Richard R.V.A. Braun
Het kamp
Dinsdag 1 maart


Ja het ochtendritueel en vervolgens de kist maar eens gepakt. En zo simpel als de eerste plunjebaal wegging zo ingewikkeld mag het nu. Lijstjes erbij en zo. Nou dan heb je tenminste iets te doen toch, het is hier prima weer overigens een strak blauwe hemel en pittige zonneschijn. Was nog even getuige van het meewerken van het logistieke baasje bij de automontage, het wisselen van een band zonder moderne techniek. Het pakken, op een langzame wijze en het maken van de lijstjes alsmede en poortgesprek met de burgemeester van industrieel Baghlan vulde in ieder geval de hele ochtend en dat is mooi meegenomen. Bij het pakken kwam ik nog twee boeken van Carmiggelt tegen dus toch leesvoer genoeg en ook dat is mooi meegenomen In ieder geval gaat deze datum de geschiedenis boeken in als de dag dat een kist en een woodlandtas zijn aangeboden voor verzending zoals dat zo mooi heet. Na de lunch en de final touch t.a.v. de bagage werd het tijd voor de bestudering van de binnenkant van de oogleden en dan is het zo na vieren, in de door een luidruchtige airco koel gehouden trimo. En even tellen we zijn al vijf dagen achtereenvolgens in dit bio vakantie oord aan vegeteren. Dat is genoeg. Hoewel de heren (en daarmede bedoel ik ops!!!) het dus niet hadden gepland trad dit maal Dennis op en gaan we de collega’s morgen gewoon ophalen vanuit Kunduz. Het bezoek aan de blauwe moskee was goed maar erg veel tijd hebben de heren even niet gehad, moesten we in de nabije toekomst maar even beter doen dacht ik. Nog wat kwaken in de tent en kijk eens aan is het bijna half twaalf.

Richard R.V.A. Braun
Kunduz v.v.
Woensdag 2 maart



Het ochtendritueel maar ik was wat traag dus moest me nog een beetje haasten om tijdig klaar te staan voor vertrek. Bovendien al de nodige zaken ingepakt dus de configuratie is enigszins aangepast waarmee ik op pad ga. De computertas waar ik altijd de zaken in deed is al ingepakt en nu dus de zooi in de kleine rugtas die straks als handbagage meegaat. We gingen tegen achten op pad met vier Prado’s en als of er ervaring in de club zat, alles verliep op rolletjes, netjes bij elkaar blijven en snel verplaatsen. Overigens in Nederland was er nog een goeierd die een pakket aan het maken was, die kan dus beter naar Oostrum worden gestuurd in plaats van zelf op te eten. We waren zo rond tien over tien op het vliegveld van Kunduz en daar stonden de collega’s al terwijl ons was verteld dat ze om half elf zouden landen. Lusten we nog peultjes, loopt het een beetje. We zullen het dan nog niet hebben over een brief die ze hadden gekregen van het weekend dat ze op Kabul zouden landen, dat is helemaal te gek voor woorden. Voornaamste was in ieder geval dat we ze welkom konden heten en genoeg vervoerscapaciteit hadden om de vele tassen van de mannen mee te kunnen nemen. We gingen dus op pad. En voordat zoiets gebeurt houdt de opperwachtmeester, ja zo heet dat bij de cavalerie, van de force protection altijd een praatje over allerlei calamiteiten en houdt je achterligger in de gaten en zo. We reden van het vliegveld af de mooiste weg op in heel Afghanistan en gaven gas. Het duurde echter niet lang voordat de wagen voor me van links naar rechts dook en in de berm ging staan, een klapband maar kwam allemaal goed af . Niets aan de hand, wat dan echte wel vreemd is dat de twee wagens ervoor dus even niets in de gaten hebben en uit het zicht verdwenen. Hoe was het ook al weer met die briefing en bij elkaar blijven? Zien we gelijk hoe goed er wordt geluisterd en opgelet…. Overigens begon op de terugweg de medewerker, huzaar noemen ze dat, ook nog te munken dat het raam dicht moest in de woongemeenschappen, waar we doorheen reden. De force is laten we zeggen nog steeds met een vijandbeeld bezig wat n.m.m niet overeen komt met mijn werkelijkheid. Waar blijft de stelling dat we buiten alleen maar vrienden gaan maken. We waren iets na enen weer op het kamp, lunchen en rondleiding met onze opvolgers, althans vier van de zes, de andere twee komen volgende week, naar verwachting. Het was overigens een fraaie zonnige dag maar na de middag begon het te betrekken zodat het zonnetje er niet meer door kwam. Onze opvolgers mogen dus niet mopperen alle PGU inclusief de kisten is er al en over twee dagen krijgen ze zelfs een trimo, weliswaar nog niet de definitieve plek, want wij zijn nog niet weg maar toch. 's-Avonds na de debrief nog een interessante discussie die ik hier even niet over ga doen maar het eind van het liedje is dat die losse clubjes zich meer dienen te integreren onder een missie commandant (lees dus de oude molt commandant) en niet allemaal een wissel kunnen trekken op de aanwezige force! We gaan dus weer terug naar waar we waren voordat ik op recup ging en we gaan weer in lijn werken met de richtlijnen zoals ooit uitgegeven en ook in de trend die de eerste commandant PRT Jan dus voor ogen had. Ik vrees dat de opskant van het huis dat niet zo snel spits krijgt maar ook dit gaan we beleven.

Richard R.V.A. Braun
Kamp dus
Donderdag 3 maart


Na het ochtendritueel een kalme start we gingen de opvolgers inwerken. Natuurlijk speelde Jurgen hier een hoofdrol in hij is tenslotte de analyticus en is altijd actief in het verzinnen van bijvoorbeeld CPX’s (Commando Post Exercises). Ja iedereen heeft zo zijn goede eigenschappen. Jasper was even op missie en we kwamen al briefend makkelijk de ochtend door, het weer hielp daar ook bij trouwens want het was een weinig zonnig. Gisteren nog even vergeten te vermelden dat, om inkijken vanaf weet ik veel waar te voorkomen we dus de ramen van de werktrimo met anti inkijk plakplastic hebben beplakt. Ergens tijdens de avond debrief kwam de veiligheid neus ook nog even met de mededeling dat de losse microfoon niet meer gebruikt mag worden omdat die met een scanner is af te luisteren. Spijt me het te zeggen maar dit begint op paranoia te lijken. Maar dat is mijn mening. Ik kan me waarschijnlijk niet verplaatsen in de gedachtegang van die vijanden achter elke hoek ziende figuren. Overigens heb ik als ik me niet vergis nog geen week geleden ontdaan van een stapeltje pilletjes die ik mee had voor de peesschedeontsteking in mijn linkervoet, eigenlijk op mijn linkervoet. Dat had ik dus niet moeten doen blijkt nu weer. Hedennacht begon er weer wat op te spelen dus heb ik vandaag na de middag maar weer 10 van die pilletjes opgehaald, naproxen heet het spul wat een ontsteking moet remmen. Voeg even een foto van de voormalige MGD genomen over de muur die begint te begroeien. In de oude MGD liggen ondermeer onze opvolgers. De tent is nu een soort overslag gebeuren van wat niet meer in de trimo’s past. ’s-Middags gingen de heren verder met inwerken en zocht ik mijn bedje op om te rusten want de poot deed een beetje zeer. Bijna normaal avondritueel alleen was er die oude adjudant van de genie die en kinderfeestje had georganiseerd voor de genisten omdat er eentje jarig was. 's-Avonds werd ook nog even de bron van een naam voorzien die oude man heeft er tenslotte voor gezorgd dat er vooralsnog afdoende water is. Nu nog even een tweede bron slaan en dan kunnen we echt genieten van afdoende water. Het begint er ook naar uit te zien dat ik de opening van het KEK gebouw nog net ga meemaken dus dan is er eigenlijk niets meer wat er nog echt kan verbeteren afgezien van een dak over de trimo’s wat mij nog langer hier zou kunnen houden. Dat dak is een mop want dat wordt verwacht vanaf 1 april dus daar vermaken ze zich maar mee. Oh ja de computer is weer klaar bij Dixons, dus voor een kleine 200 Euro, 199,99 kan er weer gespeeld worden naar hartelust hoop ik anders zijn de heren aldaar nog niet klaar met me. Het betreffend bericht ergens in de avond doorgestuurd naar Carole, die m’n rekening wel zal muteren voor dit grapje. Nog even een borrel op het hok met gemengde noten en dan maar lekker plat.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Vrijdag 4 maart


