Richard R.V.A. Braun
Baghlan e.o.(de ‘stad’)
Zaterdag 01 Januari 2005
Nieuwjaarsdag

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Een nieuw jaar en een nieuw begin, nou vergeet het maar we gaan op dezelfde voet verder. Gisteren was dag 107 en nog een dag of 18 en we zijn, tijdelijk weliswaar, in Nederland. Om 04.00 uur de dag van gisteren maar verstuurd, we waren toch wakker. Om 08.00 uur reveille, voor mij althans, een zakdouche en maar weer eens schone kleren verzamelen. Even ontbijten en tegen tienen maar weer op pad, moeten tenslotte de primeurs houden, eerste missie in 2005. De reis voerde naar Baghlan alwaar de voormalige zuivelfabriek werd bezocht. Ik zeg voormalig want in tegenstelling wat anderen dachten is er niet veel meer van over. Wat mij betreft platleggen en opnieuw beginnen, maar we laten dat natuurlijk gaarne aan de experts over. Vervolgens naar een soort bomen en planten kwekerij. Deze twee objecten waren al eerder bezocht maar toen was het even zonder een molt dus verslaggeving ho maar! We sloten af met een bezoek aan het ziekenhuis te PeK om wat op te halen wat er niet was en zo waren we op tijd voor lunch en nieuwjaarsduik. Aangezien de rivier niet te vertrouwen is was dus een badje gemaakt dat nog verwarmd was ook. Ontgaat mij volledig waarom mensen dat leuk vinden maar voor uit maar. En de hoop op bikini’s van de dames werd de bodem ingeslagen, zelfs geen badpakken. De gein was verder nog niet over vandaag, we gaan het meemaken. Ik zag enkelen met dekbedden lopen en zo dus er achter aan en ja hoor dekbed, kussen en dekbedhoes alsmede matras overtrek en die laatste had ik al. We gaan na ruim drie maanden de slaapzak inpakken, wegsturen kan ik hem nog niet want er volgen vast nog meerdaagse missies maar telkens inpakken hoeft dus niet meer en dat is mooi. Nog een evenement al diegenen die deze maand uitroteren kregen vandaag de NATO medaille en de hoffotograaf was ik. Natuurlijk zijn er altijd figuren die de datum niet op de foto willen hebben dus die schakelde ik maar uit. Prima foto’s gemaakt dus en een vrijheid van beweging dat is ook nooit weg. Die foto’s ga ik dus niet in m’n album voegen want het zijn ongeveer 66 dezelfde foto’s alleen telkens met een ander hoofd erop. Op het menu van vandaag: Afghaanse maaltijd, aangeboden door de aannemer, die natuurlijk hier prima zaken aan het doen is dus dat kan er wel af. Ook staan de struikblikken paraat want we weten ondertussen wat een Afghaanse maaltijd inhoudt, wellicht veel darmstoornissen. De dag kon verder niet kapot, er meldde zich een medewerker van HALOTRUST aan de poort inzake die berg munitie, had een handtekening nodig in het kader van de transparantie van het proces. Hij hoopte de Engelse versie morgen aan te kunnen bieden tijdens de nieuwjaars receptie. Bovendien sprak hij nog over een nieuwe hoeveelheid die een quick reaction team (Afghanen) uit Kabul was wezen oppikken en naar Kabul had afgevoerd. Die informatie hadden we trouwens ook al dus alles past weer mooi bij elkaar. En onder het genot van twinuts pocket goût Bacon epices douces, gewoon pinda’s dus sloot ik de middag af en wachtte op wat de avond brengen zou. De maaltijd viel mee brood, kebab en een soort deeg met als inhoud gekruid gehakt denk ik. We gaan zien hoe dat spul gaat werken. Intussen bouwde men muziek op en haalde de stroom uit de stekkerdoos met twee losse draadjes, moet kunnen toch. Nu ben ik echt geen liefhebber van Afghaanse muziek dus voor achten was ik al vertrokken. Nu was de maaltijd die voor 18.00 uur was aangekondigd overigens ook niet op tijd dus we kunnen concluderen dat ik weinig van de muziek genoten heb…..en me maar weer terug trok in m’n eigen hokje. Als er nu een biertje bij was geweest was het wellicht anders geweest maar zo kan je beter het nieuwe dekbed uitproberen toch?

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp)
Zondag 02 Januari 2005


Eerlijk is eerlijk, de slaapzak was warmer. Maar het kan ook best zijn dat ik redelijk uitgeslapen ben. Ik werd in ieder geval diverse malen afgelopen nacht wakker. Een oorzaak is natuurlijk dat het lopen over de houten planken vloer, die tussen de containers ligt, niet zachtjes gebeurd. Let op het is geen verwijt aan mede kamp bewoners maar die dingen maken nu eenmaal lawaai, je kan haast niet zonder herrie over het ‘gangpad’ lopen. In ieder geval ging de berichtgeving van gisteren tegen zessen het net op, en dat is weer voordelig want dan is het nog rustig en hoef je niet op je beurt te wachten. Mijn voornemen om dan ook maar uit bed te blijven ging de mist in dus werd het elf uur. Jurgen was op het MOLT hok maar aan alles kon ik opmaken dat de recup hem heel goed had gedaan oftewel hij zit er nog lang niet in. Hij is ook zo’n iemand die alles moet lezen en er wordt wat afgeschreven vertel ik je in drie weken tijd en in die tijd gebeurt er ook van alles. Ik ging eerst maar eens naar de kapper, want de manen kwamen wel erg ver onder de baret uit dus tot recup wachten, wat het plan was, was te lang in tijd en haar. Overigens de man op de foto ben ik niet. De residentie van de kapper is de hal van het PRT gebouw, zonder spiegel e.d. Dus op zijn vraag allright? Kon ik niet anders antwoorden dan ‘how should I know I can’t see it!’ Volgens later automatisch gekregen informatie zit het echter wel goed dus ook in Afghanistan kunnen ze knippen en voor 2 USD. Ik meen zelfs te kunnen constateren dat ik wellicht de eerste kapper getroffen heb die echt kan knippen en dus mijn natuurlijke scheiding aan de voorkant na de knipbeurt verscholen laat. Voor vandaag stond de nieuwjaarsreceptie op het programma, zonder de buitenposten, want daar was het veel te laat voor dat heb ik al gezegd. We noemen het maar geen mismanagement, maar dat we een heel jaar lang weten dat er een keer een eind aan komt moge toch wel bekend zijn. Dat dan niet direct wordt bepaald wanneer en of er wel een receptie wordt gehouden is waar, dus zonder ‘onze’ vrienden. De nieuwjaarsreceptie deed mij denken aan Albanië. Na de opening van het buffet was het stormloop van de gasten en als je dan na afloop ziet wat ze op hebben gegeten moet je vast stellen dat de ogen groter waren dan de maag. Ik mag het niet zeggen natuurlijk maar een stuk opvoeding is hier nog duidelijk van toepassing. In ieder geval heeft de baas weer genoeg namaak bloemen, want echte hebben ze hier nauwelijks. Die namaakdingen schijnen qua prijs ook nog prima mee te vallen dus wellicht is hier handel te drijven. En de nodige shampan’s werden ook weer uitgedeeld. Een shampan is een lange jas met mouwen die je niet wordt geacht te gebruiken en verder kan hij niet dicht ook. Een soort sier overjas dus. In de avond nog een paar ontwikkelingen die even de revue moeten passeren. In de eerste plaats zit het niet uitnodigen van bijvoorbeeld de districtsgouverneurs ons niet lekker dus we gaan nu alvast roepen dat op of rond 1 februari 2005 de overdracht is van C-PRT en dat men via de PG (provinciaal Gouverneur) op de hoogte zal worden gebracht. En de enthousiaste club psyops, een man of zes gaat in toom gehouden worden kregen Jurgen en ik te horen nadat we dat bij de baas hadden nagevraagd. Psyops is een middel om zaken en beleid duidelijk te maken d.m.v. radio, tv, pamfletten, kranten etc. Maar het moge duidelijk zijn dat alles wat zij brengen op ons een weerslag heeft dus dient er vreselijk goed afgestemd te worden. Met andere woorden alles voor de molts, zij staan in dienst van ons en gaan er pas alleen uit als wij dat nodig en goed vinden. Verder hebben we de toekomstige missies duidelijk gemaakt die nu weer beperkt zullen zijn omdat de grote rotatie eraan komt en dat slokt blijkbaar teveel force protection op. Tegen tienen probeerde ik nog op het internet te komen maar dat kon ik wel schudden dus dat wordt morgen. Dus trok ik me terug op m’n trimo met pepsi en solnechniy vostok, een goedje van 40%. Nu hopen we dat we beter slapen…..

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het kamp en de stad)
Maandag 03 Januari 2005


In alle vroegte, ahum na half zeven, de mail op de post. Leuke verhalen uit West-Friesland en Zuid-Holland binnen gehaald. Nou ja dochters die op reis gaan en het even niet meer zien zitten is weliswaar normaal maar even niet leuk. En wat mijn komende tijd in Nederland betreft, ik heb recht op 15 dagen en heb er 3 bij voor de in de plaat brengen van de opvolgers. Die dagen beginnen te tellen als ik in Nederland ben, dus als Maybe Airlines problemen heeft schuift het alleen maar op, mijn planning is om 21 januari in Nederland te zijn en dan is dus 7 februari de laatste dag. 8 februari weer onderweg. Om die 21 te halen moet zeker de 19e begonnen worden met reizen, maar ik heb al geruchten gehoord dat er de 17e wordt gestart. Ook in deze we gaan het zien. Ja en dan is er het probleempje van de kies die in Kabul gerepareerd zou kunnen worden, inderdaad jammer dat geen indrukken opgedaan kunnen worden van die stad (misschien) maar dat zou toch tegen vallen want reis van de compound aldaar naar tandarts is in een patria en dan zie je niets. Aldaar is het de Amerikaanse manier van peace keeping en dat gaat anders, grover en minder vriendelijk dus reist men ook anders. Daar staan de mensen niet juichend en zwaaiend langs de kant. Via de eetzaal naar de intel briefing maar omdat er al drie collega’s heen gingen verkoos ik verder te gaan met het uitzoeken van de foto’s om onze opvolgers bezig te houden. Dat kon ik niet lang volhouden want zowel Tony( Theunisse) als Mark (Rozendaal) meldden zich in ons bureel. Zij zijn goed slecht in gebrieft dus hadden allerlei vragen en dat vulde de ochtend voor een groot gedeelte. Lunch en verwerving van een nieuw kammetje a raison de 13 eurocent.Vervolgens een kort uitstapje naar het hoofdkwartier van de 20e divisie want daar zou de mobile disarmament unit aanwezig zijn de komende dagen. Nou we werden zonder enige moeite toegelaten op het terrein en ja hoor de eenheid was er. Ik wisselde wat gegevens uit met de manager en kwam er zo achter dat ze ook nog naar Khinjan afreizen aan het eind van de week. Op de terugweg kwamen we in de auto vanuit tegenovergestelde richting ook nog een andere vriend tegen GUL de ongeletterde commandant van die andere club BDE 733, die voor zover ik begrepen had zaterdag de kans krijgt zijn mannen aan te bieden. Het liep overigens nog niet bepaald storm maar de verwachtingen zijn hoog gespannen, ook dit gaan we zien. De nieuwe mannen van ops zijn nog niet erg ingetuned en bovendien schijnen we een drastisch tekort te hebben aan force protection die ook nog ingezet wordt richting Kabul en Kunduz voor allerlei transporten. Dus de primaire missie het molt werk ligt eigenlijk een beetje op zijn gat. Overigens kennen jullie die mop van die generaal die baas speelde over ISAF die naar Pol-I-Khomri kwam, die kwam dus niet. Overigens dat was mij al duidelijk toen ik hedenmorgen ‘vroeg’ buiten wandelde. De bewolking hing laag en het had gevroren vannacht. En aangezien die Generaal Py (Fransoos) door de lucht zou komen wist ik al genoeg maar het duurde nog tot 09.00 uur voordat e.e.a. officieel was. Gevolg was wel dat de baas met de auto naar Kabul moest om van daaruit van een weekje verlof te gaan genieten. Na dus het bezoekje aan de 20e het report hierover in elkaar gesleuteld en vervolgens nog wat foto’s uitgezocht en verder gaan douven. Overigens was toen we weggingen naar de 20e de spanning weer even van de trimo, maar Ivo de Gronduitrusting monteur belde ik even op en het was dus zo gefikst. Een onverlaat had namelijk de deur van het spanningshuis weer afgesloten. Overigens terwijl ik dit schreef maar weer even een check en ja hoor de deur is weer op slot. Ik maakte maar eens een ronde over het kamp voordat het donker werd. En aan de andere kant van de muur, het voormalige tijdelijke kamp, is weer wat nieuws ontstaan de zogenaamde opslag voor klasse V, munitie dus. Containers omringd door gevulde hesco’s, ziet er goed uit en zal ongetwijfeld weer veel Afghaanse handen werk hebben bezorgd. Ik wilde er overigens foto’s van maken om er achter te komen dat de memorie stick nog in de computer stak, gelukkig heb ik er twee dus het viel mee want de tweede is op de man. Ook nog even aangelegd in het internetcafé en kijk nu eens de Peelkonijnen hebben gewonnen, het zal hoogstwaarschijnlijk niet meer baten maar het geeft een goed gevoel en dat is ook belangrijk. We hebben nog drie punten achterstand, een beduidend slechter doelsaldo en nog twee wedstrijden te gaan, waarvan zeker eentje tegen een zware tegenstander. Dus zoals al eerder verwoord we gaan degraderen en dat allemaal omdat alhier een klein tool niet kon worden geïnstalleerd. Debrief was kort en bondig, morgen erg vroeg eruit en vertrek. Dus dit bericht gaat nog dezelfde dag het net op, zonder de perikelen van de avond te verwoorden.

