Als het goed is hoort u nu een radiofragment uit het verleden, het is maar ruim 4 MB groot dus een 'beetje' geduld moet u wel hebben! minder geduld dan bij het verslag in september overigens het refereert nog even naar de gebeurtenissen van 7 november en aan het woord is mijn collega Jurgen van Keulen. Oh ja met FF surfen kon nog wel eens geen resultaat hebben IE werkt wel heel vervelend die incomptabiliteit van players


Richard R.V.A. Braun
Tala-Wa-Barfak (district)
Maandag 1 November 2004


Zoals te doen gebruikelijk was ik er weer vroeg bij, zo tegen vieren. Het was aardedonker hoewel de maan vrij vol was. Ik heb dus weer op een andere plaats de zon zien opkomen en aldaar duurt het even voordat de zon over de bergen komt. We namen afscheid van de gastheren, lieten er wat pakketten achter samen met drinken en zo laadde de voertuigen en togen retour richting Pol-I-Khomri. Natuurlijk uit het zicht van een ieder, het is nog immer Ramadan, namen we een ontbijt. Je staat dan even vreemd te kijken als uit het niets een man komt die spontaan twee meloenen aanbiedt. Was vanwege de veiligheid die we gebracht hadden. Ben me natuurlijk van geen enkel kwaad bewust maar we konden zo nog twee pakken vocht kwijt, melk en appelsap, als tegenprestatie. Het lijkt wel of we de weg leren kennen. Nog voor de middag waren we weer op de basis echter niet nadat de zuidkant van Pol-I-Khomri uitvoerig was verkend op de aanwezigheid van bier. We zijn niet verder gekomen dan Fosters voor ongeveer 35 USD dus dat houden ze maar al het andere was alcohol vrij of dat Russische zoete spul. Verder hebben we alvast de bureau container in gedachten ingericht en de keuken vereerd met de eerste Michelin ster in Afghanistan. Die mannen doen geweldig werk en dan mag je dat best eens in een waardering tot uiting brengen of niet dan. Debrief gedaan en natuurlijk de verslagen van vandaag en gisteren alsmede de gemaakte foto’s een plaatsje geven. Daarbij moet natuurlijk niet onvermeld blijven dat de goede gaven van Elly zijn gearriveerd samen met de gevoegde brief op bijzonder papier. Ook ontving ik de CD van de radiozending van 7 Oktober van verslaggever Harm van Atteveld (freelance maar ditmaal voor de KRO). Die radio-uitzending heeft u natuurlijk allemaal gehoord of niet dan. Nou ik ook niet maar nu kan ik hem in ieder geval pauzeloos herhalen. Even snel op het net en jawel hoor de PEELKONIJNEN hebben weer verloren alleen met iets kleinere cijfers…Verder is het goed te weten dat we hier nu 3 ? uur voor lopen op Nederland. NL is terug naar wintertijd maar hier is niets veranderd en zal ook niets veranderen voorlopig. Overdag zonnig en prima aangenaam maar bij het onder gaan van de zon koelt het snel af en zou het binnenkort wel eens kunnen gaan vriezen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Dinsdag 2 November 2004


Tegen zevenen uit de veren en douchen. Vervolgens naar de internet container om achterstallige mail maar eens te verzenden, je weet tenslotte maar nooit wellicht is er iets veranderd in gunstige zin. Inderdaad het net was razendsnel althans voor Afghaanse en DTO begrippen en alle mail had ik zo gelezen verwerkt en opgeslagen m.u.v. het document van Peter v Z want dat was een wordfile. Niets mis mee toch zou je zeggen, mispoes. We hebben inmiddels de snelheid die al 4 weken geleden was beloofd maar nu staat er ergens bij die ‘vrienden’ van DTO een switch verkeerd of te wel er kan niet worden ge-upload en ge-download. Mooi Nederlands is het niet maar het is ook van de ratten dat je dus geen word document kan voegen aan een mailbericht en gevoegde bestanden niet kan opslaan ergens of zelfs maar openen. Maar dit maal had ik meer geluk er staat nog een ISAF computer in de opstent en daar die even niet over een netwerk van DTO gaat maar eentje van NATO kon daarover alle mail verzonden worden. Hè, hè eindelijk alles weer op een rijtje. En Esther mailadres komt eraan van Robert and Lorraine, had nog ergens een papiertje! Goed na die mailberg van 25 september t/m 1 november het verslag gemaakt van de tweedaagse naar TWB en ook nog even een stukje in het Engels voor de ISAF krant. We gaan zien of mijn foto ooit nog eens prijkt