We kennen het, het ochtendritueel en daarbij kunnen vaststellen dat iemand uit Stiens een beperkte postbus heeft of beter gezegd betrokkene heeft al weer een tijdje niet gekeken in dat ding en hem dus niet geleegd. We gingen tegen achten de poort uit om een rondje te maken langs diverse attracties van Pol-I-Khomri en daartoe gingen we eerst de regio in van dande gori, daarna de berg op en via de zuidelijke water centrale en de twintigste divisie de stad uit naar de Russische kazerne. Aldaar even pauze gehouden en vervolgens weer terug en de stad in. Het was vrij rustig in de stad wat ook niet verwonderlijk is daar het een zondag betreft in dit land. Na een redelijke ronde door de stad, haakte ik af toen we weer bij de voertuigen waren, die bij de moskee stonden, voor de tweede ronde. Ik heb het nu wel gezien en bovendien begon de linker voet weer op te spelen. Eigenlijk is het allemaal routine m.u.v. de tocht naar de andere kant van de stad boven de kazerne van die cavaleristen, die we vervolgens ondernamen. Daar was ik toevallig nog nooit geweest en van die plek heb je een goed overzicht over de stadsplanning. Met een beetje goede wil kan je zelfs spreken van enige ordening alhier. Je ziet duidelijk de door muren afgebakende terreinen waarbinnen het gezin of de familie zijn bestaan heeft opgebouwd. Dat gegeven overzicht markeerde tevens het einde van de rondgang voor de nieuwe leden MOLT. We belandden weer op de basis om de lunch te kunnen gebruiken. Daar mijn voet weer begon op te spelen heb ik me even na die lunch te ruste gelegd en in de tweede helft van de middag eigenlijk niet veel activiteiten ontplooid, het was 25 graden en zonnig dus zoveel puf houd je dan ook niet meer over. Pas tegen de avond begon de kaas te stinken, onze opvolgers mogen morgen niet mee naar Mazar-e-Shariff dat kon de chef-staf niet maken zei hij mij. Jammer voor hen maar die kunnen vast nog wel eens een kans creëren in de komende zes maanden. Het reis gezelschap voor morgen wijzigde dus enigszins en nu gaat een gronduitrustingsman mee en de kassier om een watertank te regelen. We gaan het weer beleven. Denk toch niet dat we zo’n ding gaan meenemen neem ik aan, want we hebben wel drie prado’s maar geen vrachtwagen. Even nog gebeld naar de jarige job die een hoop lawaai door de telefoon liet horen van een gekregen kaart en daarna nog even twee warsteiners zonder alcohol. Overigens naast de idioterie over ramen open en dicht van de auto hebben we ook de tochtjes van meer dan een uur die een slaapzak vereisen. Het wordt echt tijd dat ik naar huis ga de regeltjes nemen hand over hand toe.

Richard R.V.A. Braun
Mazar-e-Sharif
Zaterdag 5 maart


Vandaag moet het er van komen de blauwe moskee. Eerst het ochtend ritueel en vervolgens tegen achten weer de poort uit. Ja en dat schreef ik alvast van te voren dus zo ging het niet. Ons aller Dennis had weer eens wat een scheurtje in de band, en nadat de experts ernaar hadden gekeken moest dus het wiel gewisseld worden. Gelukkig ging dit bij de bagwan tent en met de grote krik dus het was zo gepiept. Maar toch zo wordt het wel iets later. Ik had het graag op de foto gezet, maar de camera begint echt kuren te vertonen dus tegen de tijd dat ik die weer in het gareel had was de band al gewisseld. Iets verlaat dus op pad, maar daar staat tegenover dat de weg naar Mazar-e-Shariff een goede is beter als die naar Kunduz, het is wel iets verder maar dat is dan niet erg. De foto’s van de stop onderweg waren dus ook niet goed bleek achteraf, vrees dus dat de camera in reparatie moet. Kan ook makkelijk want ik heb de oude nog dus dan gaat die maar even in bedrijf t.z.t. Uit de ochtendberichtgeving begreep ik dat het in noord-limburg wel koud is maar geen sneeuw van betekenis, hetgeen in schril contrast staat met andere berichtgeving uit Nederland met zelfs de nationale luchthaven dicht voor een lange tijd. Maar goed we waren in Afghanistan en op weg naar MeS. De tocht was voorspoedig en inderdaad je kan de blauwe moskee niet missen je rijdt er recht tegen aan. We wandelden wat rond dat immense complex en maakten vele foto’s. Dit is inderdaad het enige object wat de moeite waard is om te bezoeken in het noordoosten. Heb althans niets beters gezien. Diegene, en dat is de grootste meerderheid, die met plaatjes ontvangen kunnen zelf oordelen. We kwamen tot de binnenste ring en de schoenen uit maar naar binnen dus even niet. Laten we zeggen dat we een humeurige imam troffen. Ben er overigens van overtuigd dat als ik toevallig in burger was geweest het wel was gelukt. Zo open als alle andere zaken hier zijn, wellicht omdat ze niet beter weten, zo gesloten bleef dus de binnenkant van de blauwe moskee. Wel gunde ik de tolk een rondgang in de moskee natuurlijk. Na dit bezoek gingen we kebab eten in een restaurant en daar kwam ook nog zo’n ding bij die ik ken onder chebabcheche, gewoon lekker dus. Vervolgens via allerlei containerboeren reden we terug naar PeK. Die containerboeren waren er voor om een ruim 5 kubieke meter container te vinden voor ons vuil water. Wordt vervolgd maar niet meer door mij.Alle containers schijnen hier voor brandstof te zijn gebruikt en dat willen we dus even niet. De opvolgers, die binnen waren gebleven, hadden zich wel vermaakt en ook nog heel wat vragen, die ik natuurlijk gaarne beantwoordde. Daarna de massa’s geschoten foto’s ordenen en dit schrijven en dan is het al snel bedtijd. Het was hier vandaag boven de 25 graden en het lijkt wel of ik elke dag een conflictje moet hebben met chef staf of iemand van de force maar voor de rest is alles goed. Bij terugkomst op het kamp hadden we nog een kort gesprek met de districts gouverneur van Khinjan en die hopen we echt begin volgende week te bezoeken maar er dreigt een tekort aan tolken dus dat wordt nog even vechten anders blijf ik gewoon een weekje langer! Ik wil dat mijn opvolgers goed beslagen op het ijs komen en niet weer het ronde wiel hoeven uit te vinden. Nog wat zaken zijn dat ze beginnen met walk-outs en er stemmen opgaan om het scherfvest maar niet meer aan te doen. De walkouts zullen tot gevolg hebben dat de wekelijkse markt op het kamp verdwijnt. En de mooiste was verder nog vanavond dat er dus binnen de binnenring van de moskee een museum is en dat we die even niet gezien hebben. Fijn hè die tolken die zo goed met elkaar communiceren.Maar uiteindelijk kan ik zeggen dat dit de mooiste dag was van de hele uitzending, MeS is duidelijk beter bedeeld dan de regio waar wij zitten, er staan meer solide gebouwen dan in Baghlan en Pol-I-Khomri bij elkaar.