Richard R.V.A. Braun
Kunduz v.v
Dinsdag 04 Januari 2005


Ik kon het gisteren niet meer verwoorden en meesturen maar ook uit Limburg een gezellig mailtje, kan daar niet over gepiept worden. Ook bij wijze van service het homemail adres aangestraald i.p.v. het werk want mevrouw zit een weekje thuis. Deze dag begon vroeg wat ook noodzakelijk was om 09.00 uur bij het ANBP in Kunduz te zijn moet je half zeven weg. Het kan in twee uur maar je weet maar nooit. We haalden het in twee uurtjes en daar het ANBP aan de buitenkant van Kunduz ligt ga ik volgende maal een half uur later weg. De vergadering stelde echt niets voor, twee hoofdrolspelers van het ANBP voor de ontwapening en het afvoeren van zware wapens waren op verlof en het is dat een Franse kapitein, die bij de Duitsers is ondergebracht, vragen stelde anders waren we nog eerder klaar geweest. Er was niets nieuws onder de zon enkel dat de generaal die aan het hoofd van de operatie groep staat in PeK was om het proces op gang te brengen. Dat is mooi als je zelf in Kunduz bent toch! Maar goed de vergadering duurde niet lang, we bezochten het Duitse PRT om de tijd te doden voor de lunch en genoten van een andere lunch aldaar voordat we weer op pad gingen. De uitnodiging voor de baas voor de Duitse nieuwjaarsontvangst in mijn tas en een begroting voor de kosten in Kunduz t.b.v. de Nederlanders. Ja zo gaat dat als wij daar lunchen hangt er een prijs aan en die wordt verrekend, als de Duitsers hier eten doen we dat niet. De heenweg had ik gereden dus de terugweg mocht Alex rijden. Alex is een van de oudgedienden van de force protection. Alex rijdt meestal wel door dus de gemaakte foto’s zijn allemaal bewogen, zo wordt het niets om daar foto’s te maken. Toch heb ik er nog eentje gevonden die op het eerste gezicht over een houthandel gaat maar bij nader inzien dus een bakker is. De terugweg verliep voorspoedig en ik kondigde aan dat we nog even in PeK bij de 20e divisie gingen kijken. Zo gezegd zo gedaan en ja hoor het proces is op gang gekomen en die generaal heb ik ook kort gesproken en gezien. Allerlei soorten wapens, van klein kaliber tot duidelijk wat groter worden er aangevoerd. Ik vroeg de manager dus hoe hij de link ging leggen tussen mensen en wapens om die mensen in aanmerking te laten komen voor het DDR programma. Dat is dus niet zo eenvoudig als de wapens per container worden aangeleverd en er natuurlijk geen naamkaartjes aanhangen. Vooralsnog is het uitgangspunt de goedgekeurde lijst van het MOD (ministerie van defensie). Hij had naar schatting zo’n 128 man gehad en we moeten eindigen op een kleine 500 stuks dus er is nog wat te gaan. Morgen verder zullen we maar zeggen. Omdat we vroeg terug waren, zo tegen vieren nam ik de gelegenheid te baat om even een krappe twee uren bij te slapen voor de maaltijd. Toen ik daarin gestoord werd en even buiten op een stoel ging zitten kwam Bertrand (de Duitse Liaison) voorbij en zei: ‘Richard dass ist nicht mehr die Sonne aber eine Lampe du kansst besser…’ Als je het zo opschrijft lijkt het niet ergens op maar zoals het werd gebracht was het lollig en dat telt, goede sfeer erg belangrijk. ’s-Avonds direkt na de debrief het internet op en het leek wel of we terug waren gegaan in de tijd, want het was weer uitermate traag. Meer dan een half uur nodig hebben om ingelogd te geraken is het natuurlijk niet helemaal of wel dan. Toch nog wat mail kunnen binnen slepen o.a. over Nederlands nieuws wat helaas al voor de helft bekend was bij mij. In ieder geval een teken dat we niet helemaal verstoken zijn van enig nieuws. Even een bezoek gebracht aan de tent maar daar is de sfeer gewoon weg, geen alcohol geen atmosfeer. Maar Neobiknovennaya, Berkut Brendi met UP gaat ook wel hoor om goed te slapen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (kamp en ‘stad’)
Woensdag 05 Januari 2005


Mijn laatste opmerking van gisteren berustte op een misverstand. Met UP is het niet te zuipen, lijkt wel of je karton drinkt maar met PEPSI, prima spul naast een met ham gevulde groene olijf. Het was gisteren overigens bij tijd en wijlen best lekker een zonnetje erbij en dan is het aangenaam. In sommige kantoorruimten was het zelfs benauwd. De dag van vandaag ziet er minder belovend uit bewolkt en wie weet krijgen we wel regen. Mijn eventueel voornemen vroeg op te staan werd niet veel we haalden de klok van acht uur maar net. Ik dacht er een rustig dagje van te maken maar dat werd even anders en dat stond er dus nog precies op donderdag tegen zessen…Laat me wat uitleggen wat bovenstaande is wat cryptisch. Het plan was om het rustig aan te doen vandaag enkele losse zaken af te maken en een bezoek te brengen aan de 20e divisie om het DDR programma te kunnen blijven volgen. Maar tegen half tien viel dit plan in duigen. Wat was het geval de 40 voet containers met de spanten voor de trimo’s zouden aan de andere kant van de slangtunnel staan en die moesten wij (Piet Koster, de KMAR en ik zei de gek) er door loodsen c.q. persen. I.p.v. kamp en stad werd het dus een rit naar de salangtunnel. Goed wij er heen en stijgende naar boven (stijgen doe je meestal naar boven overigens) kwamen we een club tegen die om wat voor reden dan ook in Kabul waren geweest, zij hadden de containers niet gezien. We reden verder en vroegen aan de noordzijde bij de Afghanen of zij wat wisten, neen dus. Goed dan ga je door de tunnel, een donker gat vergaan van de uitlaatgassen. Overigens natuurlijk hadden we allang sneeuwkettingen omgedaan. Aan de andere kant ziet het er dan zo uit: Aan de zuidkant is dus niet zoals in het noorden een steunpunt bij de uitgang dus daalden we verder af, tot waar je de kettingen zwel af kan doen. Daar troffen we een viertal vrachtwagens met 40 ft containers aan. De chauffeurs vertelden ons dat ze weliswaar papieren hadden en jaren ervaring maar er dus niet doorgelaten werden. We togen naar de toelatingspost en startte daar de onderhandelingen. Om een lang verhaal kort te maken daar moest een generaal bij aan de pas komen en zijn vervanger (want we konden hem niet bereiken) heeft zijn residentie aan de noordkant. Dus twee extra passagiers en weer omhoog en door de tunnel. Aan de andere kant, onze eigen kant dus, weer onderhandelingen en weer geen generaal te pakken te krijgen. Alle telefoonnummers verzameld, de twee gasten door de tunnel (de derde maal) gebracht naar hun post. Overigens omdat we de kettingen er al af hadden na de eerste doorgang ging noord en weer zuid zonder kettingen en dat ging maar eenmaal fout zodat we een 180 graden maakten en dus met de neus de verkeerde kant uit stonden tijdens de afdaling (nummer twee). Inmiddels was het al aardig donker dus reden we door naar Baghram, het vliegveld van Kabul maar nu een vooral Amerikaanse basis. Ik beschrijf dit wel zo kort maar het was zeker een kleine twee uren rijden en in het donker. Eenmaal op de basis, door drie checkpoints, maakte een dubbele Whopper meal alles goed. Vervolgens gingen we een slaapplaats regelen en ook dat verliep goed er werden zelfs twee slaapzakken verstrekt want de tolk en ik hadden er geen, misverstandje wij dachten dat het allemaal niet zo zou lopen. Tenslotte nog een kroeg opgezocht en een biertje genuttigd. Sommigen twee of meer maar ik had na zo’n tocht en inspanning van het rijden een beetje hoofdpijn dus eentje voldeed. Dus deze dag had eigenlijk Pol-I-Khomri---------Baghram moeten heten. Vervelend was echter dat niet alleen de generaal met iridium niet te bereiken was ook de jarige job kon ik zo even niet feliciteren maar dat gaan we goed maken.