in die krant die we af en toe verspreiden. Verder vriendelijk gedaan tegen de genie, de enigen die nog in kleur kunnen uitprinten omdat de tocht morgen naar Khinjan is en daar kan ik echt niet aankomen zonder zo’n kleuren a-4 van diverse personen. Ook zou er op dit moment in het thuisfrontblad nog wel eens een artikeltje van mijn hand kunnen staan want ook dat is al eeuwen geleden ingeleverd. Wij kunnen dat hier zien over een week of wat want de postduiven halen de afstand niet in 1 keer, kan me niet anders voorstellen waarom het anders zo lang duurt. De boodschap is hopelijk aangekomen bij de BDL en ook de MINDEF krijgt het nog te horen als hij hier komt. Er zijn nog steeds postzakken weg van in het begin als ik de gemeenschap moet geloven, en waarom zou ik dat niet. Overigens stelde Harm, u weet wel van de radio, voor als ik daar behoefte aan had om de dagberichten voor breder publiek bereikbaar te maken door het op zijn hotmail adres neer te doen dalen. Nou ik dacht het even niet vriend de freelancer dat gaat fout lopen en maakt een abrupt einde aan mijn ‘glanzende’ carrière! In de middag nog even te voet het nieuwe kamp bewonderd en als je op de uitkijktorens staat heb je een mooi overzicht over het kanaal waar we aan liggen. Bovendien is de oude moskee nu ook duidelijker zichtbaar als zijnde een deel van het kamp waar we absoluut niet mogen komen. ’s-Avonds nog even tevergeefs gewacht op de drankenman maar die kwam later is even buiten het land geweest in Tadzjikistan om de zooi te halen. In mijn bar dus nu wodka, whisky en brandy. De laatste waren niet te betalen maar waar moet je anders je geld aan uitgeven niet waar. De wodka was goedkoper geworden overigens. De baas kwam ’s-avonds ook nog even langs en we gaan vanaf vrijdag a.s. iets meer structuur aanbrengen in overleg.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (district)
Woensdag 3 November 2004


De dag begon eigenlijk tijdelijk veel te vroeg. Op één of andere manier was ik om 03.00 uur ongeveer klaar wakker. Dus aangekleed en ik wilde een pijp opsteken maar kon dat ding niet vinden in het donker. De zaklantaarn was even ergens anders en ik wilde de rest niet wakker maken. Dus op weg naar de opstent aangekleed en al maar wel op slippers, maar het internet gebeuren ligt daar tussen dus die horde werd niet genomen. De meeste pagina’s van mijn homepages rondom Hattrick dus aangepast en zowaar nog even MSN’n, ook zo’n geweldig woord, met Wolmet, best gezellig hoewel zij in een mindere stemming was om moverende redenen. Al met al lag ik er tegen vieren weer in en heb toch nog een beetje kunnen slapen. Vandaag stond in het teken van Generaal Jalal opzoeken, en die school. Dat laatste was echter alweer van de baan want het geld was al besteed in Kabul, altijd leuk als je dat de avond van te voren wordt verteld en dan nog bij toeval ook. We gingen de oud Afghan Militant Forces commandant dus even opzoeken in zijn kantoor in Pol-I-Khomri. Daar was geen kip en het hek dicht. Dan naar Khinjan dus, aldaar eerst langs zijn tweede man op de kazerne. Die kazerne was angstig leeg maar er kwam toch nog een Afghaan ergens onder een steen vandaan en kon vertellen dat we de man aan de overkant van de straat zouden treffen. En daar kwamen langzaam de puntjes op de i. Ik kon tussendoor de projectmanager van de bouwfirma kort spreken en nu is het duidelijk de ‘mannen van Jalal’ zoals ze genoemd worden in de volksmond bieden bescherming aan tegen betaling. Ik vermoed persoonlijk dat de tweede man van m’n vriend, Majoor Debar dus de zaak leidt. Italiaanse praktijken dus net zoals op Sicilië. We gingen met hem naar het huis van Bgen Jalal. Aldaar hebben we rustig zitten keuvelen en terzijde zaken gedaan. Wat precies kan ik niet vertellen want dat is natuurlijk geheim. De atmosfeer was prima in ieder geval en dat is even het belangrijkste. Daarna naarstig naar nog wat dalletjes gezocht maar dat viel niet mee of te wel twee waren niet met een auto toegankelijk en de derde was pas bingo maar toen waren we al in Dushi district. Het dalletje zag er idyllisch uit, veel groen, akkers, stromend water en een soort landhuis (voorzover als je dat kan stellen in