Richard R.V.A. Braun
De rustdag die…
Zondag 6 maart


Ik blijf het maar roepen de Nederlandse zondag is gelijk aan de tweede werkdag van de Afghanen en als die ons kamp steeds beter weten te vinden kan het geen rustdag worden. Dus moet je je aanpassen en de vrijdag als low ops houden en dan moet Nederland, onze hogere staven zich maar aanpassen en niet alles boeren op de vrijdag. Zo deze kreten vooraf aan het ochtendritueel wat overigens gewoon net als elke dag ging alleen een beetje later maar dat mag toch. De Afghanen werken gewoon ook aan een grindpad achter de trimo’s bij mijn open raam. Dus zo laat had ik het toch niet kunnen maken want ze maken je echt wel wakker. Om het spook van een extra week dus de das om te doen ben ik maar eens gaan rommelen en de agenda ziet er nu als volgt uit: dinsdag naar Khinjan, woensdag en donderdag naar Tala Wa Barfak en dan maandag de 14e naar Baghlan-Baghlan Jadid. Veel andere opties waren er niet en het is of geen tolk of geen force. Voor Dinsdag neem ik dus een Afghaanse tolk mee dus wordt het Engels Afghaans. Heb betrokkene al eens eerder met een poortgesprek meegemaakt en hij heeft een prima indruk achter gelaten dus dat moet kunnen. Het is in ieder geval beter dan helemaal de collega’s laten zwemmen. De lokale werkers hadden overigens een pracht van een wagen bij zich die je nog moet aanslingeren en naar het profiel van de banden kijken we maar helemaal niet want dat is er niet meer. En verder staat deze dag blijkbaar in het teken van een thuisfront dag, geweldig maar daar blijf ik maar even buiten ben tenslotte bijna zelf thuisfront over een weekje. Eigenlijk deze dag niet veel structurele zaken gedaan maar wel een stuk gelezen in Carmiggelt en dat is ook niet slecht toch. Het was vandaag warm, gisteren hadden al enkelen geroepen dat het boven de 30 was maar die hadden een meter in de zon hangen en dat is niet eerlijk. De thermometer in de auto gaf ongeveer 25 graden aan en dat is reëler. Stiens is nog immer niet online en de laatste ontstekingsremmers zijn genomen zonder het gewenste resultaat, morgen dus even de dokter opzoeken. Oh ja nog even vergeten tegen half vijf de volgende mededeling over de omroep: ‘hier spreekt uw chef staf ik ben zwaar teleurgesteld er zijn zonder toestemming duur betaalde stoelen meegenomen en als ik nu zeg zijn die terug… nu!’ of woorden van gelijke strekking. Ik doe er het zwijgen toe. Was is weer schoon het bed is verschoond op naar de laatste hele week alhier.

Richard R.V.A. Braun
Kamp missies voorbereiden
Maandag 7 maart


Tja in alle verwarring, maar niet heus even vergeten te vertellen dat zowaar het laatste gebouw in gebruik is genomen het Keuken Eetzaal en Kantine (KEK) gebouw. Natuurlijk het ochtendritueel en kennis genomen van de wedstrijd van gisteren van de PEEKONIJNEN, weer een gewaardeerde speler geblesseerd, wordt tijd dat ik mijn tool ter beschikking krijg want de spoeling wordt dun. Zoals te doen gebruikelijk sloegen de konijnen toe in de tweede helft want met rust was het nog 3-1 achter en aan het eind 3-5. Gelukkig nog maar 1 competitie thuiswedstrijd en dan is het over met het hobbieën kan e.e.a. weer quasi professioneel worden aangepakt. Tevens een indruk gekregen van de sneeuwoverlast in Noord-Holland, want in Limburg was er even niet veel was me duidelijk geworden. Na even zoeken ook de dokter gevonden, alle anderen zijn naar de vrouwendag waar we een poot in hebben hier in het dorp. Na de naproxen hebben we nu voltaren 50, kijken of dit spulletje het probleempje gaat oplossen want vervelend is het wel. Pijnlijk is een te groot woord, gewoon irritant dus. De opvolgers verder bijgestaan in het voorbereiden van de komende missies. Dit gaat gepaard met veel papier want veel van wat we gedaan hebben is natuurlijk in de diverse taskers verwoord. Bovendien zijn de collega’s van team 2 natuurlijk tijdens onze recup zowel in TWB geweest als hebben ze uitgebreid met Jalal gesproken dus ook die rapporten zijn van belang om kennis van te nemen bij de voorbereiding. Ook ging er vandaag weer een club op weg naar Kabul. Kennen we die grap van die mensen die naar Kabul gingen, juist ja die gingen niet. Je zou het hier op een uurtje of twee afstand van Khinjan niet zeggen maar aldaar was er een zwaar weer front met veel wind en inderdaad de tunnel is gewoon weer dicht, dus ze kwamen weer mooi terug. Hier was het vandaag tot de middag bewolkt maar uit te houden en op de middag kwam weliswaar aarzelend maar toch de zon door en prima uit te houden hoewel dus niet zo warm als de afgelopen twee dagen. Tegen de avond werd het echter behoorlijk fris. Zoals al gezegd de verhuizing van de keuken en alle voorraden is begonnen en daarvoor is wederom de hulp nodig van de lokale kraan. En het is altijd weer een belevenis van houdt hij het of houdt hij het niet. Dit slaat dan op de kabels die inmiddels echter wel vernieuwd zijn, sinds we hier zijn neergestreken en dat was geen sinecure. Maar goed de dag stond in het teken van inwerken nieuwe collega’s en dat gezegd hebbende hebben zij ook recht op een vermelding. Team 1 Kap Jan van Eijk en Elt Harro van Maanen, Team 2 Maj Baksteen en zijn zeer jonge kompaan Elt Lebelle (ja ik weet het het zou labelle moeten zijn maar het is niet anders). Woensdag worden ingewacht Maj Dankers en Elt Goosens voor de vervanging van het reeds uitgedunde team 3, zoals bekend is Chris al naar huis. De mannen van team twee zijn nu op tweedaagse en hebben al een rondje Dahana-I-Ghori gehad. Wij gaan dus vanaf morgen ook inwerken in de praktijk. Eigenlijk liet ik het nodige aan de beide heren over en deden we weer een briefing van de S2 alvorens we verder op de details ingingen voor de dag van morgen. Ook nog even de warsteiner zonder alcohol opgedronken in de bar en dan wordt het zo bedtijd.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan
Dinsdag 8 maart


