotrust weer weg zou ik zeggen en dat vond betrokkene ook. We gaan nog eens een verklaring zien van vernietiging en de EOD medewerker mag zich daar verder mee bemoeien. Met de kaart in de hand de politiechef laten uitleggen waar hij deze zooi vandaan had nou dat kan even duren het lezen van een kaart is niet het sterkste punt van de doorsnee Afghaan en dus ook niet van dit soort autoriteiten. We liepen nog even met de politiechef naar binnen wat we hadden nog een aantal vraagjes. Verliep allemaal in goede harmonie. De force protection buiten had natuurlijk nog even rond geneusd binnen de muren van het politiebureau en vonden nog wat extra munitie die we ook maar op hebben laten ruimen voordat we verder gingen. Ik had aan de politiechef gevraagd of we te voet konden gaan naar het gouvernementsgebouw maar dat vond hij geen goed idee vanwege de modder. Achteraf dus prima dat we met de auto’s gingen want het gouvernementsgebouw lag even verder dan ik dacht. Dennis parkeerde, hij was de derde die de bocht moest maken, bij het gebouw de auto het mooist. Maar zoals altijd kwam de lokale bevolking spontaan en enthousiast te hulp om de wagen weer op de weg te krijgen. Aan de buitenkant van het gouvernement gebouw, wat overigens veel lijkt op dat in PeK wat logisch is want Baghlan was tenslotte de provincie hoofdstad in het verleden, hing een papiertje dat als je vragen had over de belastingen je dit even binnen kon vragen. Nou dat hebben we dus maar gedaan en er is ons weer een heleboel duidelijk geworden. Overigens is het natuurlijk aandoenlijk hoe de mensen zomaar openheid van zaken aan ons geven. We worden eigenlijk ook nooit een strobreed in de weg gelegd, we vragen altijd netjes maar het is nooit een beletsel om waar dan ook te kijken of binnen te gaan. Het weer voor vandaag was nat en kans op onweer wat ze voorspeld hadden maar het was droog een wazig zonnetje en 6 tot 8 graden boven 0. Maar goed we hadden ons dus op de hoogte gesteld van de heringevoerde belastingen en togen naar de kamer van de DG. Er stonden erg veel schoenen voor de deur dus er was blijkbaar wat loos. Dat loos bleek een bijeenkomst van dorpsoudsten te zijn maar die was zo goed als afgelopen aldus de DG. Dus konden we naar binnen. Geanimeerd gesprek met de neef van de voormalige krijgsheer en verdachte van papaver smokkel en weer even uitgelegd hoe de BV Nederland het doet met de centen. Nog een rondje Baghlan eerst langs de speelvelden om een bal kwijt te raken en vervolgens achterlangs, door een behoorlijke blubberweg en via de markt weer naar de hoofdweg. Wel rijdend ditmaal want e.e.a. is nog een grote blubber zooi. Gas en naar huis waar we iets na enen arriveerden. Konden dus nog een lunch genieten op het kamp. ’s-Middags even een dutje gedaan en daarvoor een opwaardeer kaart aangeschaft want vandaag kon ik even niet meer bellen bleek dus het tegoed was blijkbaar op. Dennis maakte het rapport, had ook geschreven en dat behandelde ik op hoofdlijnen tijdens de debrief. Enkele aanpassingen na die debrief en verzenden met de zooi naar de goegemeenschap. 's-Avonds na al die werkzaamheden kort de tent bezocht om de verhalen aan te horen van zo mogelijk nog onmogelijkere reizen die noodzakelijk waren om hier te komen. Duidelijk is in ieder geval dat de zuidelijke route even niet werkt dus ik begrijp even niet dat andere elementen van defensie daar toch op blijven plannen. Je hoeft tenslotte geen raket genie te zijn om de situatie te begrijpen. Half twaalf plat, hopelijk de hele nacht.