Richard R.V.A. Braun
Baghram-Pol-I-Khomri
Donderdag 06 Januari 2005


Na een wat onrustige nacht, de geleende slaapzak was niet zo goed en warm als die van mezelf en het kussen van m’n buitenjas leek niet op de kussens die ik in PeK heb. Ja ik weet het een flut militair, al teveel luxe gewend. We werden dus tegen zevenen wakker en omdat verder ook geen zaken waren meegenomen betekende dit de kleren weer aan en klaar. We togen naar de eetzaal om een typisch Amerikaans ontbijt te nuttigen en verlieten na de nodige sanitaire stop en het optoppen van de mercedes van de KMAR, de toyota heeft een grote tank van 200 liter dus daar was nog niet eens een kwart van verbruikt, gingen we weer op pad. Wat gisteravond in het donker bij tijd en wijlen leek op een betere infrastructuur dan bij ons blijkt in het daglicht dus niet waar te zijn. We hadden overigens gisteren vanuit de kroeg met een handy de generaal bereikt dus die gingen we ook met een bezoek vereren. We reden noordwaarts en passeerden en tweetal dorpjes over een verder prima weg. Ook passeerden we een gamma. Allemaal palen geen enkele recht maar daar weten de Afghanen best we weg mee, weten we ondertussen dus dat boeit niet. We vonden de generaal en het overleg kon weer zijn gang gaan. Overigens waren ‘toevallig’ ook de laten we zeggen noordelijke bas en zuidelijke baas van de wereldberoemde tunnel daar aanwezig. Om weer een vreselijk lang verhaal kort te maken vannacht of morgen leggen ze het verkeer vanuit het noorden tijdelijk stil en loodsen ze de vier vrachtwagens door de tunnel, ijs en weder dienende natuurlijk. We reden verder, legden de kettingen er weer om, informeerden de chauffeurs en de toelatingspost en gingen weer omhoog en door de tunnel (voor de vierde maal dus voor mij). Aan de noordkant lichtten we de mensen ook in over de plannen en we reden verder naar beneden onze eigen provincie in. In Khinjan was bij de troepen van Jalal het DDR proces bezig, dus daar moesten we even onze neus laten zien. Het was een gezellig weerzien, zowel de generaal van de ops groep van ANBP/MOD als Jalal en zijn rechterhand heb ik gesproken evenals de manager van de MDU. De gesprekken gingen over nog resterende munitie, de relatie van Jalal en Mullah Walli, de toekomst van Afghanistan alsmede van de genoemde individuen en allerlei ditjes en datjes. Hoewel we dus van harte werden uitgenodigd te blijven eten moesten we echt voor donker terug zijn dus dat deden we dan ook. Op het kamp de ergste troep uit de auto verwijderd, maar er moet nog wat worden uitgezocht en de sneeuwkettingen moeten nog worden gereinigd voordat ze weer in de doos kunnen, dus de sleutel hield ik maar even onder me. Een douche pikken, eten en debrief. Nou Tony Theunisse zijn de majoors strepen naar zijn hoofd gestegen. Hij weet in zeer korte tijd meer vijanden te maken dan vrienden en denkt alles te weten. Ik geef je op een briefje dat het fout zal gaan met die makker en de rest. Mijn wetenswaardigheden, zoals het vertrouwen genieten van Jalal die best de andere opslagplaatsen bereid is aan te wijzen, blijven dus onverhoord want hij weet alles beter en weet dus niet dat ik op de terugweg logischer wijze even ben langs geweest. Op het hok vond ik de goede gaven uit Holwerd en ik kon vaststellen dat een foto van mij de defensiekrant heeft gehaald en de bronvermelding dus simpelweg roept 1(NL) PRT. Ja mijn talenten worden miskent, toch? Het pakket Holwerd wat nog een briefje bevatte (waarin tot uiting komt dat WINZIP even onbekend is!) bevatte allerlei lekkernijen. En wat die onwetendheid met .zip betreft, ik zou zeggen maak het vooral breed bekend dat de mannen in Afghanistan niet alleen niet meer mogen drinken maar ook tijden niet behoorlijk van internet zijn voorzien. Een blamage voor deze eeuw van techniek. We weten het eigenlijk al jaren, wel een grote mond hoe goed die mannen het wel doen in het verre maar een goede ondersteuning vergeet het maar. Op bezoek komen en beloftes doen die niet waar worden gemaakt. Dat laatste moeten wij hier ook maar eens gaan doen dan is de acceptatie zo over en draait het uit op minder fraaie zaken! Tegen half twaalf belde ik de jarige job van gisteren op via de welfare lijn. Te laat ik weet het maar ik heb het uitgelegd. Mooi gesproken maar bij nader inzien kon ik nog maar 2 minuten en een beetje bellen met m’n kaart en dat is veel te weinig toch, dus skippen met die hap was toch al te laat, want tegen de tijd dat er een cel vrij was luidde het klokje in Nederland al na 21.00 uur. Ik schreef deze laatste onzin er nog even bij en nam een derde beker mengsel alvorens op een matras met dekbed neer te vleien.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (kamp)
Vrijdag 07 Januari 2005


Ik werd tegen half negen wakker en vreesde al dat het internetcafé overvol zou zijn, dat was gelukkig niet waar, geen hond dus de laatste drie dagen verstuurd en ook weer separaat naar home die zooi. Dat e.e.a.tijd kost moge duidelijk zijn want tegen tienen waren we daar mee klaar en konden beginnen aan deze zondag. En wie weet ga ik wat ik twee dagen geleden van plan was nu eens uitvoeren. Maar eerst douchen en de auto van gisteren verder uitmesten en een blik in de agenda vertelt me dat we op dag 114 zijn, nog 6 en een reguliere uitzendtermijn van de meesten zit er op (vier maanden tegenwoordig) maar ik ‘mag’ natuurlijk daar de helft van er nog aan vast knopen. De auto uit gemest, sneeuwkettingen gereinigd en restant onaangesproken voer weer bij de keuken ingeleverd. En dan gaat het vandaag eindelijk gebeuren weer velen gaan ons verlaten. In diverse groepjes met prado’s gaat de tunnel genomen worden richting Kabul. Nou diverse groepjes bleek dus een sliert te zijn van 11 prado’s en een KMAR en een MGD voertuig. Vraag me af hoeveel we na vandaag aan mensen hier nog hebben want de aflossing arriveert ijs en weder dienende dus morgen. Overigens de 40 footers zijn er nog steeds niet doorgelaten. Dus de missie naar het zuiden was eigenlijk voor niets, ik had me er ook niet mee bemoeid, goede smoes nietwaar. Maar omdat ze nu weer gaan kan het nog recht getrokken worden toch, er komt volk zat langs…. Goed eindelijk weer een lamp geregeld dus nu elk bed eentje en eentje voor het bureau, we gaan vooruit. Ook de andere zaken die nog op m’n lijstje stonden ter hand genomen zoals o.a. afspraak tandarts NL op de 27e Januari. Want ondanks continue wisselende plannen staat nog steeds vast dat ik de 19e Januari begin te reizen naar Nederland en naar verwachting de 8e Februari begin aan de terugreis naar dit land. Voor die tijd komt de vaste kamercommissie nog wel langs samen met die oetlul die de two can rule de nek omgedraaid heeft en zelfs nog iets van een Europese commissie maar die schijnt niet zo groot te zijn. Anders gezegd de animo is blijkbaar erg laag om naar dit land te reizen. Ook in deze gaan we het weer beleven toch. Op de lokale markt, want die hebben we nog steeds elke vrijdag op dit kamp, gekeken naar een typisch Afghaanse dolk, maar ze hadden alleen eentje uit India en die lijkt erg veel op diegene die ik heb uit Nepal dus dat ging even over. De wat in tijd verschoven vergadering om over het beleid te spreken en de diverse onderwerpen van het security sector reform (SSR) programma was constructief en in goede harmonie, vooral dat laatste begin ik steeds belangrijker te vinden. Na afloop nog even met Jurgen gebabbeld die hard van plan is Tony nog even duidelijk te maken dat olifanten gedrag in die wereldberoemde porselein kast niet goed is. Ik heb inmiddels wel begrepen dat het in alle ernst opgerichte monument ter nagedachtenis aan de 2 bieren regeling wel eens niet zichtbaar zal zijn als die ‘belangrijke’ mensen voorbij komen. Geen ruggengraat mijne heren. Het eten viel me voor de eerste maal tegen. Komt misschien wel omdat iemand had beweerd dat we dubbele biefstuk kregen en het pasta was. Hierna nog wat foto’s uitgezocht en kunnen vast stellen dat ook Jurgen zich kan opwinden over de snelheid van het internet.Toen tegen tienen de kantoortrimo voor de slaaptrimo werd verruild en ik de schoenen net achter de deur maar uit deed, het was namelijk begonnen te regenen en dan besmeur je de hele trimo, klapte de spanning er weer af. Een duidelijke vorm van vocht dus. Handy gepakt en Ivo gebeld die snel arriveerde de zooi weer inschakelde en de deur los liet. We gaan kijken hoe vaak we weer de stoppen in moeten brengen. Overigens ook begrepen dat de veertigvoeters door de tunnel zijn en dat is mooi dan kan er ooit een dak komen over de trimo’s wat vochtproblemen zal verminderen. En om kwart over elf weer de stroom eraf en de deur dus op slot nou dat brengt lekker veel hoor. Uit chagrijnigheid maar het bed ingedoken.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (kamp en ‘stad’)
Zaterdag 08 Januari 2005


Ja bij het licht worden wakker geworden, want de stroom zat natuurlijk niet op de container. Bij het ontbijt Ivo getroffen die kon vertellen dat meerdere GU’rs een sleutel hadden van het spanningshok dus dat verklaarde dat een joker hem had afgesloten. Hem verzocht de boodschap in breder verband te communiceren. Om 08.00 uur dan de stafvergadering waar ook vertegenwoordiging MOLT aanwezig is. Aflossing komt niet vandaag maar morgen. Vandaag reizen wordt te riskant want dat wordt gedeeltelijk in het donker en opvriezende weggedeelten bij de Salang tunnel, ze komen namelijk na de middag aan. Ook de in Canada wonende oud ‘tolk’ Dimitar een goede kerst gewenst want als ik het goed begrijp is het Orthodoxe kerstfeest ongeveer vandaag (Gregoriaanse kalender). Een zwaluw maakt nog geen zomer maar het is droog vandaag dus wie weet wordt het een aangename dag. De ochtend verder gevuld met afmaken van het foto’s uitzoeken en die gebrand op een door Jurgen ter beschikking gestelde DVD, want de logistiek weet die dingen nog steeds niet te leveren. Lunch en zie daar de vier 40 voet bakken zijn gearriveerd, nu de Bosniërs nog en bouten en….weet ik veel maak het misschien nog mee…die chalets. En tegen enen mochten we dan even weg, als er 11 prado’s foetsie zijn er eentje is gekannibaliseerd en eentje een te warme motor krijgt blijven er maar twee over. En bovendien is het bewakingspersoneel ook niet dik gezaaid, er moesten immers al algemene militairen bij gevoegd worden. We gingen op pad naar de 20e divisie en wisten inmiddels dat de MDU al weg was want dat had ik telefonisch van Patrick begrepen. Ik belde hem maar op want mij opbellen deed hij niet (was ook niet afgesproken). Bij de 20e was het dus zo goed als uitgestorven maar Kol Nabi was er wel en die moesten we net hebben dus dat kwam mooi uit. Wat gebabbeld over het DDR proces wat hij zelf in de toekomst gaat doen en hoe het nu zat met dat munitiedepot. Nou alles komt op zijn pootjes terecht HALOTRUST is geïnformeerd dus wij kunnen er in principe buiten blijven. Frits van balveren was mee dus die kon direct meemaken dat het geen makkie is met een tolk als Zaheri. Eigenlijk hebben wij geen tolken maar gespreksondersteuners, ja ze hebben er weer een term bij verzonnen. Nog even post van het net gehaald en de dag van gisteren verzonden en toen was het nog niet eens 16.00 uur, dus even het boek ‘mijn eenzame strijd in Afghanistan van Karla Schefter ISBN 90 4390 374 4’ uitgelezen, wat ik gisteren van plan was maar door de stroom uitval moest staken. Dat waren dan drie boeken over Afghanistan en eigenlijk wel genoeg we gaan nu verder met Carmiggelt verhalen, de standaard om te lezen al jaren. Over Afghanistan hoef ik niets meer te weten, de mensen zijn het vechten moe, er heerst bittere armoede en de weg naar boven is langer dan die van bijvoorbeeld Albanië of Bosnië c.s. Voor het eten Ocean’s eleven af gekeken, was ooit met die film begonnen in de tent en nu dus maar af gekeken. Standaard pandoer en maar wat verhalen lezen van C voor het slapen gaan. En dat duurde niet lang tegen half tien einde voorstelling.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (kamp)
zondag 9 januari 2005


Weliswaar redelijk op tijd wakker maar echte motivatie hebben we niet meer dus op gang komen we ook niet echt. Leek wel een zeurende hoofdpijn te hebben. Ook Jurgen heeft wat opstart problemen want die sprak ik even buiten de deur toen ik op mijn eigen terras, aan het einde van de trimo’s even in het zonnetje zat een pijpje te roken. Van Dennis krijg je geen hoogte die is nu blijkbaar begonnen de foto’s uit te zoeken die hij wil branden en kwam er achter dat van eind september er niet veel is. Heb dus mijn serie tot aan 29 september maar even op een stickie gezet kan hij zich daar mee vermaken. Internetcafé was weer niet om over naar huis te schrijven, wat ik dus hierbij wel doe, van de vier machines zijn er twee goed, bij eentje lust hij de usb stick niet en bij de andere kent hij word niet. Zijn weer toe aan onderhoud dus. Dennis ook nog even bijgestaan bij het branden van zijn van thuis toegestuurde DVD, allerlei wilde indianen verhalen wat er niet kon. Alles kan collega! ’s-Middags na de bamischijf, nou ja schijf zo’n ding is wel vierkant zeg, begonnen met de film the last samurai tot een uur of half vijf toen was het over met de rust. Alle vervoer is weer terug met allemaal, nou ja bijna allemaal, nieuwe mensen. Voornamelijk force protection en met zo’n nieuw stel gaan we dus morgen direct op pad. Het eten werd wat verlaat en daarmee ook de debrief en als je dan in de tent Hans Teeuwen hebt weet je zeker dat je gek aan het worden bent. Overigens die film van vandaag was nog niet klaar maar om die zooi van DVD op te starten viel even niet mee. Een kort relaas vandaag mede vanwege de vele activiteiten van mijn persoon, geen dus….