Nou daar gaan we dan in de back-seat op pad. Met ambitieuze plannen, we gaan proberen te spreken en te zien de districts gouverneur, de politiechef, de voormalige warlord, de lokale baas van de highway politie en de manager van Limak de wegenbouwer. Hemelsbreed woont het allemaal niet zo ver van elkaar maar gezien de Afghaanse cultuur die lang van stof is kan e.e.a. wel eens niet helemaal gaan lukken. We’ll see. Het ochtendritueel met een lunchpakket en tegen achten op pad. Natuurlijk de twee nieuwe collega’s de volle verantwoording gegeven en lekker relaxen achterin. We reden naar het zuiden en stopte onderweg om uitgebreid de test weer eens te doen met de HF, dat middel wat het tot op heden nog nooit echt heeft gedaan. Ditmaal hadden we wel resultaat maar dat was dan ook de enige keer de andere tweemaal die dag was het dus weer knudde. In Khinjan was de UNHCR ons net voor dus we wachtten een Afghaans kwartiertje alvorens we met de districtsgouverneur van gedachten konden wisselen. De man riep natuurlijk dat hij ons als oude molt zou gaan missen etc etc. Verder kwamen er heel wat onderwerpen aan de orde en ik ben bang dat de opvolgers nog een hele kluif krijgen aan de opgebrachte punten maar dat terzijde. We togen met de DG naar het stukje water waar van alles loos was. Als je mijn mening vraagt was er helemaal niets aan de hand alleen de betreffende brug die voerde naar het gebied zou wel wat beter kunnen. Je daar overheen verplaatsten met scherfvest en zo is wellicht wat riskant, maar we deden het toch. Van het irrigatieprobleem bleek niet veel, de akkers lagen er niet verdroogd bij en op 100 meter liepen drie bevloeiingskanaaltjes waarvan er eentje droog stond. N.m.m. valt e.e.a. best mee en kan dit nooit een probleem zijn. Het grootste probleem in het district is de scholing zowel het lesmateriaal als de behuizing. Maar goed wij nemen afstand van de zaken dus de heren kunnen hier verder mee handballen. Nadat de DG weg was nog even gekeken of Jalal er was maar die was in Kabul, dat is jammer. We reden een stukje richting de salangtunnel, om de lunch te nuttigen, maar dat bleek geen goed idee. Het begon behoorlijk te waaien vanuit het zuiden en dat veroorzaakte een behoorlijke zanddeken. We reden weer Khinjan in en legden aan bij de Highway politie, alles paletti dus maar weer verder. Dan aanleggen bij de Turkse wegenbouwers en daar even gebabbeld met de compound manager want de projectmanager (Envar Balan) was er even niet die was op weg naar Kabul. Aldaar kregen we mee dat de andere helft van ons gezelschap (we waren tenslotte met 10 man) inmiddels de rechterhand van Jalal, Majoor Debar had getroffen. We liepen dus de trap af naar een grote zaal en daar zaten de heren. Vriend Debar gaat dus bij de Highway Politie werken van Perwan, diegenen die het gezag hebben over het deel tot aan Dushi. Er is zelfs sprake van dat Jalal bij die eenheid een hoofdrol gaat spelen. Nou dan komt alles op zijn pootjes terecht nietwaar. Altijd al de invloed gehad in het gebied en dan nu wellicht ook een officiële macht. Het gaat op z’n Afghaans maar het komt allemaal goed lijkt wel. Dat was in ieder geval een mooie afronding van ons voorstel rondje, dus reden we weer naar huis. Aldaar begrepen dat de nieuwe provincie gouverneur aardig bezig is en dus veel media aandacht wist te verkrijgen bij een munitie oprol in Dande Gori en in Baghlan. Dat de chef staf zich ook voor die karretjes laat spannen is dus een stuk minder. Komt naar mijn mening de professionaliteit en de integerheid van het PRT niet ten goede. Intussen is het internetcafé ook verhuisd en is er weer een club tevergeefs naar Kunduz gereisd. De vlucht van Keulen naar Termez had 24 uur vertraging en Termez zou qua slaapgelegenheid vol zijn dus had het geen zin naar Termez te vliegen vanaf Kunduz. Hoe het ook zij de opvolging voor het derde team is dus ook even later, het wordt krap. Morgen gaan we weer op pad en wel voor twee dagen dus de dagelijkse berichtgeving stokt even een dag want in Tala Wa Barfak hebben ze ven geen internet. We doen het trouwens even kalm aan want de zaak laden voor de tweedaagse reis doen we morgenochtend en niet meer vanavond dat wordt te gek. Aan bier hadden ze alleen nog maar Amstel zonder alcohol dus dat was ook niets en na nog even zeker gesteld te hebben dat de opvolgers niet overwerkt raakten was het 23.00 uur oortjes te rusten leggen.

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak
Woensdag 9 maart


Ochtendritueel alleen mail ergens anders en met een verdomd klein lettertype op het immense grote scherm (helft van scherm wordt dus niet gebruikt). We hadden besloten pas hedenmorgen de wagens te pakken dus het vertrek werd na negenen. Daarvoor kon ik nog even bekijken hoe de genie een brug aan het maken was voor dande gori. Zo kan het dus ook we doen het gewoon zelf. Onze opvolgers reden de auto’s en dan kan je zien dat er ervaring mist want we deden er behoorlijk lang over om het district te bereiken. Een bijzaak die daar overigens ook parten speelt is natuurlijk de onzin met de hoogfrequent door als het even niet werkt er een lange kabel aan te koppelen dat lijkt natuurlijk niet op enige operationele verbinding. Maar goed we reden gestaag verder. Omdat ik op de achterbank zat had ik eens de mogelijkheid om foto’s te maken en dan ziet ‘de colonne’ onderweg er dus uit zoals gevoegd. We waren ook nog even op zoek naar een dwarsligger in een of ander dalletje en achteraf zaten we niet zo ver van zijn verblijfplaats af maar daarover morgen meer. Tegen vijven kwamen we in Tala aan. We wisten inmiddels van ons gesprek in Wado wat oostelijker ligt en ongeveer het begin van het district is, dat zowel de politiechef als de gouverneur in Pol-I-Khomri was. We moesten het derhalve met een mindere godheid doen om de slaapgelegenheid te krijgen maar dat lukte, moest alleen een slot voor worden geforceerd maar dat doen ze bijna elke keer als we komen. Mijn opvolger Jan van Eijk opperde om maar zelf een tweetal sloten mee te nemen volgende keer en ze dan ook de sleutels ervan te geven maar er zelf eentje achter te houden dan weten we tenminste zeker dat het niet telkens een slot kost. Met precies de helft van het gezelschap togen we na kwartier gemaakt te hebben naar het nabij liggende restaurant. Ik denk dat ik het ding al eens beschreven heb maar voor de zekerheid een zaal waar je op de grond een kleedje uitrolt van plastic vormt de tafel. De eigenaar had ons kebab beloofd maar eenmaal binnen bleek dat er niet te zijn. Het verhaal was dat zijn kebab roosteraar er de brui aan gegeven zou hebben. Ik geloof er geen snars van en kom nooit meer in dat restaurant! Na de mislukte maaltijd nog even een filmpje gekeken bij de overnachtingplaats althans een stukje ervan en tegen tienen lag ik fijn plat om door te kunnen slapen tot half vijf voor de wachtbeurt die een ieder ten deel val