deze lemen hutten maatschappij) op een berg in het midden. Daar woonde de graaf vertelde mijn tolk. Ook bij navraag of hij misschien het dorpshoofd bedoelde of zo bleek het hier toch te handelen om een soort leenheer die veel land bezat. Enfin we babbelde wat met omstanders, enkelen uit ons gezelschap speelde volleybal en bliezen bellen. Ik ging samen met de tolk naar de bron en stond een leraar te woord. Deze beweerde als je in maart april in dit dal komt je niet meer weg wil. Ik zei als ik dan mooie foto’s gemaakt heb ik deze over het internet wil verzenden en vroeg dus waar de internet aansluiting was. Kortom e.e.a ziet er mooi uit maar ik heb nog niet de leeftijd om me in een dergelijk sprookje terug te trekken. We trokken het dal weer uit en legden nog even aan bij de ‘vrienden’ van de oude Russische kazerne ten zuiden van Pol-I-Khomri. Natuurlijk mochten we het afgesloten terrein niet op maar we kwamen nu wel zo ver dat ik alleen lopend het terrein op mocht. Heb dat niet gedaan want super spion Dennis had natuurlijk al weer zat foto’s gemaakt vanuit het laatste voertuig dus inzicht van wat er aan wapentuig aanwezig was hadden we toch al. Back home, opruimen, eten en debrief. Hierna was er nog een debrief van de droog oefening die vandaag op het kamp had gespeeld. Jurgen had het nodige op gezet en de eindconclusie is duidelijk. Als wij als MOLT in de problemen komen en we zijn afhankelijk van de daadkracht van het kamp om ons te ontzetten en of de spullen te ‘recoveren’ dan ziet het er nog niet best uit. Ik had niets anders verwacht maar het moet wel verbeteren dus wordt er zeker nog eens droog geoefend. Je houdt het niet voor mogelijk maar vandaag is er bier gearriveerd dus een lekker blikje Warsteiner liet ik me goed smaken. Daar de evaluatie van het droog oefenen lang genoeg had geduurd werd het na twaalven voordat de stretcher of de slaapzak kon worden opgezocht. En laten we vooral niet vergeten te vermelden dat de goede gaven van Peter van Z en mijn jongste zusje zijn aangekomen. We hopen met al deze goede gaven het leven in de tent te veraangenamen en danken de gulle gevers van ganser harte. Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Donderdag 4 November 2004


Na een uitstekende nachtrust werd het half negen voor ik onder de douche stond. Hierna de dagverslagen tot en met gisteren afgemaakt en vervolgens werd het langzaam tijd eens een afspraak te maken met de project manager van de Turkse firma die de wegen naar de Salang tunnel verbetert en daarvoor ook veiligheidsgeld betaald. Op weg naar deze belangrijke taak kon ik niet om het ‘internet café’ heen en ja hoor we hebben toevallig een wedstrijd gewonnen met het tweede van de PEELKONIJNEN en neen hoor gewoon mijn dagberichten koppelen aan een e-mail kan nog steeds niet. Verslagen dus verzonden via de ISAF machine en de Turk was even niet aan de telefoon dus een mailtje gestuurd. Foto’s geregeld bij de korporaal Bert wiens toestel ik gisteren gebruikte omdat die van mij zijn batterij leeg was, heeft blijkbaar toch niet het eeuwige leven, je moet af en toe opladen dus. En dan is het tijd voor siësta want het is in de tent warm met het zonnetje erop. Ik werd met een schok wakker, ik was wat vergeten: LIEVE MARIT HARTELIJK DANK VOOR DE MOOIE TEKENING HIJ HEEFT EEN PLAATSJE GEKEGEN BOVEN MIJN STRETCHER. naast de mooie kaart van oma uit Holwerd. Oh ja de collega’s van team 2 waren vandaag op pad en hebben gesproken met vriend Khalil van de highway police, de eigenaar van de spulletjes op de oude Russische basis. Ach je moet het gewoon vragen was zijn terechte antwoord en ja hoor ze mochten de zaak gaan bekijken. En wat dacht je wat Khalil zat er ook niet zo mee dat zijn macht formeel weliswaar loopt tot de Salang tunnel maar in de praktijk ophoudt bij Dushi. Hij breidt wat uit naar het noorden over de provinciegrens heen en er komt een nieuwe baas in het zuiden die de naam draagt….dat weten we nog niet maar het zou nog wel eens kunnen beginnen met een Y….Misschien zijn die Afghanen nog niet zo gek en duurt het even maar komen ze toch met goede oplossingen. Rest nog vriend Gul, dom en lastig…..en dan hebben we alle voormalige krijgsheren onder gebracht. We is natuurlijk niet juist maar ze zien allen in dat tegenwerken geen zin heeft dus meewerken is het credo en dat is goed genoeg. In de namiddag werd er nog even gevoetbald en er was een poort gemaakt op het nieuwe kamp om auto’s te mijden. ’s-Avonds nog de debrief en in de opstent gekeken naar de film blade II wat geen succes was dus lag ik als eerste weer plat