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (‘stad’ en district)
Maandag 10 januari 2005


Half zeven uit eigen beweging wakker, want een palm deed het even niet, stond vast bleek later maar de reset wiste niet het geheugen dus valt allemaal mee. Wat erger is dat een kies naar het schijnt ongeveer los in zijn fitting zit. Zo voelt het aan en dat is niet best. Volgens mij is het een plek waar ze een brug hebben geslagen nou die is dan mooi voor niets geweest stel ik alvast maar. We laten het even zitten en tellen tot 9 want over 9 dagen zal, naar alle waarschijnlijkheid de terugreis worden aangevangen. Nou ja terug, tijdelijk wel te verstaan we hoeven nog niet alles in te pakken we komen terug. Omdat vandaag de nieuwe lichting werd ingebriefd en de India groep daarvan even aan mij is gekoppeld voor 6 weken was het vertrek op ongeveer half elf gesteld. Ik maakte een groot deel van de briefing mee en stelde vast dat het ondertussen de moeite loont n.m.m. om al die gegevens die worden uitgestort over het nieuwe volk wellicht eens in een boekje gegoten kunnen worden. Juist ja een introductie boekje wat als handig naslagwerk is te gebruiken. Heb je in ieder geval kans dat er wat blijft hangen. Maar goed even indribbelen en met nieuwe verse krachten op pad naar Khinjan, want de politiechef al daar en de gouverneur konden wel weer eens een bezoek gebruiken. Kom best vaak in die regio maar meestal was dat bij de Turkse firma of bij de bekende krijgsheer hetzij in Khinjan ‘stad’ zelf dan wel in zijn geboortedorp zo’n drie uur verderop in het district. Het formele gezag is er een beetje bekaaid vanaf gekomen. Die van Tala Wa Barfak heb ik vaker ontmoet dat is waar. Goed de mannen ingebriefd voordat ze de algemene briefing in gingen. En met enige vertraging a.g.v. nog wat misverstanden naar het zuiden gereden. Natuurlijk een gebruikelijke tussenstop voor een peuk en een plas waar maar weer bleek dat ze hier echt alles meenemen met de bus kwamen we tegen enen in Khinjan aan. De politiechef was er en heette me welkom. Tijdens het gesprek met natuurlijk nog een aantal aanwezig in het kantoor werd me duidelijk dat vanuit PeK er een soort controle team van de politie op bezoek was waarvan eentje het meeste aan het woord was. Eigenlijk hebben we tijdens de anderhalf uur de echte politiechef nauwelijks gesproken. Wel was bij de heren wat onduidelijkheid over het DDR proces maar dat kon ik natuurlijk perfect wegnemen want op dat gebied ben ik toevallig de expert. Alle onderwerpen waren bespreekbaar zelfs de papaverteelt en de boze plannen van die Mulah in Andarab die het op ons gemunt schijnt te hebben. Weet even niet meer of ik dat in dit verslag al ergens had verwoord maar goed ik vond dus een medewerker die de zaak voor ons gaat uitzoeken en oplossen en dat ook weer bij ons komt vertellen. Dat is mooi toch, zeker voor team 2 want dat is tenslotte hun gebied. Bijzaak is dat ik via via na de debrief van de avond begreep dat het eigenlijk niet de bedoeling was die zaken te bespreken volgens de MIVD. Nou dan hadden ze me dat maar moeten vertellen want ze hadden kunnen weten dat ik geen gelegenheid onbenut laat om alles bespreekbaar te maken. Maar goed het was ook nog een plan om de gouverneur te gaan spreken maar daar ontbrak de tijd echt voor en het komt zeer lullig over als we in hetzelfde gebouw een paar deuren verder na genoten kebab weer aankloppen. Zelfs een beetje onbeleefd zou ik zeggen dus zo houden we een reisje over naar die man in de toekomst. We reden terug en in dit speciale geval vond ik het nodig de nieuwe force protection te debriefen, bij aankomst op het kamp. Daar bleek maar weer dat de heren een geheel andere perceptie hadden van hoe het hier toegaat dan de praktijk uitwees. Een grote meevaller dus voor hen. Nou en dan is het verder een kwestie van eten, debrief, rapport schrijven en zaken voorbereiden voor morgen en voor je het weet is het dan na tien uur ’s-avonds. Nog even dit verhaaltje schrijven onder het genot van een borrel en pitten want morgen is het weer vroeg dag.

Richard R.V.A. Braun
Kunduz (‘stad’ en district)
Dinsdag 11 januari 2005


In alle vroegte er maar weer eens uit (zo tegen half zes) en de zaken verder inpakken om een nachtje over te blijven in het noorden. We gingen inderdaad iets voor zevenen weg en zo konden we ook tegen kwart voor negen bij het ANBP zijn in Kunduz. De bekende spelers zaten aan tafel en er werd een nieuw overzicht verstrekt van de stand van zaken. Ook voor de provincie Baghlan kregen we aldus inzicht. Vervelend is wel dat het UNAMA een aantal berichten heeft ontvangen als zou vriend Gul er weer de verkeerde praktijken op na houden. Die moeten we dus even in de gaten houden hij houd zich niet erg aan de spelregels. De ANA (Afghan National Army) had ook nog wat te klagen. Geen spullen en wanneer de diverse kazernes voor hen schoon werden opgeleverd. Ahum laat dat een zorg zijn voor de Ministry of Defence of niet dan. Begin steeds beter te begrijpen waarom de strijders uit Khinjan niet bij zo’n club willen horen. Wat een stelletje helden zeg, ze denken toch zeker niet dat ze zonder enige intimidatie zomaar die stukken ‘infra’ in bezit krijgen. durf zelfs te wedden at de grond waarop e.e.a. staat waarschijnlijk niet eens van defensie is. Om maar een voorbeeld te noemen de kazerne in Khinjan was vroeger een hotel en dergelijke bestemmingen zullen de anderen ook wel hebben gehad. Wedden dat er genoeg ‘eigenaren zich aan de poort zullen melden, dat fenomeen hebben wij ook tenslotte. Na het ANBP maar naar de Duitse PRT en aldaar nog wat zaken regelen. Eerst natuurlijk een lunch en vervolgens hadden we de taak meer info te vergaren over de plannen voor de verbetering van politie in Afghanistan in het algemeen en Baghlan in het bijzonder. De ontvangst bij de politie was allerhartelijkst en de toekomst plannen heb ik op stick meegekregen. Waarom dit zo makkelijk ging weet ik niet maar vraag niet hoe het kan maar geniet ervan. Wel waren ze van mening dat ik maar even de Nederlandse politiek in zake Afghanistan moest gaan aanpassen want je kan toch niet rond blijven rijden en vragen stellen je moest ook wat doen. Wie ben ik om dat tegen te spreken alleen is het even niet zo eenvoudig geregeld toch…we zijn er al mee bezig vanaf dag 1 van de missie en het wordt alleen maar duidelijker we moeten als Nederland niet vertrouwen op de Afghaanse overheid want die stelt niets voor. Omdat het zo snel ging hadden we natuurlijk terug kunnen rijden naar PeK maar het aanbod van de Duitsers een biertje te drinken vanavond was te verleidelijk. En bovendien moesten we ons aller titulair kapitein Mac troosten, die hier maar is neergezet en dat helemaal niet leuk vind. Dus dat betekent tijd doden, tot weer een maaltijd. De aangename temperatuur werd wat minder en sommigen hadden het koud zodat de loop van de warme luchtbuizen moesten worden aangepast. Tegen half zes maar weer eens eten. Na het eten hadden we graag een koffie gedronken. Jammer dan ze hadden er nog drie. Na verdere observatie kwamen we er achter dat er naast die drie best cappuccino te krijgen was. Blijft de vraag waarom dat niet direct werd aangegeven, zal wel Duits zijn. We speelden nog een partijtje hartenjagen en toen gingen Dennis en ik naar de politie om aan de uitnodiging gehoor te geven. Goed tot ongeveer 23.00 uur waren we onder de pannen. Maar goed dat Dennis telde en verdomd slecht Duits spreekt, heeft niets met elkaar te maken overigens, maar na een achttal bieren was het wel genoeg. Moeten ooit nog duidelijk maken dat wij geen politie zijn maar als dat alles is, is het te overzien. Force protection had zich enigszins vermaakt in de bar, heb daar mijn twijfels over overigens, en die heb ik nog even te woord gestaan, zijn tenslotte net nieuw. Vervolgens op zoek naar Mac en Greg, niet te vinden dus maar die meldden zich tegen kwart over elf bij de tent die ik verlaten had om een plasje te plegen. Informatie uitgewisseld en langzaam maar zeker m’n slaapzakje opgezocht.