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak
Donderdag 10 maart


Zoals te doen gebruikelijk liep de wacht tot 06.00 uur en natuurlijk is dan de rest nog niet uit zichzelf wakker. Ik had dan ook afgesproken dat we wel zouden zien wanneer wel iedereen ongeveer wakker was. Ik maakte een tosti als ontbijt en langzaam maar zeker werd een ieder wakker zodat we ongeveer tegen negenen op pad konden gaan. We hebben eerst even de nieuw gebouwde school in Tala bekeken daar dat een betere overnachtingplaats is dan die waar we tot op heden gebruik van gemaakt hebben. Hierna verplaatsten we ons naar het eind van het district want zowel de force protection, als de tolk en natuurlijk onze opvolgers moesten dat ook gezien hebben. Ik zou zeker de betreffende foto gevoegd hebben als ik niet zeker wist dat ik dat 21 Oktober 2004 al niet gedaan had. (heb ik natuurlijk eventjes opgezocht eerlijk is eerlijk). Ik had inmiddels mijn opvolger uitgelegd dat als we nog vandaag thuis wilden zijn dan moest hij wel wat harder rijden en dat begreep hij. Na het eind van onze provincie draaiden we om en reden terug. In Tala voor de zekerheid nog gevraagd of wellicht de autoriteiten waren terug gekeerd maar dat bleek niet het geval. In Wado de vervanger weer aangesproken en die voerde ons naar de illegale politiepost van de boefjes en weer terug. Althans we brachten hem weer terug en plotte de lokatie van zowel het nest als de weg ernaar toe. De opvolgers vonden het op dit moment nog niet raadzaam de boefjes met een bezoek te vereren dus dat was een feestje minder. Omdat ik zowel eerst langs de rivier en later meer de op de berg naar een plekje zocht om rustig te bouten was ik ook in staat een foto te maken van het gewraakte object. Wat die heren daar en in de omgeving uitspoken kan het daglicht niet verdragen en is eigenlijk al sinds december 2004 bezig hoewel naar het schijnt nu in mindere mate. We namen een lunch en vervolgden onze reis terug. Tegen drieën waren we in PeK en lieten de auto’s nog even wassen. Vervolgens een douche op het kamp een hapje eten en de debrief. Tijdens de debrief kwam steeds duidelijker naar voren dat we, de oude molt, uit elkaar aan het groeien zijn t.o.v. de baas en andere spelers. Dat is niet erg want zoals ik me zelf beloofd had ging ik me daar niet meer over opwinden. Dus na de debrief foto’s ordenen en twee dagen verhaal schrijven voor de fans en maar weer eens een Warsteiner halen, want die waren er weer. Na een drietal van die dingen had ik het ook wel gezien en toog nog net voor elven naar bed. Een beetje wat inhalen van de vermoeiende twee dagen.

Richard R.V.A. Braun
Het kamp
Vrijdag 11 maart


We hadden het er nog niet over gehad maar een heer Stipthout stuurde een aantaal kaartjes over de mail en die zijn inmiddels bestudeerd. Kaartje 1 is even niet echt van toepassing, althans de directe omgeving en de wegen lijken niet erg p waar we hier zijn maar 2 en 3 (kan ook niet anders want 2 is een vergroting van een stuk van 3) komen met de werkelijkheid overeen. Ochtendritueel en was ingeleverd, niet zoveel maar toch maar doen nu het nog kan. Als ik eerlijk ben heb ik vandaag de douche maar overgeslagen want die had ik gisteren namiddag al genomen. Bij het checken van de mail bleek het weer zover te zijn. Chello vertoont weer kuren, mijn proza komt weer voor op de RBL lijst of zo dus vele fans krijgen weer niets. Bovendien lag een grote firma met hoofdkantoor in Oss met de mail dwars. Ook was mijn jongste zusje middels mail niet te bereiken bleek. Dat wordt weer netwerken voor diegene die wat hebben gemist, de faciliteiten alhier blijven minimaal dus ik ga niet in de herhaling. Omdat ik er dus lekker vroeg bij was maakte ik een wandeling over het kamp, met name dat gedeelte wat eens ons kamp was en kon vaststellen dat er nog steeds kleine verbeteringen worden doorgevoerd, maar de grote klappen zijn toch wel geweest. Bij de poort trof ik de heren van molt 3, de nieuwe dus die vandaag hun stadstour gaan maken zonder wandeling want er zou geen Nederlandse tolk ter beschikking zijn. Gek toch dat er drie op het kamp wandelen, maar zoals ik al eens heb laten doorschemeren, het management is minder geworden. Wat ook nieuw is was gisteren de walk-out procedure. Een groep van acht mensen die anders bijna niet het kamp afkomen zijn onder begeleiding de stad in geweest. Dit zal zich gaan herhalen en als gevolg hiervan zal de lokale markt hier op het kamp verdwijnen. Ja allemaal veranderingen, het wordt tijd dat we gaan. De film van eergisteren was overigens the day after tomorrow een sensatiefilm die eigenlijk handelt over de gevolgen van de klimatologische veranderingen die wij als mensen zelf veroorzaken. Natuurlijk fictie maar het zet je toch aan het denken. Voor vandaag die film dus maar even geleend, omdat er toch niets anders op het programma staat. Mocht het overigens in Nederland nog wat fris zijn dan kan ik beter hier blijven vet in de 20 graden en een warm zonnetje is waar we het hier mee moeten doen en dat is al de afgelopen drie dagen zo. Wat dus aanstaat is de airco in de trimo en niet de verwarming. Tegen mijn gewoonte in voeg ik voor vandaag een foto van een ander voorstellende een Patria die bijna in het naburig kanaal belandde. Is allemaal goed afgelopen gelukkig. Moet natuurlijk even opmerken dat de camera waarmede deze foto gemaakt is duidelijk niet de kwaliteit heeft als die van mij. Wanneer het precies gebeurde weet ik ook niet wel recent maar we zitten niet meer zo in de loop dus niet alles krijgen we mee. Om de feestvreugde nog groter te maken kon mijn informant Dennis vertellen dat de laatste missie ook niet door gaat omdat de minister van ontwikkelingssamenwerking komt. Dat wisten we al drie weken dus de logica is mij ontgaan en de opvolgers hebben zich er al bij neergelegd dus waarom zou ik me dan nog druk maken. Einde missie maar nog even niet thuis.