Richard R.V.A. Braun
Het kamp
Vrijdag 25 februari dag 163


De echte Afghaanse vrije dag dus die neem ik ook, ochtendritueel meer even geen update geen zin. De lagere intentie van operatieën is door het nieuwe management weliswaar op de zondag gezet maar wij zijn van de oude garde en respecteren de Afghaanse zondag! Diepgaande relatiecrisis in Holwerd, aan de jonge kant van het huis maakt je ook niet erg vrolijk. Vandaag wazig zonnetje en verder ogenschijnlijk geen bijzonderheden. Overleg over wat we in TWB gaan doen de komende twee dagen werd opgeschort. Heb dus maar even het beddengoed verschoond en de was ingeleverd, die zowaar voor enen weer klaar was, dat is wel razend snel moet ik zeggen. De laatste zin van gisteren roept natuurlijk vragen op, ja inderdaad weer dat verhaal van die twee auto’s die onderweg zouden zijn naar etc. Inmiddels is er zelfs vastgesteld dat de nummerplaten van die voertuigen zijn verwisseld, ze zich zouden bevinden aan gene zijde van de tunnel en is men van beide zijde van de tunnel met militairen onderweg om er wat aan te gaan doen. Alhier dus wat meer paraatheid zodat ongeveer alles wat we hebben wordt opgeofferd voor de goede zaak en leuke dingen zoals een tweedaagse naar TWB wel eens niet meer op de rol zullen gaan staan. Overigens het rapport doorgenomen van de vrienden die zo nodig eens in TWB moesten zijn (No 2 ) tijdens onze kortstondige recuperatie, bevatte eerlijk gezegd wat wazigheden en weer een stapel boefjes, zijn die mannen goed in om die te zoeken. Hun bron was overigens een eenvoudige soldaat dus ik vrees dat die informatie maar matige waarheden zal bevatten bij navraag. Als we die weer leggen bij de opsomming van UNAMA dan houd ik er maximaal 5 over denk ik. Lijkt me en mooi onderwerp om eens rustig met de PC te gaan bespreken. Op het kamp weer een betonnen pad, van onze trimo’s naar het hoofdpad. Daar dus sprake was van een uitstel legde ik me na de lunch maar eens te ruste. En ja hoor uitstel werd afstel. Dan maar een filmpje kijken die in Nederland voor een habbekrats was aangeschaft Prizzi’s honor, nou inderdaad die had ook niet meer moeten kosten wat een waardeloze film. Voor het eten nog even op het bureel en daar lag een soort klacht van een aantal dorpen als zouden we culturele sites hebben bezocht zonder de politie of zo. Niets is minder waar het handelde om 13 december 2004 en zelfs de directeur cultuur of zo was erbij en daar hebben we toevallig een foto bewijs van. De Afghanen doen nogal hysterisch over hun cultureel erfgoed moet ik zeggen en ze zijn oh zo bang dat ISAF iets overkomt. Ze spreken over vijanden van de staat en ISAF, maar dat zijn ze zelf toch althans de verkeerden bevinden zich onder hen of niet dan. Willem Nieman (de KMAR neus) kwam nog met een mooi verhaal dat hij de groeten moest doen van de districtsgouverneur van Khinjan die bij Mangal (politiechef provincie) een verhaal kwam ophangen over Jalal en wapenopslagplaatsen en mensen die nog een wapen hadden. Nou die opslagplaatsen zijn bekend en ontwapenen mag de politie zelf doen. De man overdrijft en wil blijkbaar erg medewerkend over komen maar bereikt er vooralsnog een stuk minder mee. Verder niets maar dan ook niets te vermelden anders dat een jonge man van 70 nog gefeliciteerd moest worden waarvoor ik separaat de telefoon programmeerde want 23.45 bij ons is tenslotte pas 20.15 in Nederland en rond 23.45 alhier lig ik meestal al plat. Maar helaas alle 6 cellen waren bezet en ook toen er eentje vrij was en ook nog toen ze alle 6 vrij waren kreeg ik geen contact met de jarige job. Drie pogingen en driemaal mis. Om 00.30 staakte ik de pogingen en legde me neer bij het gegeven dat de resterende 74 eurocent van de oude kaart (heb nog een nieuwe ook) niet opgemaakt kon worden (kan er 2 minuten en 58 seconden voor bellen).