Richard R.V.A. Braun
Terug naar 1(NL)PRT
Woensdag 12 januari 2005


Als dus de brandstof op is van de verwarming geeft dan ding een mooi alarm waarbij je echt niet kan blijven slapen. Wakker dus voor zevenen. Een douche opgezocht, een ontbijtje genomen en de rest van het bed gelicht. De rest ging eten en wat kranten laden en zowaar waren mijn spullen ook in de auto gelegd, prima samenwerking. Daar de bar dicht was voor koffie hebben we die in de eetzaal genoten en later dus, na negenen nog eentje in de bar. Ondertussen was ik aangesproken door de J2 van de Duitsers, althans eentje die bij die sectie werkt de bekende Fransman François, die nog enkele luchtfoto’s had van kazernes van ‘onze’ eenheden in de provincie. Of ik zo vriendelijk wilde zijn te bekijken of het klopte en of ik iets kon aanvullen. Dat dus gedaan en zo gingen we wat later dan 10.00 uur weer op pad naar het zuiden. Het was een voorspoedige reis met een tussenstop in Baghlan om wat kranten uit te delen. Aangekomen op het kamp een verlate lunch met haring en garnalen genoten en m’n was opgehaald. En toen begaf de ritsluiting van m’n gulp van 1 van de 2 winterbroeken het. De ander miste nog een broekzakknoop dus er moest even wat naaiwerk worden verricht. Zal je net zien is je plunjebaal met extra winterpakken net onderweg uit het missiegebied en dan gebeurt zoiets, het moet dus maar gauw zomer worden want daar heb ik er nog drie van hier aanwezig. Het internet speelde niet echt mee er is een machine die word niet opstart dus dat gaven we maar op, morgen weer een dag. De post was blijkbaar ook gearriveerd gisteren dus een pakket was er voor mij vol verassingen van mijn dochter. Omdat het zo uniek was geef ik hier de volledige tekst weer en voeg tevens een foto van de daadwerkelijke inhoud van het pakket. Het was bedoeld als survival pakket voor oud en nieuw en op 21 december 2004 gepost. “Lieve Pap, Hier heb je ‘n ‘jaarwisselingssurvivalpakket’ met een knuffel voor de eenzame nachten. 3 autootjes zodat je je eigen niet zo mist. ’n Flesje limonade voor zoete energie. ’n Megafoon zodat je je collega’s kan terugroepen en ’n diplolly, ’n normale lolly en wat kauwgum als je je verveelt” Het pakket is middels een haak simpel aan de riem te hangen en heeft de grootte van iets meer dan twee colablikjes. Werkelijk waar een pakket vol humor. Verder een afschrift van het laatste rapport wat er prima uitzag. Jammer dat ik het pakket nu ontvang maar daarom niet minder humorvol. Bij het rapport werd nog gevraagd eventuele niet bekende gebruikte afkortingen te vragen. Bij deze dus wat is 2D,WPR (wiskunde praktijk?) en AEM (andere edelmetalen?). En vervolgens was het tijd voor weer eens een briefing, ditmaal het calamiteiten plan met bunkeralarm en zo. Ziet er goed uit meer kan ik er niet aan toevoegen. Inmiddels advies ingewonnen aangaande de beste methodiek voor de broek gaat op de fax en we nemen het te ruilen object mee naar Nederland. ’s-Avonds de gebruikelijke debrief en een tête à tête met de mannen van Psyops en toen hadden we nog informatie uitwisseling van wat we gisteren en vanmorgen gemist hadden met als spreker Jurgen. Genoeg informatie dus om gauw de zaken in de slaapgelegenheid door te laten dringen. Oh ja we zijn donderdag de 20e ‘s-avonds op Eindhoven airport is de bedoeling maar er wordt gebeld door de dienst en we komen er nog op terug.

Richard R.V.A. Braun
Op het kamp en even auto wassen
donderdag 13 januari 2005


We hebben lekker geslapen en stellen vast dat deze club luier is dan de vorige want tegen achten kon ik rustig nog even de e-mail verzenden. Dat dus ook maar gedaan want er was behoefte aan positievere verhalen dan die van de 9e begreep ik van mijn bijna meest trouwe fan. Helemaal uit Zwitserland kwam de berichtgeving dat op het postsorteercentrum in Oostrum (Limburg) een vermoeden van antrax was (bleek gelukkig niet waar te zijn). Ik wist niet eens dat mijn dorp zo’n centrum had! Zo zie je maar je leert van alles bij als je in contact staat met de wereld. Van Zwitserland over Oostrum in Afghanistan. Het doek voor de PEELKONIJNEN is gevallen. Gewogen en te licht bevonden, ik wijt het toch gedeeltelijk aan het gebrek aan een stukje software zodat de gehele competitie niet het sterkste team telkens kon worden opgesteld. Is er eentje die daarover natuurlijk de grootste lol heeft die echter eerst maar eens het eigen leven en met name scholing op orde moet gaan brengen overigens alvorens anderen uit te lachen. Natuurlijk is zo’n spelletje niet belangrijk maar het is geen fijn gevoel en het is ook onnodig als we hier maar behoorlijke verbindingen hadden gehad en in mijn geval genoeg vrijheden. Een gedeelte van de volgende competitie zal ook in de uitzending vallen dus het duurt weer even voordat we weer op track zijn met die club. M’n toilettas ruikt prima, de aftershave lag open dus daar hebben we nu veel van verbruikt. Denk dat het flesje al zo’n jaar of vier oud is ben nu eenmaal geen grootverbruiker van dat spul. De merknaam is al niet meer leesbaar. Op de onderkant van het flesje vond ik nog een sticker met daarop ‘parfums Davidoff Paris’, moet dus wel een presentje zijn geweest van m’n grootste fan. Voor tienen stuurde ik nog even de berichtgeving van onze bevindingen van de afgelopen twee dagen rond, die had Dennis gemaakt en behoefte nog mijn goedkeuring en aanvulling. En daarna gingen we op pad om twee Toyota’s te laten wassen, kwamen nog even twee MB’s bij maar wie maalt daarom. Bij de wasplaats eerst getuige geweest van een aanvaring van een brommer met een auto en de reactie van de chauffeur van de betreffende auto op het geheel. Oké de brommer was fout en de auto reed te hard maar dan hoef je het slachtoffer nog niet in elkaar te slaan toch. En vervolgens kwam er weer een te snel rijdende auto aan die ternauwernood de MB, die stilstond kon ontwijken en op aanvaringskoers kwam met ons, die stonden te wachten. Ging allemaal goed gelukkig. Afgerekend voor het wassen en een lunch op het kamp genomen. Hierna politie informatie, vergaard in Kunduz rond gestuurd en een vergelijking van de aangeboden munitie tegen de vernietigde hoeveelheid. Er zit lucht tussen maar wie maalt daarom niet waar, ik niet in ieder geval. En ja het is ook in PeK begonnen te regenen, in Kunduz deed het dat al dinsdagnacht en die bui is nu blijkbaar naar het zuiden afgezakt. Dan wil ik verder bij deze een plaatje aanbieden voor al die genen die wel eens commentaar hebben op het laten rondslingeren van pijpen. Het kan veel erger mensen gezien het bureel van onze raadsman Jan Nauts. En toen belde Najib VPB, wie is dat nu weer. Ja als je een telefoon overneemt van een tolk, ons aller ABUBAKER dan heb je nog wel eens wat info blijkt. Goed de man is chef van politie van het district Baghlan, ik heb hem ontmoet bij het onderzoek inzake de vermeende aanslag op het huis van GUL en hij wilde ons blijkbaar wat vertellen. Ze hebben 60 XXX (weet de naam niet meer van die oppervlakte eenheid) wat overeen komt met 12 hectare papaverteelt omgespit en een munitiedepot opgerold in Noord-Baghlan. Die popi zooi was me worst maar dat depot is wel interessant. Het is in het gebied waar je nauwelijks komen kan, tenzij je de pont neemt en aldaar hadden we al eens een contact (zoals die stiekemerds dat zeggen van intel en humint) die iets verteld had over een depot in de bergen. Bij een volgend bezoek was betrokkene in Baghlan ‘city’. Wellicht betreft het hier hetzelfde verhaal en dat is mooi. Veel mooier is echter dat de mensen ons vertouwen en zich blijkbaar verplicht voelen om dergelijke dingen aan ons te melden. En als dit ook met officials begint dan is dat prachtig. Het is me al eens eerder opgevallen ze hebben hier een minderwaardigheidscomplex en kijken huizenhoog tegen ons op. Overigens 10 voor zeven ’s-Avonds donderdag 20 januari ’05 is de ETA voor de KDC-10 van de Klu op Eindhoven. Om dat ding te halen in Kabul ga ik volgende week dinsdag naar Kunduz of woensdag naar Kabul. Wordt het Kunduz vliegen we naar Kabul, wordt het Kabul dan gaan we met de auto maar weer eens door de tunnel. De terugreis schijnt ook redelijk vast te staan t.w. woensdag 9 februari….oh wat jammer nu weer een dagje erbij…. We raden het al hoe de rest van de avond was, debrief en inbrief voor de dag van morgen, ophalen CDS (u weet wel die meneer die het land droog gelegd heeft) en in zijn kielzog de vaste kamercommissie. Kunduz airport of niet we gaan het allemaal weer beleven. Maar Carmiggelt lezen is beter.

Richard R.V.A. Braun
Naar Kunduz (VKC def)
vrijdag 14 januari 2005


Tegen achten vertrokken naar Kunduz om de joker en een aantal leden van de vaste kamer commissie(VKC) van defensie op te halen. Was een voorspoedige reis en de kist die eerst uit de lucht kwam was hem eventjes niet (AN 12), maar de volgende was bingo. Na een koffie en inbrief de passagiers ingeladen in de zeven prado’s die we bij ons hadden een soort MOLT missie uitgevoerd. Bij mij in de auto kwam de voorzitster van de commissie, dan heb je in ieder geval een goed uitzicht in de achteruitkijkspiegel. Ja had een slechtere keuze kunnen hebben. We gingen op pad, natuurlijk eerst een stuk in Kunduz provincie. Net in onze eigen provincie hielden we halt en namen een lunch te velde. Nou dient daar niet echt dramatisch over gedaan te worden overigens want de lunchpakketten van de keuken zijn natuurlijk prima. Hierna verder naar Baghlan om een blik te werpen op de zuivelfabriek, althans wat er van over is. Daar dit een van de projecten is die als het even kan van de grond getild dient te worden is het van belang dat dit clubje er kennis van draagt alvorens het hele rapport in de kamer komt. Na dit intermezzo verder naar PeK waar we eerst half omhoog gingen (Jurgen durfde de echte klim niet aan naar het politiehuisje, de held) om een blik op het kamp te kunnen werpen. Vervolgens via een omweggetje naar het kamp gereden en het gezelschap uitgeladen. Het ontvangst comité stond klaar en een broodje werd aangeboden en de gelegenheid werd gegeven een rondje op onze lokale markt te doen alvorens we weer in de auto’s klommen om naar de stad te gaan. In de stad wat rondgewandeld eerst naar het ziekenhuis waar ditmaal wel de operatiekamer was opgeruimd dat is wel eens ander geweest. Natuurlijk was het zondag dus veel autoriteit was niet aanwezig. Gelukkig kwam er wel nog wat opdagen want ze hebben hier bazen genoeg er is er altijd wel eentje ergens aanwezig. Vervolgens met het gezelschap verder door nauwe straatjes naar de vleesmarkt. Was voor mij ongeveer de eerste keer dat ik het hele ding zag. Het was weer buitengewoon hoeveel mensen er op de been waren. De meegereisde BSB’rs (Brigade Speciale Bijstand) moeten er grijze haren van over hebben gehouden want eerlijk is eerlijk als iemand hier kwaad wil dat zijn er mogelijkheden genoeg in de massa . En laten we eerlijk zijn we hebben de enige vier sterren generaal die ons land (weer) rijk is in ons midden. Zou daar als luchtmachter trots op moeten zijn maar vanwege zijn maatregel over de 2 kannen kan hij me wat. Normaliter zou ik niet veel foto’s gemaakt hebben maar de hoffotograaf van deze wandeling Greg had zijn schijven vol dus vroeg hij om mijn camera, pech broeder is privé maar dan zal ik wel foto’s maken. Hierna dus weer terug naar het kamp om gebrieft te worden. Zulke mensen hebben dus andere vragen maar dat laat onverlet dat het verhaal weer prima over de bühne kwam. Toen was wederom een geweldige maaltijd ingericht, die gezamenlijk werd genuttigd. We vallen in herhaling maar die keukenboys van ons die kunnen er wat van. Na de maaltijd was er gelegenheid tot gedachte-uitwisseling met de kamerleden, zijn tenslotte ook onze vertegenwoordigers. Weet het niet zeker natuurlijk maar verwacht wel dat de 2 kannen genoegzaam over de tong zijn gegaan. In figuurlijke zin dus. Veel Luchtmachters hadden echter de zaak geboycot al was het ook maar uit protest dat zelf het monument diende te worden toegedekt. Oh ja de baas had deze vlucht dus gemist komende uit Dubai maar die arriveerde later vanuit Kunduz, we waren een konvooi tegen gekomen vlakbij PeK op onze terugreis van K. Samen met hem ook nog een stapel nieuw bloed. Een gedeelte van dat nieuwe spul slaapt dus in tenten gna gna vol is vol. De maaltijd heeft hij nog wel meegemaakt. En na de maaltijd was het monument alweer een beetje zichtbaar. Tegen elven rust, nou ja rust mijn trimo maatje is terug van recuperatie dus het snurkfestijn is weer begonnen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Zaterdag 15 januari 2005