Richard R.V.A. Braun
D-day minus 3
Zaterdag 12 maart


Het ochtendritueel maar wat later, Jaap had het pand al verlaten voor een onmogelijke missie naar het district Jelga. Nog nooit bereikt en dat zal nu ook wel niet gebeuren. Dennis kwam nog even langs omdat de S2 mannen een bericht kregen aangaande maar liefst een twintigtal illegale milities die zich in onze provincie zouden bevinden. Het bericht verwees naar een rapport die ze ook even niet hadden. Niets nieuws onder de zon dus gewoon de mannen gekoppeld aan ANBP i.c. Annemarie Brolsma. Komen ze vast wel uit e-mail adres, telefoon en webpage moet toch genoeg zijn dacht ik. Is ook de kortste link naar UNAMA dacht ik zo. En dat zijn de bronnen waar deze zaken vandaan komen. Misschien bedoelen ze het boefjeslijstje wel en die is al aardig uitgedund toch? We besteden er aandacht aan en ze verdwijnen als sneeuw voor de zon zo gaat het hier in dit land. Als dat niet helpt ga je gewoon bij ze op de koffie zouden wij zeggen wordt hier echter wel thee maar wijzigt niets aan de duidelijkheid die je brengt. Bij hattrick even geen informatie gekregen aangaande de volgende vriendschappelijke wedstrijd in de BHL (Belgie-Holland League) dus maar even wat exotische tegenstanders uitgedaagd. Gisteren een boek uitgelezen van Carmiggelt nu nog twee te gaan en dan hebben we eindelijk een behoorlijk aantal van zijn verhalen gelezen. De dokter bezocht want de pilletjes zijn weer op we gaan nu aan de homeopathie t.w. spiroflor uitwendig dus een zalfje. Lezen maakt slaperig en zo is het al gauw half vier ’s-middags en vervelen we ons een beetje. Maar vandaag wel even een beetje aan de update gedaan van de webpagina van de konijnen, kon ook omdat aan een generator werd gewerkt waaronder de werktrimo’s vielen dus vele internet gebruikers waren afgekoppeld. Om half zes was er de officiële opening van het KEK gebouw, dacht dat we daar al een tijdje gebruik van maakten maar goed, niet veel verbaasd me nog deze dagen. Naam van het gebouw wordt McKek en de bar zal de naam krijgen die we in het verleden al hadden toebedeeld bar-weinig. Ook is er vanavond een Duits feest, bierbuiken en bierpullen meenemen. Daar konden natuurlijk erg weinig mensen invulling aan geven maar we hadden er toch eentje die zijn best deed Bovendien werd vandaag de balk doorgezaagd als teken dat ze over de helft zijn. Is pas de tweede keer dat ik dat meemaak dus het wordt inderdaad tijd om naar huis te gaan. Sommige mensen in Zoetermeer die weinig op hebben met de gast van maandag denken dat het nog weken duurt maar de titel spreekt voor zich dinsdag a.s wordt de reis gestart.

Richard R.V.A. Braun
D-day minus 2
Zondag 13 maart


Uitgeslapen tot 07.00 uur en de nacht was gebroken, de voet speelt behoorlijk op. E.e.a. is dus duidelijk geen kneuzing of zo maar een verstopping of een ontsteking. Ontstekingsremmers doen het beste dienst dus die gaan we vandaag weer regelen. De temperaturen hier zijn prima dik in de twintig en een strak blauwe hemel met zon, het kamp begint al weer te stuiven. Waar erg goed over nagedacht is dat de WZZ is gesloten op een low ops dag tot 17.00 uur. Doe daar een volleybal toernooi bij en ik begrijp het even niet meer. De tent is gesloten omdat er aanvoer is van goederen en vanwege inventarisatie. Mijnsinsziens had dus ook wel een andere dag gekozen kunnen worden. Ik maakte in de zon een ronde over het kamp en stelde vast dat een automonteur al vol goede moed aan het werken was bovendien is men bezig een speeltuin te maken zo te zien, waarschijnlijk voor het weeshuis vermoed ik. Via de interne telefoon een medische medewerker gevonden en voor tien dagen diclofenac geregeld. Ook even op het tolkenhok en via het daar aanwezige internet uitgevogeld hoe het met de BHT ( die ik telkens foutief BHL noem)liga zit en de goede tegenstander voor woensdag a.s uitgedaagd alle andere exoten maar weer ingetrokken, die hadden toch nog niet gereageerd. Verder de ochtend gevuld met het kijken van een geleende film uit de WZZ (gisteren gedaan) Saints and Soldiers. De middag gaf niet veel meer activiteiten, terwijl anderen in de brandende zon een volleybal toernooi afwerkten verbleef ik merendeels (geblesseerd natuurlijk anders had ik wel meegedaan) in de gekoelde trimo. Overigens is dit toernooi een mooie smoes om in sportkleren rond te wandelen. Die van mij zijn niet meer compleet want de sokken zijn in de was geweest en die kwamen er veel te klein en geel i.p.v. wit uit dus die zijn in de vuilnisbak beland, maar ook dat had geen beletsel geweest om mee te doen maar die verdomde voet belet het gewoon. Tegen vijven, toen Jaap zich ook weer even opwond ging over de omroep dat de keek op de week was verschoven van 17.00 naar 19.00. Lijkt wel een kindervakantiekamp was zijn reactie, heerlijk zo’n oude brommilitair. Was om een ieder de gelegenheid te geven zich te douchen na het sporten. De lucht begon overigens ook aardig te betrekken dus wellicht komt er minder weer aan. En dat zou wel eens gevolgen kunnen hebben voor het mooie plan om tegen 19.00 uur komende woensdag op Keulen te staan. We’ll see of te wel we gaan het beleven. En nadat eerst al C-PRT de loftrompet had geblazen aangaande de werkzaamheden van ons MOLT’s tijdens de verlate keek, kwam Juime nog met een verassing door ons alleen een T-shirt te geven met wel bijzondere teksten als dank voor de goede samenwerking. Dat shirt zal morgen de gehele dag als eerbetoon aan hem door ons worden gedragen, ondanks het gegeven dat het tegen alle kledingsregels is!