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Vrijdag 5 November 2004


De zondag dus en wat uitgeslapen, vervolgens de mail gekeken waarin onder meer het adres van ons kamp werd gevraagd en een verhandeling hoe kruidvat moet worden aangestuurd om foto’s te krijgen. Tja mensen dat zijn niet eenvoudig te beantwoorden vragen.ook niet als ik intussen een lange jan en zure matten met appelsmaak eet, om maar 2 van de vele goede gaven te noemen. Kruidvat wijst zichzelf op www.kruidvat.nl en dan is er nog mijn e-mail adres nodig en een wachtwoord die zich in het bekende file bevindt. Wachten tot januari kan ook overigens. De adres aanduiding voor ons kamp is niet uit te leggen, ze hebben hier bij mijn weten geen straatnamen of zo. En bovendien heeft het gezelschap wat deze berichten ontvangt daar niets aan. Om half elf hadden we (mol teams) het overleg met C-PRT en POLAD om meer structuur aan te brengen in de tasking alsmede analyse van onze rapporten en daaruit weer een groter plan genereren. Nuttig en we hebben vorderingen gemaakt. Na de lunch ben ik weer begonnen met onze tasking voor morgen ter discussie te stellen. We gaan weer zien in hoeverre mijn argumenten hout gaan snijden in deze. Overigens is inmiddels ongeveer voor onze tent de bouw begonnen van de afspuitplaats, dus de muziek uit de laptop vermengt zich met vele bijgeluiden. Oh ja ook maar even m’n lakenzak verwisseld mag ook wel op dag 50 in de missie. Nou en tegen vier uur kreeg ik dus mijn taak voor morgen, alleen dus de opsomming van de mensen die meegaan. En weet je wat ze in Afghanistan ook nog niet uitgevonden hebben, koperen leiding, de keuken etc wordt dus uitgerust met stalen leidingen. Geen foto gemaakt vandaag dus wat uit de oude doos. En om 19.00 uur nog even niets bekend wat morgen te doen, gaan we achteruit in de planning? Wel via de privé mail een afspraak gemaakt met de manager van de Turkse maatschappij die aan de weg werkt. En ja hoor tegen achten de opdracht en die is zowaar interessant. Daar gaan we wat van maken enne de two can rule werd sterk overtreden dus na tien bier slapen meneer.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (de stad)
Zaterdag 6 November 2004


Toegegeven we werden wat moeizamer wakker maar later als 20 na zessen werd het dus niet uit mezelf. Tijd zat dus voor het hele ochtendritueel want we zouden pas om 08.00 uur vertrekken. En waar gingen we heen vandaag, naar vriend Moestafa, de commandant van de 20e divisie. Even peilen of hij ook vind dat er mijnen moeten worden geruimd in Andarab/Banu. Het district is in drieën gedeeld en de UN organisatie is daar al eens weggejaagd en beroofd dit jaar. Daar het niet meer tot de invloedssfeer van Jalal behoort, eergisteren uitgevonden is het dus van Moestafa. Deze grootheid zag ik officieel voor de eerste keer en hij oogde moe, maar dat komt later. Tegen kwart over acht was hij er nog niet dus konden we de ochtendrituelen op het kamp mooi afmaken en koffie gaan drinken en zo. Mijn hele telefoonboek was nog steeds foetsie. Kaartje uit de telefoon gehaald en even gepoetst en alles weer aanwezig. Een zucht van verlichting dus. Na tienen hadden we meer succes en hebben we professioneel en aangenaam met elkaar gesproken. Zijn zorgen zijn ons bekend en dat zaakje in Andarab moet gewoon goed gecommuniceerd worden met de gouverneur aldaar en lokale bevolking. In ieder geval waren we weer voor de lunch terug en scoorden hiermede de kortste missie in ons jonge bestaan van het PRT. En dat terwijl we toch even op een horde overstekende sgeiten moesten wachten. Na de lunch even een stukje slaap inhalen het is hier tenslotte nog dik boven de 20 graden en zonnig. En de rest van de middag met mannen van de force zitten kaarten. ’s-Avonds daadwerkelijk maar twee biertjes en lekker plat.