Tegen half zeven maar weer eens het mandje verlaten want om half acht was het verzamelen voor een reisje gouverneur met het gezelschap. Het had licht gevroren vannacht dus eerst maar even de standkachel aan van de 61 (mijn auto…). Vervolgens mail verzenden en ontvangen in het café. Of had ik nu eerst een douche genomen waarbij uitgerekend die 4 naast me stond. Doet er niet toe belangrijk is dat ik netjes goede morgen kon uitbrengen. We reden dus in het bekende konvooi van 7 naar de residentie. Was de man er niet! Paniek, wie heeft het geregeld! Jurgen nog even bellen maar geen gehoor….mijn telefoon knopje indrukken en daar is ie…De man was een weinig later. De bijbehorende politiechef is verder nooit komen opdagen maar dat is bijzaak. De leden van de VKC konden in ieder geval getuige zijn van de leraar (dat was die goof vroeger) en zijn methodieken. Begint de joker een lijst voor te dragen wat hij allemaal bij Karzai recentelijk heeft voorgelegd. Ja gekke Gerrit, de man gaat vervangen worden en hoeft dus echt op geen enkele wijze meer duidelijk proberen te maken of en hoe goed hij wel is. Enfin terug gereden en koffie gaan drinken want de verwachtte heli was een uurtje uitgesteld, het was namelijk behoorlijk mistig. Overigens hebben we onze helilandingsplaats inmiddels voorzien van blauwe lichten speciaal voor deze doeleinden. Die lampjes zijn weer toevallig gevonden in een container die ongetwijfeld al een tijd op het terrein stond. Heb geen zin om containers te tellen maar we hebben er genoeg en het is twijfelachtig of een duidelijk inzicht bestaat in wat er allemaal in zit. Daar kwam de heli, gooide flares af en die zag ik maar hij zag ons niet. Oké dat was de eerste ronde van 10.00 uur. Weer koffie en ditmaal met een appelflap, lekker hoor. Jaap lag dus nog in zijn bedje (op zijn stretcher is een betere uitdrukking) dat was verbazingwekkend. Tussendoor maar even op het net om de collega manager zoals Paul (kampioen) en Rob (tweede) te feliciteren met de behaalde resultaten in het geweldige spel (als je de tools hebt) van Hattrick. Herkansing om 11.00 uur. Het was helder boven het kamp dus ja hoor landen inladen die club en afmars. Gelukkig maar anders hadden we naar Kunduz kunnen rijden en daar zat ik en met mij velen niet echt op te wachten. Na deze afmars maakte het recuperatie syndroom zich van mij meester (Jaap had het tot half twaalf uitgehouden overigens) en bovendien moest ik nog even de vele foto’s van gisteren ordenen en uitzoeken en ja hoor we gaan over de maximale hoeveelheid per 6 maanden uitzending heen (was 1972 stuks als ik me niet vergis). Het werd zowaar aangenaam in de zon en korte mouwen waren lekker. Op zo’n moment denk je aan vakantie en ik realiseerde me dat ik niet eens weet waar het in 2005 naar toe gaat, weet wel waar het niet naar toe gaat overigens. Op het bureel was geen donder te doen en men vroeg zich af of ik me niet verveelde niet dus. Gewoon tegen de computer aan kletsen muziek afdraaien, pijptabak mengen en recente uitgaven van dagblad de Limburger lezen, die Jaap had meegenomen. Eten was weer eens pasta, niet mijn favoriet en in de debrief werd beweerd door de vrienden van CIMIC dat ze in Barfak waren geweest wat dus Tala bleek te zijn. Foutje zou de dan door mij best wel hoog geachte Han Polet (burger in militair pakje) een beetje van de kook zijn geweest door zomaar alleen in het district te mogen trekken, wie zal het zeggen. De elementen van de lessen voor de opvolgers afgemaakt en de gebrande DVD alvast maar naar het slaapplekje getrokken heb je in ieder geval minder kans dat ik het ga vergeten. Overigens is het dus tegen negenen ’s-avonds behoorlijk fris en vriest het een weinig, t’is maar dat ge het weet.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Zondag 16 januari 2005


De nieuwe low ops dag, nou mooi hoor kunnen we de zaterdag er ook niet bij nemen gaan we gewoon 3 van de 7 dagen niets doen. De zon schijnt en het is helder en ja hoor voor tienen het bed uit en douchen. De nieuwe TACP luitenant van de KL heeft het nu eindelijk voor elkaar, twee apaches doen close air support bij ons kamp, oefening weet je. Hij had tot op heden geen kist in de lucht kunnen regelen. De kisten beleven wel erg hoog vind ik. Toch geeft het leuke effecten, Bertrand (Schuster): Ja haben wir low ops werden wir von denen gestört. Komt Ruud (Arninkhof)uit zijn trimo met fototoestel als ze net bye bye gewaved hebben. Tegen elven waren ze weer weg en hadden ongeveer 40 minuten geoefend op CAS. Het valt me op dat na het lezen van Carmiggelt ik de kleine zaken begin te zien, beschrijf het alleen niet zo goed als hem. Na de middag het overleg wat normaliter op vrijdag plaats vindt, duurde ditmaal wel erg lang van één tot vier ongeveer. Als ik het goed begrijp werd hier tevens verlangd aan te geven wat de plannen zijn van de diverse MOLTs, gaat mij te ver om nu ook nog te gaan verzinnen wat we nu weer gaan doen. Maar het was voor mij toch nog maar een dag dus eigenlijk zal het me aan m’n r roesten. Voor de vergadering nog even vast gelegd wat het verschil is tussen gewassen auto’s en gebruikte auto’s. Voor een ritje Kunduz bijvoorbeeld is het noodzakelijk om tussendoor de lampen te wassen want er komt anders echt geen licht meer door de bagger heen. Het was ook een beetje vochtig de laatste tijd, als het droog is stuift het en is het niet zo erg hoor. Als ik zo de plannen aanhoorde was CIMIC ongeveer mijn AOR aan het overnemen dus dan mogen ze ook mijn force protection hebben. Nadere bestudering van de kaart bracht echter naar voren dat ze een districtje te hoog zaten in hun verhalen maar goed weten zij veel. Eigenlijk weten een heleboel anderen ook niet veel kom ik achter het wordt echt tijd maar eens Nederland op te gaan zoeken, de eerste tour zit er nu echt wel op en er zijn schone bezems die anders vegen zal ik maar zeggen. Tegen vijven de keek op de week waarbij Prins Jaap de eerste en de grote Boer Jurgen ook nog even op kwamen dagen. Misschien was de combinatie met keek en carnaval niet goed gekozen er viel een bedenkelijke stilte in de zaal (tent dus). Nog een bevordering van een KL luitenant en enkele beloningen. Daarna BBQ maar de opzet was wat knullig gekozen bovendien zijn we momenteel wel met erg veel mensen hier en dan is de capaciteit van de BBQ’s gewoon te weinig. Vandaag ook een feest voor diegene die de missie gaan verlaten, nou ja echt feest is het niet, op één of andere manier zit de sfeer er gewoon niet in. Te weinig feestnummers denk ik in het nieuwe detachement. Heb maar een dikke sigaar opgestoken, had ik ooit gekregen in Kunduz in een metalen huls met cederhout erbij. Voor elven hield ik het voor gezien ben zelf ook geen feestnummer tenslotte en een feest was het ook even niet. Wel weer een boek uit van Carmiggelt dus daar is de uitzending wel goed voor.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Maandag 17 januari 2005


De laatste dag voor recuperatie, althans als we er van uit gaan dat e.e.a. begint met reizen. Dinsdag op pad en donderdag avond aankomen lijkt wel of je aan de andere kant van de wereld zit en het is toch maar iets van 3500 km verwijderd dit sgeitenland. We kwamen rustig op gang en konden zo tegen half acht de berichtgeving van gisteren het net op sturen. En dat was maar goed ook want tegen negenen ging de spanning eraf. Vond het zelf niet noodzakelijk de meeting over intel bij te wonen om 08.00 uur daar ik zowel Dennis als Jaap al had zien rondstruinen en één vertegenwoordiger voldoet. Bovendien gisteren was de keek en dus is er vandaag niets nieuws. Ben via m’n dochter weer wat wijzer geworden op afkortingen maar dat is ook niet eerlijk, het zijn meer aanduidingen die geen rechtstreekse verwijzing meer hebben met de oorspronkelijke tekst. 2D is eigenlijk een beetje tekenen en schilderen. Ja raad dat maar eens. Je zou het twee dimensionaal kunnen noemen omdat het in het platte vlak plaats vind maar daar houdt het dan ook wel op. In Zuid-Holland wordt wat gestoeid met de gezondheid en dat is minder. Zelf natuurlijk eigenlijk geen enkel probleempje gehad afgezien van een uit elkaar vallend gebit. Mijn voornemen toch maar de mosterd na de maaltijd te nemen en me te vervoegen bij de lessen autorijden viel in het water omdat ik even niet wist waar het was. Nou ja meestal arriveer ik ergens in het donker in een vreemd land met een vreemde auto ter beschikking en het gaat altijd goed en na vier maanden hier rond gereden te hebben vraag ik me af wie wie nog wat moet leren dus laat maar. De gister niet geconsumeerde sparerib werd vandaag dus het extraatje bij de lunch en zo zie je maar weer dat ik gisteren de juiste keuze heb gemaakt door die over te slaan. Collega van Keulen had een korte lont vroeg of ik…en voordat de woorden eruit waren zei ik al neen….Moest het telefoonnummer van Gul hebben en dat heb ik dus in 3 minuten geregeld. Je laat gewoon een tolk zijn vriendje bellen de districtsgouverneur van Baghlan District en vraagt erna. Zit in ieder geval in m’n handy nu. Zie derhalve zoals zo vaak het probleem even niet. Ook deze week nieuwe ontwikkelingen de bouw van de Bagwan tent is begonnen, wordt de onderhoudstent voor voertuigen inclusief rolcat. Maakte de foto nadat ik eerst een gedeelte van de middag slaapwakker had doorgebracht op het bed. Ja je moet goed uitrusten voor je aan zo’n lange reis begint toch. Om half zes was er dan een korte plechtige medailleparade om o.a aan mij de NATO medaille uit te reiken (kan dat gerust zeggen want we waren met z’n elven). Dit had eigenlijk op 1 februari gedaan moeten worden bij de wisseling van C-PRT maar dan ben ik er even niet dus deden we het nu maar. Ik moet echter stellen dat het een voddenbaal medaille is althans het draaglint is van inferieure kwaliteit echt een frommelding. De foto’s werden gemaakt door een medewerker van psyops en navraag 's-avonds leerde me dat ze nog niet op het net stonden, de sukkels, direct vrienden gemaakt dus. Om zeven uur ditmaal een briefing over de komende dagen. Voor de liefhebbers nu wat data in de nabije toekomst. Morgen 06.30 vertrek naar Kunduz voor mij in de prado 79-66 en om 11.20 e.t.d. vanaf Kunduz richting Kabul. Aankomst Kabul ongeveer ? uur later dus zo iets na de middag. Rest van de dinsdag en woensdag verblijf Kabul, maar ik verwacht niets van de stad te kunnen zien, fijn hè. En Donderdag de 19e januari ’05 vertrekken we 10.30lt vanuit Kabul. Via een tussenstop in Koeweit (weer geen sightseeing verdulleme) worden we om 18.50lt verwacht in Eindhoven. Een snel rekensommetje leert dan dat de reis van Kabul via Koeweit naar Eindhoven bijna 12 uren gaat duren, niet mis wel. Mijn woodland tas, met burgerkleding, dienstcomputer, een slof sigaretten en de kapotte woodland winterbroek alvast ‘in’ de kleppendag gelegd. In staat tussen aanhalingstekens want de opbouw is er af dus eigenlijk is het een platte open daf met laadklep. Verder moet dus de verplaatsingsuitrusting in een plunjebaal t.z.t. worden achtergelaten in Kabul (voor Dennis en mij geldt dat natuurlijk niet voor diegenen die permanent het gebied uittrekken). Nou die slaapzak in een plunjebaal krijgen is een aardige kunst en dan t.z.t. de helm en het scherfvest voegen, we gaan dat beleven. Helm en scherfvest heb ik nog nodig zolang ik in dit land ben maar daarna pas weer bij terugkomst en de slaapzak zal nog nodig zijn in Kabul. Hoewel mijn laptop als handbagage meereist verwacht ik eerlijk gezegd niet dat vanaf bijvoorbeeld Kabul of sterker nog Koeweit stad een bericht kan worden verzonden. Dus ik vrees dat de volgende berichten vrijdag de 20e vanaf Oostrum gaan komen. Tussendoor zou ik bereikbaar kunnen zijn op 0093-70708104 (het eigen Afghaanse nummer) en wellicht op Koeweit en zeker later op 0031-651531465. En het mooie is dat ik van mijn eigen KPN mobiele nummer dus niet eens zeker ben, zo zie je maar hoe 4 maanden uitzending een braindrain kan hebben.