Richard R.V.A. Braun
Het kamp
Zaterdag 26 februari


We kennen het intussen neem ik aan het ochtendritueel in zijn volle omvang gedaan. Natuurlijk kijk ik tussendoor ook even naar mijn vermaarde virtuele voetbalteam. En daar kon ik vaststellen dat de laatste vriendschappelijke wedstrijd in ieder geval twee geblesseerde spelers heeft opgeleverd. Tot de rust ging alles nog goed ook de stand bleef in evenwicht maar daarna werd het tweede team toch redelijk van de mat gespeeld. Verbaasde me niet echt ik had een aanvallende opstelling gekozen bij een uitwedstrijd dan krijg je zoiets. Een dergelijke opstelling was noodzakelijk om voor morgen het juiste uitgangsniveau te hebben voor de partij tegen nummer twee in de competitie, hogere krijgskunde dus. Nou en dan schijnen de wereldberoemde twee auto’s inmiddels ook wel de tunnel te zijn gepasseerd en naar alle waarschijnlijkheid ook PeK wel voorbij te zijn dus de rust kan weder keren zou ik zeggen. We begrijpen dat vele analisten daar anders over zullen denken maar goed. Verbazingwekkend is het natuurlijk wel dat de mensen met duidelijk minder goede bedoelingen onder begeleiding van de highway politie van het zuiden zomaar door kunnen gaan. Je hoeft weer geen raketdeskundige te zijn om te kunnen vermoeden dat de heren omgekocht zijn en dat zal hier in het noorden ook wel zo zijn want men kan toch makkelijk een roadblock leggen en de zaak aanhouden en opbrengen zelfs met geweld. Ik bedoel maar de highway politie van hier een peloton ANA wat wil je nog meer. Na de lunch even een verklaring voor Najim gemaakt zodat hij na dit avontuur nog andere dingen in het leven kan gaan doen, een referentie noemen we dat. Zijn collega Yusof had een chinees bouwpakket voor een TV antenne, die overigens wel op afstand kan roteren. Nou ik heb wel eens slechte bouwbeschrijvingen gezien maar dit sloeg dus alles maar het is ons toch gelukt een antenne te bouwen. Een goed verstaander begrijpt het natuurlijk al, activiteiten nihil en een zonnetje erbij dan gaan we hobbieën. Tegen vieren verdween het zonnetje en werd het wat frisser maar over het algemeen was het een zonnige dag. Dat is ook het enige voordeel hier toch. Dat gaat nog wel minder worden, te heet dus, maar dan hoop ik toevallig al thuis te zijn. Om de tijd verder te doden keek ik maar naar de ander kant van de DVD, ‘man trouble’ boeide in ieder geval meer. En tot een uur of vijf hield ik het daar wel mee uit. Vervolgens even op het werkhok gekeken om vast te kunne stellen dat iemand zo lollig is geweest om de senseo te ‘lenen’. Wij zullen ook niet te beroerd zijn en dus aangifte van vermissing doen. De 70 jarige verblijdde me natuurlijk met een mailtje waaruit ik op kon maken dat ze even weg waren, nou dan hing er een ander aan de telefoon want de lijn was telkens bezet. Tussen 18.50 en 20.00 keek ik de film af, inderdaad beter als die andere. Oh ja de witte Toyota van die zogenaamde boef stond naast/tegen (daar zijn de meningen over verdeeld) de muur van onze compound. Men is gaan kijken al of niet gevonden of auto al weer weg, zeg het maar we doen geheimzinnig en naar mijn mening jagen we spoken na!! Er was helemaal geen auto!! De gekheid is in de mannen gekropen en de oorspronkelijke vrijheid lijkt wel die richting heen te gaan van Diyarbakir een jaartje geleden, koud water vrees en geesten jagen, mijn god wat een management hebben we hier nu eigenlijk. We nemen nog een alcoholvrij biertje in de tent en gaan de slaaphouding aannemen.

Richard R.V.A. Braun
Het kamp
Zondag 27 februari


Verlaat ochtendritueel, zo tegen elven. Stralend mooi weer op deze dag. Jammer dat de KMAR bij de marktkraampjes staat want dan kan je even geen, natuurlijk in Nederland verboden, dolk of zo aanschaffen. Heb nog een plaatsje vrij op de muur thuis dus dat gat moet worden ingevuld. Zal wel geen typisch Afghaans ding worden wat dat hebben ze dus ook niet in dit land. Natuurlijk beweerde de verkoper dat het Afghaans was, maar hij praatte me ook netjes na toen ik het Nepalese model bekeek. Kortom ze weten het zelf niet eens. Aangeschafte ding past wel in de collectie denk ik. Bij mijn rondgang over het kamp viel het me op dat de rivier wel heel wat water had en niet veel later dat het kanaal aan de oostkant van ons kamp parallel aan de rivier erg weinig. Bij navraag bleek dat er blijkbaar hedenmorgen om een uur of zes een auto in het kanaal is gereden met 6 inzittenden, 4 kwamen er goed van af en 2 dus wat minder en die zoeken ze nu. De inlaat van het kanaal aan de zuidzijde is dus dicht en de centrale aan de noordzijde heeft dan even geen water dus stroom meer. Zal me benieuwen hoe lang dit gaat duren. De rest van de middag lamballen in het zonnetje en om half vijf hadden we een parade, aangaande de aanbieding van de vlag van de huzaren. Hiertoe was zelfs de ritmeester op een paard gezeten om dat ding aan te bieden. Was een primafoto geweest ware het niet dat ik op dat moment in de houding stond dus dat was jammer. We moeten het dus maar doen met de steen die nu bij het wachthok staat om aan te duiden over wie we het hebben. Een lange keek van een uur maakt de dag vol althans tot het eten. Na het eten niets bijzonders dus we gaan morgen wat geks doen.