Richard R.V.A. Braun
Baghlan (de stad)
Zondag 7 November 2004


We waren op tijd wakker en namen de natuurgetrouwe douche. Hierna trok ik mijn wielrenners outfit aan en via de internetcontainer toog ik naar de sportruimte in het PRT gebouw. Aldaar was ik net lekker aan het droog fietsen toen m’n relatieve rust werd verstoord. Ik was blijkbaar omgeroepen en dat kreeg ik onderweg naar de opstent nog maar drie keer te horen. Al daar aangekomen, nog immer in sportoutfit bleek dat we met een ‘extended’ MOLT eruit moesten om een vermeende inslag van een tweetal 107 mm raketten te onderzoeken bij de woning van Gul. Gul de derde grote warlord uit dit gebied stond nog even niet op mijn lijstje en die inslagen hadden gisteravond voor twaalven al plaats gevonden dus zoveel haast kon er ook niet bijzijn toch. Enfin tegen half negen gingen we er met 4 MB’s uit. Twee met standaard MOLT bezetting eentje met KMAR en eentje met EOD. We reden naar de plaats des onheils en vingen aan met het onderzoek. Al snel hadden we door dat er eigenlijk niet veel klopte van het verhaal. Er waren geen menselijke verwondingen alleen was 1 paard licht gewond en een ander zo zwaar dat ze die maar hadden afgemaakt. Overigens moet dat dik na middernacht zijn gebeurd want het beest was nog warm. Maar laten we drie schadepunten even separaat nemen. En overigens vriend Gul verblijft in Kabul op het moment was op de hoogte gebracht van e.e.a. en bleef aldaar. Het eerste punt was een gat in de paardenstal, kan op allerlei manieren gebeurd zijn maar niet door een inslag of blindganger van een 107mm. Het tweede punt een scherf in het huis idem dito. En tenslotte het afgemaakte paard, twee overduidelijke ronde gaten zaten in zijn lies. Alles kan maar 2 van de ongeveer 1024 scherven van een 107 mm granaat maken geen ronde gaten. We wilden het dier verder open hebben. Aan het eind bleek er toch iets uit het beest getoverd te worden wat een scherf was. Het verhaal was inmiddels aangepast er was ook geschoten. Ik denk de verkeerde kant uit en om e.e.a. te verdoezelen opdat de baas niet boos zal worden was de rest gewoon in scène gezet. Aldus de interne versie ISAF. Voor extern Afghanistan beperken we ons tot het vermelden van de gevonden voorwerpen en trekken geen conclusie. Het is tenslotte hun feestje, van de politie bedoel ik en even niet die van ons. Alles duidt er echter op dat hier sprake is van verkeerde verdachtmakingen en e.e.a. is niet slim in elkaar gezet. Jan de Nederlander heeft het doorzien. Toch kan dit wel wat spanningen teweeg brengen waar we even niet op zitten te wachten. Na terugkomst hebben we om drie uur nog even bij elkaar gezeten waar de heren van de EOD uitgebreid aan het woord konden komen en in een wat grotere verband, ook de POLAD schoof aan net als onze S2, hun verhaal kwijt konden. Nou en zo kom je dus net weer even niet aan sporten toe en in plaats daarvan mag je getuige zijn van een slachting van een paard. Het kan verkeren zei een groot staatsman eens en zo was het en dat nog op een zondag ook. Ook nog wat positiefs, mijn hattrick manager werkt weer dus omzettingen in het team kunnen doen in de hoop op de eerste overwinning. ’s-Avonds de debrief en toen wilde ik het rapport even afmaken maar Jurgen lag even dwars. Nou dan niet gaan we het gewoon morgen doen. Jurgen mag er weer uit en weer naar Anadarab, Chris c.s. heeft tevergeefs de noordelijke route pogen te vinden naar Kost Wa Firing maar allen zullen ze niet zo vroeg wakker zijn als ik dus morgen is er weer een dag. We gingen aan de sterke drank met cashew noten, ook niet slecht toch. Dacht ik maar helaas het werden macadamia noten, afgewisseld met super gomballen ook niet te versmaden. Vervolgens nog een aantal biertjes in de WZZ tent en toen kwam de mededeling. Chris z’n team was beschoten, geen gewonden wel wat materiele schade. We moeten wel in ogenschouw nemen dat in het donker werd gereisd. Mag dat niet zeggen natuurlijk maar dat is niet slim. Maar gelukkig alles goed afgelopen en ik verwacht niet anders dan grote excuses van Afghaanse notabelen want dit kan natuurlijk niet of wel dan! Zooi bij binnenkomst opgevangen gedebriefd en hun spullen opgeruimd. Gauw dus toch even het verslag van vandaag (het dienstding over die zogenaamde aanslag dus) gemaakt en verzonden en zo werd het toch na enen reeds op de 8 november 2004. De 7e is dus een gedenkwaardige dag, verjaardag kennis en de eerste maal dat er wat ernstigs gebeurt. Maar hopen dat dit geen nare consequenties heeft want het ging zo goed.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Maandag 8 November 2004