Richard R.V.A. Braun
Van Pol-I-Khomri via Kunduz naar Kabul
Dinsdag 18 januari 2005


We zullen het eerst nog even over gisteren hebben. Er zijn nu enkelen die hard van plan zijn de inspecteur generaal van de krijgsmacht met een stuk proza te vereren. Wat is het geval de ‘ruimbagage’, die dus op die open daf meereist naar Kunduz gaat niet mee in het vliegtuig wat ons naar Kabul brengt! Er gingen al direct verhalen dat het spul wel eens in februari in Nederland zou kunnen aankomen. De verklaring is even simpel als denigrerend. We hangen aan het tweede speen bij de Duitsers en die hebben blijkbaar nog wat vracht te vervoeren naar de hoofdstad en je weet maar nooit wanneer er weer en vlucht naar Kabul kan zijn. We zijn hier kort over, de eikels in het Nederlandse, inclusief die mooie woorden van de hoogste bazen van Defensie, hebben het niet voor elkaar en diegenen die daar de dupe van zijn kunnen blijkbaar geen vuist maken om de eenvoudige reden dat van boven af er geen dekking is. Ja het is makkelijk beslissen vanaf een bureel in het Haagse nietwaar! Enfin iets na half zeven dus op pad naar Kunduz. Een voorspoedige reis met één tussenstop bracht ons voor kwart voor tien op Kunduz airport. Daar het vliegtuig pas tegen half twaalf werd verwacht hadden we wat tijd dood te slaan en er was zowaar spanning in de wachtkamer dus hoef ik niet zoveel te onthouden en kan gelijk het verslag aanvullen. De bagage gaat overigens wel mee en alles groter dan handbagage moet op een pallet de kist in. We zouden om 11.20 vertrekken maar al snel kwam er de mededeling dat het vliegtuig pas om 13.00 op Kunduz zou landen. Dus maar weer tijd doden. Ondertussen maar een niet bepaald normaal geparkeerd vliegtuig vast gelegd. En zoals het spreekwoord al zegt van uitstel komt afstel dus de kist kwam helemaal niet meer. Reden: het slot op Kabul was ingetrokken en er was er eentje stuk. Als ik het goed begrepen heb was dus de landing niet meer toegestaan bij eventuele terugkeer van dat ding in Kabul. Allemaal rotsmoezen zo druk kan het op Kabul nou ook weer niet zijn. Maar goed we reden terug en werden op het kamp hartelijk onthaald met liederen “you can’t get out of this place” en een spandoek welkom thuis…..het tuig. Toch is het goed het betekent dat de sfeer goed is en dat is belangrijk. De trimo was op slot en Jaap was nog op de weg dus reservesleutel geregeld om er in te komen en verder gegaan met dit verslag, iets anders kan ik ook niet verzinnen. Morgen gaan we gewoon rijden naar Kabul toch…. Heb in ieder geval direct een auto geregeld en de medekompaan uitgezocht dus dat gaat goed komen, ook direct maar de bagage erin geknikkerd en de sleutel op zak gestoken. Kost wat het kost maar we gaan door die fijne tunnel morgen. Slapen doen we hier wel onder het dekbed zonder hoes, kan mij wat bommen. In ieder geval is dit een verassing voor de fans want ik had echt niet gedacht dat ik nog een mail zou verzenden voordat ik in Nederland zou zijn. En er is nog wat gaande de bron van een kleine 70 meter diep droogt uit althans begint minder water te leveren, dit gaat een probleem worden vrienden en als ze weer met die tankwagens beginnen van absoluut vervuild water zal de was ook wel navenant ruiken. Zoals al eerder gezegd een goede tijd om te gaan. Oh ja de foto’s van de medaille-uitreiking van gisteren zijn mislukt, sukkels. Je kan dan een camera hebben van 1000€ als je niet kan fotograferen houd echt alles op. Goed vannacht weer alles onder spanning en morgen om 07.00 uur gaan we in de herkansing maar nu naar het zuiden en toch met sneeuw.

Richard R.V.A. Braun
Van Pol-I-Khomri naar Kabul
Woensdag 19 januari 2005


Zo wat dachten een aantal heren in Nederland nu eigenlijk als ik mail verzend tussen 21.30 en 22.00 uur (in NL dus 18.00 en 18.30) en roep dat ik er niet meer ben dan kan ik toch geen goede reis wensen in ontvangst nemen toch? Maar het geluk was met diegene die het goed met me menen want het werd een dag later en slechts een loze tocht van Pol-I-Khomri naar Kunduz en terug, zoals inmiddels wel duidelijk is geworden. Dus allen hartelijk dank voor de goede wensen en ze hebben gisteren in ieder geval niet gewerkt, kijken hoe het vandaag zal gaan. Vandaag moet ik dus m’n ‘schoonmoeder’ feliciteren wordt een aardige uitdaging om dat voor elkaar te krijgen. We vertrokken rond zeven uur in een stoet van ongeveer acht auto’s. Op de poort hadden de jokers een mooi spandoek gehangen met de tekst ‘tot straks’, nou mooi niet dus. Het eerste deel van de reis naar de tunnel ging voorspoedig. Op de weg omhoog plaatsten we de sneeuwkettingen en we hadden een prado die verhit raakte. Dat is vanzelf weer over gegaan denk ik want ik heb ze niet meer gehoord. Aan de andere kant van de tunnel zag de wereld er iets beter uit hoewel eigenlijk de hele dag de zon scheen dus we hadden niets te mopperen. We reden verder naar het zuiden en namen de afslag naar Baghram. Voor Baghram weer naar rechts richting Kabul. Net op die weg kwam het idee om naar de PX te gaan op Baghram. Dus auto’s weer omgedraaid en naar de PX. Dat ging dus even niet zo eenvoudig, eenmaal op de basis hadden ze de weg afgezet dus we moesten een stukje omrijden, om de hele baan heen om aan de ander tegen gehouden te worden. Ja dat brengt dus niet zoveel, even wachten dus en ja hoor we konden er door. Naast bezoek van de PX dus maar direct een dubbele whopper menu naar binnen gepropt. We gingen weer op pad. Reden Kabul binnen en volgens sommigen ook in het centrum. Nou dan heb ik zeker wat gemist oké het zijn geen lemen hutjes wel wat stenen flatgebouwen die me aan Diyarbakir deden denken en anderen in de auto riepen Sarajevo. Het was in ieder geval niet veel. We kwamen op K(abul) (I)nternational (A)irport aan, KIA dus. Reden ongeveer het hele kamp over en parkeerden op de taxibaan wachten op de volgende beslissing want Frits en Piet waren wat aan het regelen. Dat duurde even maar tenslotte weer terug en parkeren in de buurt van het Holland huis. Daar de zooi uit de wagen en het huis in, de bar dus. Zat daar net een beetje onderuit en daar ging de telefoon. Het thuisfront die me kon vertellen dat we niet 18.50 maar 20.30 op Eindhoven zullen landen en ze haalt me niet op. Er is natte sneeuw voorspelt en het is natuurlijk donker. Dat het ‘management’ wat aan het regelen was klopt feilloos, de heren en nog een paar hadden voor zichzelf een goede slaapplaats geregeld. Woorden schieten me tekort om aan dit gedrag een kwalificatie te geven. Maar het werd nog mooier, Dennis liep wat zaken na en het bleek dus dat wij samen niet op de passagierslijst staan! Regelen en ritselen en na 22.00 kwam dan het verlossende woord dat we toch wel op de lijst staan. Ik weet echt niet wat ik gedaan zou hebben als ik inderdaad morgen niet naar Nederland was gegaan. Het geheel is hier kort opgeschreven maar we begrijpen hopelijk dat de werkelijkheid voor iets meer bloeddruk verhogingen heeft gezorgd. Wij slapen vannacht in de bar en morgen om half negen of zo zien we verder. En anderen slapen beduidend beter dit is werkelijk te gek voor woorden. Mijn stemming was op deze wijze zo verpest dat een telefoontje naar Rotterdam er dus niet meer in zat, daar was de stemming te laag voor.