Richard R.V.A. Braun
Het kamp
Maandag 28 februari


En wat is dat gek doen dan. Simpel om 00.30 begon mijn dag, als toeschouwer van de wedstrijd van onze PEELKONIJNEN tegen nummer twee van de competitie. Daarom lag ik gisteren ook voor 20.00 uur op bed. Tegen 03.00 uur was ik wat wijzer met een 3-3 eindstand. We zijn nog leider van de competitie maar het was een geducht tegenstander. Oké het ochtendritueel dus na weer een kleine vier uur geslapen te hebben. En het rokershoestje wat ik heb begon me letterlijk en figuurlijk de strot uit te hangen dus togen we naar de geneeskundige club om aldaar maar liefst een 300 ml fles tijmstroop in ontvangst te kunnen nemen, ter verzachting van hoest zoals het label en de bijsluiter zo mooi zegt. Zit in ieder geval alcohol in dus dat moet goed zijn dacht ik toch. Even naar het kantoortje om de samenvatting van Baghlan-Baghlan-Jadid te schrijven dan wel aan te vullen en we zijn klaar voor de opvolgers. Hierna nog even met twee tolken gesproken Yusof en Aresh en een bakje koffie respectievelijk thee gedronken. Omdat de zon best wel uitbundig scheen ook maar eens de slaapzak te luchten gehangen buiten. Tijdens het gesprek met de beiden tolken vroeg Yusof me ook nog een soort verklaring te maken zoals ik die ook voor Najim had gemaakt. De mannen zijn gewoon werkloos na dit avontuur en dan hebben ze graag, zoals het een echte Afghaan betaamt, een mooie verklaring als referentie. In dat gesprekje gaf hij me ook aan dat hij een dergelijke verklaring niet van Jurgen wilde hebben. Kan me daar iets bij voorstellen die twee liggen elkaar niet zo. Overigens mijn relatie met Jurgen is na hedenmorgen ook enigszins bekoeld. Ik zou naar Mazar-I-Shariff met de heren van twee, er was slechts sprake van ruimte voor drie van ons en ergens tussendoor is die naam gewijzigd in die van Jasper. Dennis hoefde al niet had hij aangegeven. Uiterst zwak collega om dan een ander de schuld te geven van die wijziging. Niet dat ik het iemand misgun maar dit is typisch Jurgen, gewoon even niet de confrontatie willen aangaan. Natuurlijk confronteerde ik hem daarmee en ja hoor zoals gezegd een ander de schuld geven. Oké dan de ander Tony dus geïnterviewd en 5 of 11 gaan we zonder strings attached dus gewoon de blauwe moskee bezoeken. Ja als de verveling toeslaat moet je wat gaan verzinnen. Sommige lenen zich zelfs voor proefkonijn voor de MGD dames. En toen gingen we alweer iets vreemds doen, te weten volleybal en nog wel een heel uur ook. De afgevaardigde van Binnenlandse Zaken die we tegenwoordig op het kamp hebben en die n.m.m in een aardig isolement zit speelde zowaar even een potje mee alleen toen hij een geweldige smash in gedachten had en ik die simpel blokte was het ineens over, hij moest nog even werken of zo was de reden. Jammer want hij kon best goed spelen. We hebben het over een 1 sterren generaal, maar zoals bekend heb je er daar genoeg van hier in dit land. In ieder geval zal ik morgen vast wel voelen dat het luie lichaam eens iets heeft gedaan. Nou en dan hebben we de avond een beetje debriefen en een beetje lamballen. Het konvooi uit Kunduz was ook aangekomen en vele pallets werden afgeladen en bevatte van alles echter niet wat men zocht, te weten post. Hoop overigens dat niet iemand iets nog in de pijplijn heeft zitten want het kan wel eens zo zijn dat het hier niet meer gaat aankomen althans niet in die tijd die mij hier nog rest en dan wordt het een lange weg terug naar Nederland. Kreeg nog een uitgebreide mail van het thuisfront waaruit ik concludeer dat over een drietal weken de hal van ons huis er anders uitziet dan toen ik het voor het laatst heb gezien, of had ik dat verkeerd geïnterpreteerd! Overigens bij dat leggen van die vloer moet wel slim worden nagedacht want je kan er over het algemeen niet direct overheen lopen toch en de hal is bij uitstek een locatie waar alles ongeveer samenkomt. Laat in de avond, althans n.m.m. buiten normale proporties meldde zich de ritmeester, zo’n cavalerie kapitein, Feith zich op het moltkantoortje om met Jurgen de details voor morgen door te spreken. Bij deze mededeling laat ik het maar even want het is nog maar de vraag of de collega’s de gelegenheid krijgen de blauwe moskee te bekijken want oh jee maar twee man force protection en zowel de auto’s als de mannen bewaken kan even niet samen natuurlijk. Gevolg is dus dat Jaap het wel voor gezien houdt en niet meer mee hoeft. Het wordt dus steeds gezelliger op het geweldige PRT, en zeker erbuiten. Na zoveel negatieve energie werd het tijd de grote tent op te zoeken en op een of andere manier werd het zowaar nog laat en ging ik op 1 maart naar bed.