Internet was weer actief, want die was even afgekoppeld evenals de buitenlijnen van de welfare telefoon. Had dus toch even met m’n handy de jarige job gefeliciteerd want dat kunnen ze niet afblokken. Met internet actief bedoel ik in dit geval dat bijna alles kan behalve wat ik doe: mijn dagberichten aan een mailbericht hangen. Heb dus de fanclub op de hoogte gesteld van het gegeven dat er weer een opstopping aan mailberichten dreigt aan te komen afhankelijk van de stagnatie in tijdsduur. Om 09.00 uur sprak C-PRT nog even de reguliere opsvergadering toe. Een ieder had goed gereageerd gisteren en ook het uitgezonden team had goed gehandeld. De verwachting is dat we kunnen doorgaan zoals we gewend zijn en dat is mooi meegenomen toch. De was opgehaald en de draadjes eruit gefrunnikt en dan kunnen we weer een dag tegemoet gaan van weinig activiteiten. Overigens het reeds in het verleden aangekondigd verlof staat op de rol dus die zal ook over de bühne komen. ’s-Middags nog wat slaap ingehaald en de zaken rond de inlevering van zware wapens en de andere faciliteiten rond de ontwapening bestudeerd. Moet tenslotte wel enigszins beslagen ten ijs komen als ik die Javed Javed nog spreek deze week. Neen ik stotter niet zo heet die man nu eenmaal. Heeft wat te maken met het ANBP/DDR=Afgan New Beginning Program/??reduction. programma waar we blijkbaar ook een rol in spelen en dan is het wel leuk om te weten wat voor een rol en waar we geacht worden naar te kijken niet waar. Nog even een plaatje welke ik gisteren schoot van het speelgoed van de EOD en dan is het al weer bijna tijd voor het diner. Overigens onze tocht naar Khinjan voor morgen is gecancelled wegens gebrek aan voertuigen, ook een reden om een soort vakantie te houden nietwaar. Ik begin overigens een beetje last van mijn herstelde liesbreuk te krijgen, hoop maar dat het geen gevolgen heeft, heeft misschien te maken met de extra druk van het scherfvest of zo, moeten we dan maar afschaffen of niet dan. Dinner, debrief, bakkeleien met Jurgen en het weer bijleggen. Filmpje kijken en biertje drinken en dan is het zo weer middernacht.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Dinsdag 9 November 2004


Ja je moet het gewoon niet doen, sporten dus. Zat weer op de droogfiets en wat dacht je wat ja hoor hebben ze mijn tank T55 no. 205 in de fik gestoken. Tank 205 was onderweg van de kazerne van de 20e naast ons naar Kunduz. Maar er waren wat problemen met de vrachtwagen dus hebben ze dat ding langs de openbare weg voor Baghlan ‘geparkeerd’ Daar stond hij dan al zo’n anderhalve week en werd natuurlijk een beetje een eigen item als je het maar vaak genoeg ziet. E.e.a. was al gisteravond c.q vannacht gebeurd maar toch. Er op af dus en ja hoor de hele koepel er af en geblakerd en al op zijn kop weer in het gat gevallen. Ze kunnen toch echt niet zuinig omspringen met spulletjes hier hoor en wie heeft hier nu voordeel bij niemand toch? Er waren door de politie geen gewonden en of doden gevonden en die waren er vroeg bij vannacht. Na zoveel emotie was het na de lunch tijd om weer even te rusten. Wordt ik daar nota bene wakker gemaakt door Herr Major Schuster van de Duitse armee die een presentatie had van het DDR proces welke een wat krap tijdschema aangaf van inleveren voor de 20e divisie. Hij had dit belangrijke deel natuurlijk met C-PRT doorgesproken en die had ook zijn zorg geuit. Sprak Jan nog even tussendoor en heb hem het nodige uitgelegd, dat krappe schema kon nog