Richard R.V.A. Braun
Van Afghanistan naar Nederland
Donderdag 20 januari 2005


De ondertitel zegt het zo mooi maar of het werkelijk gaat gebeuren zullen we zien. Ik was in ieder geval voor zessen wakker en ging door de snerpende kou naar de douche container om dat te nemen waar een mens recht op heeft. Hierna een pijpje roken in het nog immer stille Holland House (een party tent). Tegen zevenen waren de mede slachtoffers nog in diepe rust. Maar er kwam leven in de brouwerij en tegen kwart over acht hadden we een prima ontbijt achter de kiezen. Bij het aantrekken van mijn jas bleek dat de mouw verstopt was door de armband waarvan dus het touwtje is gebroken, waardeloos defensie spul dus houdt het niet eens zes maanden uit. Ga maar kijken of ik in Nederland nog zo’n ding heb liggen en dus e.e.a. gerepareerd kan worden. De KDC-10 zou om een uur of tien landen, dus we togen naar de baan om dit fenomeen waar te kunnen nemen, het was aardig fris overigens buiten. En ‘the plane’ kwam dus even niet. Weer terug naar holland house en ongeveer tegen kwart voor elf kwam er toch een vogel uit de lucht, dus het begon toch ergens op te lijken. We konden gaan inboeken door scanners heen met de bagage, inclusief de woodlandtas. Mijn zakmes zat in de handbagage en die kon ik na dit grapje dus gewoon weer in ’n zak steken. Ach het is tenslotte een militaire vlucht toch dus niet zeuren. We werden naar de kist gereden en mochten zelf onze tas de trap op slepen om in de bagageruimte te zetten, ze hebben niet zoveel faciliteiten in Afghanistan weet je wel. We gingen om ongeveer 12.00 uur de lucht in en ik kon de geparkeerde prado’s mooi vaarwel zeggen en wellicht tot ziens. Kabul airport licht behoorlijk in een dal en we moesten dan ook sterk stijgen en zetten koers naar het westen. Na een uurtje vliegen gingen we rondjes draaien, er bleek een misverstand te zijn aangaande het overvliegen van het Iranese luchtruim, onduidelijkheid met Teheran zullen we maar zeggen, maar het werd opgelost dus we konden verder. Na dus een bijna voorspoedige vlucht landden we op Koeweit airport, of hoe het daar ook mag heten. Het zou ongeveer een anderhalf uur duren werd gezegd en we werden ondergebracht in het Engelse deeltje van het vliegveld, maar we mochten bewegen richting een ander deel waar bijvoorbeeld een saveway en een pizza inn was. Ja die yanken exporteren alles. Overigens net als bij die burgerking op Baghwan zijn het mobiele eethuizen. Inmiddels was duidelijk geworden dat de kist een lekke band had dus het ging allemaal wat langer duren. Dus af naar de saveway en zo, de saveway was wat druk dus nam ik een pizza, lekker hoor. En ik speelde voor bank 25 USD tegen 20 €, een goede ruilhandel en zo kom je weer aan euro’s want die waren wat schaars sinds gisteravond met al dat alcoholvrij bier. Er kwam in de loop van de tijd nog een lekke band bij dus alles bij elkaar opgeteld verbleven we ruim vier uur op Koeweit. Op zich niet zo erg want het was daar aangenaam in het zonnetje maar als die onder gaat koelt het snel af en onder was hij wel tegen 19.30 uur Afghanistan tijd. Dat schijnt overigens weer 18.00 uur Koeweit tijd te zijn, of te wel daar gaat anderhalf uur later de zon op als in Afghanistan. We konden onze plaatsen weer innemen en er was ook een medische geval wat mee moest kortom de kist was bomvol en maakte zich klaar voor de reis van 6 ? uur naar Eindhoven. Om 02.00 uur landden we op Eindhoven wat dan weer 22.30 uur Nederlandse tijd is. Na dus een ‘reistijd’ van 14 uren stonden we op Nederlandse bodem. Daar onze bagage er als eerste in was gegaan kwam die er dus als laatste uit, maar we werden hartelijk welkom geheten door een grote menigte ophalers en ik redde het net niet om voor twaalven dus deze dag thuis te zijn. Door zorg van de ICDP werd ik netjes naar huis gebracht, klasse dat dient te worden gezegd, fijne club die GGW.

Richard R.V.A. Braun
Nederland
vrijdag 21 januari 2005


Mijn schat was nog in de huiskamer dus dat viel niet tegen op dit tijdstip. Wat gegevens uitgewisseld, waaronder de mededeling dat ik grijzer ben geworden, dank u en een douche gepikt en rap naar bed, ondermeer om te slapen. Tegen tienen was ik weer wakker en na de nodige oh en ah’s te hebben geslaakt vanwege de veranderingen in het stookhok en Peter’s kamer en de welkom thuis kaart vanuit Rozenburg te hebben bewonderd was het tijd voor de zonnebank. Hierna een douche en de meting en jawel hoor ik ben niet ver meer verwijderd van de 100 kg, daar moet dus wat aan gedaan worden dat is duidelijk. Het vermoeden is werkelijkheid geworden goed eten en weinig bewegen levert extra gewicht op. Na de middag boodschappen doen, een matras ophalen voor Peter, matras overtrek en hoeslaken en lekkere dingen kopen bij de plusmarkt. Vervolgens de woodlandtas uitruimen en de kleren opruimen. De kids waren ondertussen gearriveerd en ik kreeg te horen dat er blijkbaar slottijden zijn voor de internet computer. Denk je er naar hartelust gebruik van te kunnen maken hebben ze er thuis een beperking op gezet, moet niet mooier worden! Overigens werd ik wel netjes welkom geheten dus dat viel mee. Voor het boodschappen doen met de H 100, is even weer wennen hoor zo’n auto maar goed, brachten we nog even een stoel bij de hulp in de huishouding en wat zie ik daar. Een spiksplinter nieuwe moskee in de wijk in Venray. Het moet ook niet gekker worden kom je van het land van de moskeeën en staat er eentje die het aanzien waard is in je eigen stad. ’s-Middags moest ik ook nog even de kerstcadeautjes uitpakken. De nieuwste van Alan Parson’s, wist niet eens dat die er was, glazen ter vervanging van de langzaam afstortende halve liters van 1993 van snoopy. Een tweetal disney films en ik kan nu recht zagen en hoekjes van 45 graden en zo. Hoe het kan weet ik niet maar de middag was ook zo om en tegen de avond moesten we nog even een fotolijstje regelen voor een oude prent. Naast de redelijk aan de prijs zijnde lijst werd tevens nog wat kleren voor Carole vergaard dus de rest van de week wordt het droog brood eten. Overigens overweeg ik sterk om ook deze Nederland periode in weken in te delen daar door de bank genomen er natuurlijk minder spectaculaire zaken gebeuren. Tegen negenen 's-avonds ging het licht uit.

Richard R.V.A. Braun
Nederland
Afghaanse week van zaterdag 22 t/m vrijdag 28 januari 2005


Zaterdag 22 januari
Vroeg eruit want de ramenboer kwam langs, voor het raam boven de deur (eindelijk dubbel glas). Zonnebank gepakt en tijd gedood. Er kwam echter niemand dus om half twaalf met de kids naar Roermond om de laatste open dag van Carole’s werk te bezoeken. Hierna naar Rotterdam om nog een verjaardag in te halen en tegen middernacht weer thuis om bij de achterdeur het raampje te vinden. We komen vroeg is in Limburg blijkbaar na half twaalf ’s-Ochtends!

Zondag 23 januari
Wederom vroeg wakker en wat internetten en verder de hele dag een beetje douven. Wat wel opvallend is dat ik al twee achtereenvolgende dagen hoofdpijn heb en niet eens aan de drank ben.

Maandag 24 januari
Op tijd de deur uit maar voor achten haalde ik de GGW niet want eerst moest de auto van sneeuw worden ontdaan en dat kost tijd. Plunjebaal is nog niet aangekomen, bureel is nog precies zoals achter gelaten. Dienstlaptop kon niet inbellen. Onze opvolgers ingebriefd, ging niet vanzelf. De computer van dienst lustte geen DVD en de presentatie stond even niet op de DVD. Dennis had een kopie op de usb stick maar die moest hij eerst van huis halen. Dus met enige vertraging toch begonnen met gebruikmaking van eigen laptop en feilloos de dag volgemaakt met een interactieve les met slides en veel plaatjes. Na het diner aan de bar en dat was weer eens fijn al die palm. Goed geslapen op de GGW.

Dinsdag 25 januari
Ontbijt voor achten, verder met doceren tot na de middag en vervolgens naar huis. De opvolgers hebben geen vragen meer en anders kunnen ze me nog bellen is de afspraak.

Woensdag 26 januari.
Ja het dubbel glas boven de ‘voordeur’ is geplaatst, project 86 bis is dus bijna ten einde nu kan aan de boekenkast worden gewerkt. De mannen hadden er maandag namiddag en avond nog best wel werk aan heb ik me laten vertellen. Enne ze verschenen afgelopen zaterdag tegen drieën, is maar wat je vroeg noemt! Fans in de Wieringermeer beweerden nooit iets middels mail te hebben ontvangen wat me vreemd lijkt maar we trekken dat wel recht. Verder even geen bijzonderheden deze dag.

Donderdag 27 januari.
Op tijd eruit want de schoonmaakster verschijnt op tijd. Niets bijzonders kunnen doen ’s-morgens want eigenlijk loop je Truus de mier alleen maar in de weg. Nog voor de middag kies laten repareren en na de middag wat lampjes en stekkers gekocht voor de kamers boven alsmede een externe harddisk van 20GB die eenvoudig in de USB is te proppen. Kunnen de foto’s sneller heen en weer geschoven worden tussen Laptop en Desktop.

Vrijdag 28 januari.
Op tijd eruit en eigenlijk de hele dag me vermaakt met het verplaatsen van digitale foto’s die nu allemaal op de desktop en de mobile harde schijf staan zo heeft de laptop weer een langer leven want de schijf is voor de helft vrij. Tegen vijven naar het midden des lands verplaatst om Roxane op te halen.

Richard R.V.A. Braun
Nederland
Afghaanse week van zaterdag 29 januari t/m vrijdag 04 februari 2005


Zaterdag 29 januari.
Na de traditionele zonnebank (ik had tenslotte mezelf beloofd dat elke dag te doen in NL) me voornamelijk bezig gehouden met foto’s laden op de mobiele harde schijf (als een zeker iemand dat mij gunde door van de internet computer af te gaan) en die vervolgens in slideshows om te zetten op m’n laptop. Het week bericht kwam uiteraard niet aan in Middenmeer omdat het e-mail adres niet klopte (heb daar overleg over gehad maar nog even geen goed adres ontvangen) maar ook niet in Holwerd omdat de mailbox blijkbaar vol is. Hebben we te maken met digibeten of is het wat anders? Roxane had nog een pelikaan aangeschaft die ze voor haar slaapkamerraam posteerde, geeft toch een ander idee hoor zo’n ding voor het raam, hij straalt namelijk roze licht uit. ‘s-Avonds Mc Donalds en dat was het wel zo’n beetje voor vandaag. Oh ja een briefje van het KPU kan dus mijn kapotte winterbroek GVT gaan ruilen op de GGW.

Zondag 30 januari.
De verjaardag van Peter, dus slingers in de tent. En omdat iemand iets anders wilde zien dan werd gebracht op de huiskamer TV gejoker met de diverse videorecorders en movie boxen. Moraal maar eens op zoek gaan naar een paar goedkope video recorders en die verspreiden over de diverse tv’s. In onze slaapkamer staan nu al twee movieboxen die het niet meer doen. Gewoon een kwestie van versleten knoppen. Maar dat de videoband van de Disneyfilm Mulan wordt opgegeten door een werkende video recorder uit de kamer gaat me te ver, moet je zo’n ding weer slopen dat kan niet de bedoeling zijn toch? Na terugbrengen Roxane en bezoek aan Zaltbommel pogingen ondernomen de verstuurde verslagen in vijf delen te versturen.

Maandag 31 januari.
Dit duurde voort tot in de nachtelijke uren zonder het juiste resultaat. ’s-Ochtends na ontwaken en zonnebank maar e.e.a. gedeeltelijk herhaald maar het laatste deel kon niet meer in de mailbox van betrokkenen, even wachten tot ze iets hebben leeg gemaakt dus. Ook maar eens de diverse internet spaarrekeningen na gelopen en dat viel niet mee vanwege ver weggezakte ‘passwords’ en pincodes en zo maar we hadden de tijd en direct maar even wat verschoven naar de hoogst mogelijke rente die toch echt bij de DSB is. ’s-Middags de spelletjes computer weggebracht naar Dixon’s, kijken of die hem langer in de lucht houden dan een half uur. Tevens even een setje euromunten Nederland gekocht waarbij ik te horen kreeg dat de 1 en 2 euromunt blijkbaar schaars zijn omdat ze maar op 1 dag zijn uitgegeven. Ook wireless spul gekocht om pogingen te ondernemen twee computers op hetzelfde net te krijgen. Ik heb nog zo mijn twijfels maar die kan ik nog niet omzetten in gerede twijfels omdat inmiddels er weer eentje zich achter de machine had geposteerd zodat ik even niets kon uitproberen.

restant zit bij februari....