Richard R.V.A. Braun
D-day minus 1
Maandag 14 maart


Op de meest onchristelijke tijdstippen gebeurt hier van alles. Het gezelschap wat iets te maken heeft met de Min.van Ontwikkelingssamenwerking halen alsmede diegenen die naar een tandarts moeten of zo verlaten het pand om 04.30 richting Kunduz. De ene helft zien we als het goed is vandaag nog terug en weer anderen gaan via de lucht naar Kabul (denken ze) en verdwijnen uit het zicht althans ik hoop ze niet meer te zien omdat ze naar verwachting woensdag terug komen en dan hoop ik toevallig al in West Europa te zijn. Het reisschema is als volgt:
1. Dinsdag (morgen dus) de 15e van Pol-I-Khomri naar Kunduz
2. Dezelfde dag (als het niet tegen zit) door naar Termez (Uzbekistan) welke helikopter ongeveer om 13.00 uur vertrekt hetgeen betekent dat wij niet op een onchristelijk tijdstip hoeven te vertrekken vanuit PeK.
3. Woensdag 16 maart vanuit Termez naar Keulen, tegen 16.00 vertrekken en tegen 19.00 aankomen (het is ruim 6 uur vliegen maar we vliegen tegen de tijd in)
4. Woensdag 16 maart met de bus van Keulen naar de GGW verwachte aankomsttijd zo rond de klok van 22.00 uur of wellicht wat eerder (dat laatste zal ongetwijfeld door de ICDP worden gecommuniceerd naar het thuisfront)
Hetgeen al met al betekent dat het donderdag 17 maart einde missie is en we de 6 maanden hebben volgemaakt en we gaan ontschepen en terbeeken (tja een beste Mindef was het niet n.m.m. maar zijn naam leeft voort hoewel het zelfs relus dagen schijnt te heten) tot 11 april 2005, vooralsnog de eerste werkdag op de GGW. Een addertje onder het gras is echter dat het vluchtschema pas vandaag na 17.00 uur Afghanistan tijd bekend wordt gesteld. Deze vooruitblik ging vooraf aan het normale ochtendritueel. Normaal, nou ja de douche containers zijn even niet inzetbaar dus we zitten weer in de zak. Geen probleem is net zo makkelijk toch. De uitgedaagde tegenstander voor de BHT liga heeft geweigerd, wat hebben we nu aan de fiets hangen. Maar even aan de organisator verteld dus dat wordt een 5-0 winst, brengt echter niets. Nog voor 10.00 uur was ik uitgeboekt, geen toegevoegde waarde dat invullen van dat papiertje door een aantal stations. Politiechef Baghlan had gisteren avond aan mijn handy gehangen maar die had ik even niet op zak en vanmorgen was hij er weer, betreft een vrouwendag in Baghlan en of er iemand langs kwam. Vrees het ergste, zo’n late typisch Afghaanse uitnodiging. Overigens heeft het zowaar gisterenavond en vannacht licht geregend en was het zicht hedenmorgen wat minder hetgeen gevolgen kan hebben voor de terugreis morgen, als het tenminste zo slecht blijft. Gelukkig klaarde het gedurende de tweede helft van de ochtend aardig op dus we houden hoop. Dat had ik niet moeten zeggen dus want een uurtje later begon het weer zachtjes te regenen. We zullen maar heel bombastisch zeggen dat Afghanistan of beter Baghlan Provincie huilt vanwege ons vertrek. De dokter maar even de foto van de voeten laten zien en het lijkt toch op een beschadiging of in ieder geval een gedeeltelijke verstopping. Gaat meestal gewoon natuurlijk over en als de verstopping permanent is wordt zelfs een nieuw vat gecreëerd. Mooi systeem dat menselijke lichaam toch, maar vannacht leverde dat wel een gebroken nacht op. Tweemaal eruit om een pilletje te slikken omdat het pijn genoeg deed. Verder de hele dag douven en regelmatig op het internet, toch niets anders te doen, de zaken zijn op badjas en handdoek na gepakt en het wachten is slechts op een vertrek tijdstip. Voor de liefhebbers nog even wat n.a.v. Rita Verdonk en die orthodoxe Imam die de hand van de minister niet wilde schudden een stukje letterlijke Koran volgens nieuwe revue (24-30 november 2004).
1. U dient enkel de hand van uw eigen man te schudden
2. Gij zult niet scheiden
3. Kijk niet raar op als uw moslimman met nog een vrouw thuiskomt. Dit is niet ongebruikelijk in de islam 5. Krijgt u iets te eten aangeboden, kijk dan niet raar op als u alleen met de gastheer eet. Als moslimvrouw nuttigt u uw maaltijd ergens anders. Gasten zijn volgens de Islam namelijk heel belangrijk.
6. Bent u ietwat opstandig? Dan heeft uw eega nog een laatste oplossing, de siwaak, een speciaal stokje waarmede hij u een corrigerende tik mag geven. Mits hij de koran onder zijn oksel geklemd houdt.
En ik maar denken dat de Islam als jongste stroming alle fouten uit de voorgaande had gehaald en dus de enige echte was. Fout dus maar als troost geldt dat de koran opgetekend is n.a.v.mondeling overgebrachte boodschappen dus er zal wel ergens een verbastering en of verandering hebben plaats gevonden. We feliciteerde nog even een jarige job, de enige telefoonkaart was gelijk op en het gesprek werd vervolgd met de handy. De baten inzake overname de senseo werden geïncasseerd, een hapje eten en om 20.00 volgden de details. En een zwaluw maakt nog geen zomer maar de voet lijkt zich te stabiliseren. De briefing bevatte geen enkel nieuw facet en de kinderachtige opstelling van iemand die zich Majoor van de Klu (hadden ze hem maar korporaal gelaten) noemt zorgde ervoor dat we om 08.00 uur dienden te vertrekken terwijl er toch echt niet iets eerders vliegt dan om 13.00 uur en je moet wel kruipen wil je de afstand naar Kunduz niet in drie uren afleggen. Vandaag geen plaatje en morgen gaan we er een eind aan breien.

Richard R.V.A. Braun
D-day
Dinsdag 15 maart


Na een vervroegd ochtendritueel want je weet maar nooit werd ik nog geconfronteerd via mail met een vraag aangaande de advance party van iemand die en bijna nooit iets terug mailde de afgelopen 6 maanden en bovendien wordt verdacht van illegaal verspreiding over de GGW van mijn persoonlijke ontboezemingen. Als of alles op de GGW in beton is gegoten en niets meer aan het eigen initiatief kan worden overgelaten! In ieder geval heb ik geantwoord en het is een kwestie van geduld tot ergens in april maar antwoorden komen er! Overgaand tot de orde van de dag vertrokken we inderdaad veel te vroeg tegen achten naar Kunduz. Laat zich raden dat we inclusief een lange tussenstop tegen half elf op Kunduz stonden om duimen te draaien tot zeker één uur in de middag. Tja waarom we met alle geweld zo vroeg moesten vertrekken blijft kleuter werk (en bedankt Tony!!!). Enfin ik poogde dus met alle geweld een boek van Carmiggelt uit te lezen en zowaar het lukte me voordat er iets gebeurde wat met vertrek te maken had. Tegen tien over half twee begon het heen en weer sjouwen van bagage. De helikopters waren inmiddels geland en in eentje wilde men de bagage. In de andere namen de twintig passagiers waaronder acht Nederlanders plaats. De vlucht was geweldig en duurde 1 uur en 10 minuten dus van Kunduz naar Termez. Met geweldig bedoel ik dat we meer dan 200 km/uur snelheid hadden en vaak op hoogten vlogen van tussen de 8 en 12 meter boven de grond. Dan door heuvelachtig terrein manoeuvreren is een belevenis dat dient te worden gezegd. We kwamen in Uzbekistan aan en de bar was nog niet open. We ordenen onze bagage ja en inderdaad we vliegen morgen via Hannover naar Keulen, en de bagage ligt gelabeld in de loods. Einde paniek dus van de Kmar die op Kunduz nog kon vermelden dat we op Hannover zouden landen als eindstation. Ach het is in ieder geval West-Europa toch dus wat maakt het uit! Dat was althans mijn primaire reactie, maar de kou is al uit de lucht. Overigens niet in Termez daar regende het en is het minder warm dan in Afghanistan. (kunnen we alvast wennen aan de omstandigheden thuis niet waar!) Enfin op Termez bagage geordend dat zei ik al en die komt dus in Keulen uit net als wij morgen. Een cappuccino voor het eten en veel weissenbier erna. Tja en dan is het zomaar na negenen in de avond want dan sluiten ze de tent dus slapen in een andere tent. De collega’s van Keulen en van den Dikkenberg hadden duidelijk de hoogte omdat ze 1 of 2 meer weissen hadden genuttigd, mij smaakte die zooi niet meer dus werd over gegaan op simpel water. Maar tegen half elf was het toch wel einde oefening althans voor alle anderen die het genoegen hadden met mij mede te reizen. Zelf had ik nog niet zoveel slaap, sorry maar het is niet anders. Ik telde zeven mannen plat en deed het licht dus maar uit en nam een lampje mee naar buiten. Daar ontmoette ik nog wat Belgen die vanwege slecht weer niet in Tadzjikistan waren geland en dus waren doorgevlogen naar hier. Toch maar te ruste begeven maar dat duurde niet lang de voet speelde op en na enen in de nacht dwaalde ik weer rond.