wel eens de demobilisatie zijn en separaat staan van de inlevering van zware wapens. Want inderdaad in een drietal dagen alle zware middelen hier wegtrekken zal niet erg meevallen dan moeten ze met iets meer vervoerscapaciteit komen die Afghanen (het blijft hun feestje tenslotte). Enfin ik heb die gestoorde middagrust dus weer opgepakt en voor die tijd de piketpalen uitgezet voor de dingen van morgen. Overigens wegens het gebruik van beledigende en rassistische taal en weet ik wat nog niet meer is het internetcafé tot nader bericht gesloten. Kon toch al niet zo veel meer met dat ding maar dit is nu wel erg vervelend. Dat de inbreng van 1 of 2 individuen het voor de hele meute kan verpesten is te gek voor woorden. Ik kan en mag me daarbij niet neerleggen en zal zeker mijn ongenoegen kenbaar maken. En het ISAF netwerk ligt ook even plat dus zoals ik ook de fanclub had medegedeeld voorlopig geen verslag van uw verslaggever in Afghanistan. Over verslaggever gesproken ik heb Harm niet meer gehoord nadat ik hem had uitgelegd wat mijn standpunt was t.a.v. de dagberichten, neem dus aan dat hij de boodschap heeft begrepen. Over die rassistische zaken heeft spion Dennis informatie ingewonnen. De drol van de KMAR heeft iets aangetroffen wat elke doorgewinterde internet gebruiker eigenlijks dagelijks voorbij ziet komen. Het leuke er aan is overigens ook wel dat zijn vrouwelijke collega het dus helemaal niet met betrokkene eens is, vrees dat we hier te doen hebben met een doetje die nog de nodige levenservaring ontbeert. Overigens is de uitstap naar Kunduz dus even een dag verschoven want YY is er even niet enne is ook niet van plan er daarna te zijn en neemt iets van verlof tot eind december. Krijg ik toch even het gevoel dat er iemand aan zijn palen trekt als het spannend wordt en dan poogt anderen op te zadelen met de gebakken peren…. Vaste ritueel: Diner, debrief en een biertje drinken, heeft Dennis het dus uitgemaakt met z’n vriendin, krijg nu wat. Herkansing en toch eruit geknikkerd, heeft meer ruggengraat dan verwacht, er werden weer twijfels geuit begreep ik. Morgen komt de minister dus dat wordt weer lachen velen die zich onnodig druk maken dus. Oh ja ik was weer even m’n folder kwijt, was afgegeven bij de wacht zei Jurgen. Is de wacht verplaatst naar het nieuwe gebouw, toch de folder terug gevonden. Niets maar dan ook niets verdwijnt hier is mijn conclusie rond half twaalf en met genoeg bier in het lijf. Oh ja nog iets en echt niet tussen neus en lippen door hoor, het pakketje vanuit Rozenburg is aangekomen. Verzoeke zelf te berekenen hoe lang het heeft geduurd, want ik ben even de tijdsfactor kwijt.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Woensdag 10 November 2004


Oh ja speculaas brokken, minimarsjes een chocolade letter en muntendrop dat is niet te versmaden en noodzaakt tot een droog fietstochtje van…km. Ach je weet hoe dat gaat, eenmaal op die fiets die zich niet verplaatst ga je je richten op de klokjes en wil je steeds harder toch. Dat houd je natuurlijk niet vol dus moraal na nog geen tien minuten heb je het zweet er al dik uit en vind ik het wel weer genoeg. Toekomst zal leren of er meer in zit. En toen begon het te regenen, de eerste test voor mijn draadje.Die schijnt dus het juiste resultaat op te leveren. En het internet schijnt het ook weer te doen, uiteraard nog zonder de word documenten toegevoegd, sukkels van DTO. Tja en omdat dus het reisje naar Kunduz even een dagje in de tijd is verschoven mag ik me vandaag ook bezig houden met de minister. Nou die kwam dus met veel toeters en bellen binnen ook toeters van Afghaanse zijde. Die Afghaanse zijde bleef op redelijke afstand van de port achter en de rest kwam door. Toen zouden we allemaal om 12.40 aangetreden staan voor een speech van MINDEF. Begint de joker te vroeg nou dan heb je ondergetekende even niet erbij staan lekker pech. Op een vraag van een fan of ik van winkelen houd? Nu ik ga de stad in met een doel en kom er meestal mee thuis en oeverloos slenteren is uiterst vermoeiend. Enne