Richard R.V.A. Braun
Reisdag 2
Woensdag 16 maart


Midden in de nacht dus ronddwalen, en raad eens wie ik tegen kwam? Hans Huggers op weg naar PeK en Jos van der Leye met een paar journalisten in zijn kielzog die op weg waren naar Kabul. Met Hans was het wel even leuk babbelen maar Jos kon zich mijn woonplaatsje niet meer herinneren, een beetje mondain gedrag moet ik zeggen. In elk geval dienden zij weer op tijd te vertrekken en heb ik nog wat slaap mogelijkheden ondernomen die me dit keer wel redelijk af gingen. Maar tegen achten was het echt wel op hoor alleen daar was ik de enige van onze Hollandse tent in. Het aanmaken van het licht werd niet door een ieder gewaardeerd maar ik moest even zien of het licht een relatie had met het stopcontact en dat bleek dus kon ik even niets schrijven op de laptop. Tegen negen uur na nog wat aangekleed op de stretcher te hebben gelegen heb ik maar een douche genomen en trof daar toevallig een Duitser die iets van doen had met de vlucht van vanmiddag. Blijkt dat we via Hannover vliegen om een veertigtal mensen eruit te knikkeren die overigens uit Kabul reeds aangekomen zouden moeten zijn. Het was nog even twijfelachtig of die inderdaad al ergens in de buurt waren dus wie weet wordt het toch een reis zonder tussenstop, we gaan het weer beleven de eerste horde is in ieder geval genomen. De klok staat hier weer een half uur verder dan in Afghanistan dus in plaats van 3 ? uur voorlopen op Nederland doen ze dat hier maar 3 uur. En met de laptop onder de arm in de ontspanningstent of wachttent dit verslag maar even zover afgemaakt. Met de Belgen bleef het tobben nu zouden ze weer op een hercules die uit Kabul moet komen verder worden getransporteerd, de airbus waar ze mee gekomen zijn wat daar verder mee gebeurt is even in nevelen gehuld. Het weer valt vandaag mee een flauw zonnetje en niet eens fris dus daar kunnen we mee leven. De Belgen liepen inmiddels een vertraging op tot een tijdstip liggend na twee uur hedenmiddag. Wij plande nog op een uur of drie locale tijd. De verwachte Duitsers voor Hannover arriveerden ook en we namen een lunch op zijn Duits dus warm eten. En dan bestaat het grootste deel van de dag uit simpel wachten en wachten op de dingen die komen gaan. Zoals bekend was er in Uzbekistan geen telefoon provider die iets met KPN had, ik vond er drie maar geen van allen wensten zaken met me te doen. Tegen vieren lokale tijd werd eindelijk het geduld beloond, dat wil zeggen rond die tijd zijn we met de Duitse airbus inderdaad vetrokken naar laten we zeggen West Europa. Om de verwarring compleet te maken gaan we direct over op Nederlandse tijden. Dus van ongeveer half acht tot half negen 's-avonds stonden we op Hannover, een luchthaven overigens waar bijvoorbeeld Eindhoven nog een puntje aan kan zuigen. Het duurde zolang omdat de personeelslijsten niet klopten nadat een groot aantal mensen waren uitgestegen. Wat er nu niet klopte, of er teveel of te weinig op stond en wie dan wel is in Duitse nevelen gebleven, maar het duurde wel even om een ieder om zijn naam te vragen dat wel. Gelukkig duurt het van Hannover naar Keulen niet zo lang ongeveer een half uurtje. Dus we waren ongeveer om 21.00 uur op Keulen en vandaar met laden van alle zooi is het nog een peulenschilletje naar de GGW wat dus een weinig na 22.00 uur werd bereikt. De familie stond te wachten dus het management van de GGW had het nakijken het was nu wel leuk geweest toch. Eens is er een definitief einde aan de uitzending en dat was vandaag.

Echter na thuiskomst heeft één van de fans middels mail(aan bijna alle ontvangers van 'mijn dagboek') dat verwoord wat me vreselijk goed deed en dat wil ik toch wel met u allen delen

Naschrift over meerdere data

Het is begin mei 2005 en de berichtenstroom vanuit Afghanistan is een beetje opgedroogd, maar er sijpelt nog wel wat door hetzij via de open bronnen zoals van het IWPR (Institute for War and Peace Reporting), een onafhankelijk persagentschap welke regelmatig in mijn mailbox landt met een berichtje hoe het verder gaat in Afghanistan danwel via de luchtmachtkanalen op mijn werkplek waar het wel en wee van het PRT toch nog wel wordt gevolgd.
In ieder geval kwam zo op enige wijze het bericht door dat, zoals iedereen het noemde, mijn grote vriend Jalal even pech heeft gehad. In zijn geboorte dorp was zoals mij bekend was een grote hoeveelheid munitie en wapens opgeslagen. Dit gegeven was ook nooit door hem ontkent en door vele anderen gesuggereerd dat het waar was. Deze partij was dus de lucht ingegegaan en daar in betreffend dorp vrijwel alleen familie en laten we ze gehorigen noemen woonachtig zijn. Was het aantal slachtoffers dus onder die doelgroep groot. Volgens de bronnen minstens 34 doden en meer dan een dozijn gewonden.
En ook al ben je al hoog en breed thuis en probeer je de uitzending uit je geheugen te bannen het doet je toch wat. Je hebt met die man van gedachten gewisseld je kent zijn familie, zeker de vrouwelijke kant, natuurlijk niet maar je weet dat en dergelijke gebeurtenis een psychisch enorme klap is voor de man. Als dan tevens uit de bronnen naar voren komt dat aan die partij is gewerkt om het te gaan inleveren dan is het des te vervelender om dergelijk nieuws te vernemen. IWPR bracht het zo:
"The explosion of a former militia commander's munitions dump, which left 34 people dead and at least 11 injured, is causing nationwide consternation as residents of "disarmed" villages wonder how many secret caches remain.
Commander Jalal Bashgah, a former leader of the Jamiat-e-Islami party and an army division commander in Baghlan province, is one of scores of strongmen who ostensibly surrendered his weapons under the UN-sponsored Disarmament, Demobilization and Reintegration programme
On May 2, however, a bunker next to the commander's house in the village of Kohna Deh, exploded. The commander was absent at the time, but eight of his family were killed in the blast, which also levelled five nearby houses and a mosque. Nearly 60 other houses in the village were also damaged.
"I don't know what the cause was," said Mohammad Nabi of Kohna Deh. "I was at home when I heard the explosion, and the whole village was engulfed in dust. Then all the people were looking for the dead and injured.""

Nog net voor vrijdag de dertiende mei kwam ook in het nieuws, maar zeker niet prominent dat het 1(NL)PRT een succes had geboekt doordat Jalal nog wel een tiental opslagplaatsen wilde overhandigen aan de international gemeenschap. Doet een beetje pijn dan dat bij dergelijke berichten een c-prt de credit krijgt als zou dit na onderhandelingen zijn bereikt. Ik meen dat het goede vertrouwen tussen mij en de persoon een basis is waar de rest in de verdere ontwikkeling van het land gewoon op door kan varen en het dramatische evenement speelt dan natuurlijk ook een doorslaggevende rol. begin juni ging het verder met een andere bekende van me: COMMANDER HANDS OVER AMMUNITION (Outlook) A former deputy commander of the Jamiat-e-Islami faction in the northern province of Baghlan handed over all the group's remaining arms and ammunition to security officials on June 2. A security official, speaking on the condition of anonymity, said three truckloads of arms containing mortars, rockets, machine guns and land mines have been removed from the home of commander Amir Gul Baghalani in Baghlana city about 40 kilometers from the provincial capital.