sinterklaas hier, ben al gevraagd maar doe dat mooi niet, vrees wel een van de slachtoffers te zijn van de Sint overigens. Nou de briefing en nog het separate halfuurtje met de minister was redelijk interessant hoewel op een moment Jaap het niet helemaal kon laten iets van vuile was buiten te hangen. De verslaggeving van deze dag rommelt nu wel door elkaar maar dat heeft alles te maken met de toch rommelige dag bij zo’n bezoek. In ieder geval konden we om 18.30 aanschuiven aan tafel waar dus voor het eerst het eten op tafel werd geserveerd. Was dus een soort nasi maaltijd zonder enig toetje. Hierna nog lang nageborreld en vernomen dat bijvoorbeeld men wel bezig is met iets meer dan de vier systemen Patriot die we nu hebben. Maar even geen enkele zekerheid dat daar iets aan veranderd. Het ministerieel gezelschap hield het niet echt lang vol en de eerste die aftaaide was de MINDEF zelf. Daarna op het ISAF netwerk wat weer werkte de dagen 6 t/m 8 november verzonden, echter de terugmeldingen maakten gewag van het gegeven dat het niet gelukt was, jammer alle moeite voor niets. Gaan dat dus overmorgen avond of later nog eens proberen. Morgen naar Kunduz maar daar nog even niets aan voorbereid. Gaan we allemaal morgen zien en beleven, ook diegenen die langs de kant niet vriendelijk zijn en andere tekens dan positieve naar voren brengen. Gaan we voor stoppen dat zweer ik. Ben nog steeds van plan alleen maar vrienden te maken en daar passen bepaalde gebaren niet in dus daar wil ik het mijne van weten.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri-Kunduz
Donderdag 11 November 2004


Het vertrek werd iets vertraagd omdat Joesef e.e.a niet had begrepen, laat ik het anders formuleren die vrienden van ops weten van alles een chaos te maken. Voor half negen waren we echter mooi op weg. Tussendoor nog even een pauze en tegen elven arriveerden we bij de PRT van de Duitsers in Kunduz. Daar werd me duidelijk dat één van de MB’s een probleempje had, geen achteruit en eerste versnelling meer. Het is natuurlijk toeval dat de Duitse vriend Schuster daar in reed toch? Op PRT Kunduz hebben we een Maj. Bel en Elt van Overbeek, beiden Klu, die ik natuurlijk eerst even bezocht. Hans beloofde iets met de kapotte MB te doen. En wij gingen lunchen, snert en verder genoeg andere zaken. Is wel eens fijn ergens anders te eten niet waar ziet er ook anders uit. Verder ontmoette ik nog een Duitse overste die kon beweren dat de gezochte Javed Javed er even helemaal niet was maar in Kabul zou zijn. Bellen leverde ook even niets op dus besloot ik er maar gewoon heen te gaan. De Duitse liaison wist ongeveer waar het was en vervolgens kon ons aller tolk het plaatje rond maken en natuurlijk was hij er wel. Het gesprek ging prima en ontspannen en werkelijk alle informatie hebben we nu middels een spreadsheet voorhanden. En de tweede MB wordt tijdig gerepareerd wat willen we nog meer. Ja zoiets als een stapel bagage van een zekere adjudant die naar het schijnt in Kabul is beland en dat is even vervelend. Wellicht dat het morgen tegen elven in Kunduz landt en dan wachten we daar nog even op. Overigens weer de mail verzonden en wederom nu via een ander netwerk dan bij NL dezelfde foutmeldingen. Schijnt iets te zijn met chello dus ik denk dat die fans even verstoken zijn van de berichtgeving. Overigens niet lang nadat we terug waren op het kamp kwam er een peloton Duitsers de tent binnen marcheren dus de gedachte dat het wellicht rustig zou blijven in onze doorgaanstent kon ik gemakshalve uit m’n hoofd zetten. En dan is het tijd om de kantine op te zoeken. Omdat de Duitsers de onhebbelijke gewoonte hebben om elke vrijdag de keuken volledig schoon te maken moet je dus die dag maar zien hoe je aan je kostje komt en dat begint al op de donderdag avond. Gelukkig is er een goed alternatief, een BBQ tegen betaling weliswaar. En dan hebben die Duitsers een vrij stringente two can rule, met een rantsoen kaart. Die hebben wij dus niet en er werd geregeld dat op naam slechts twee bieren konden worden gekocht. Jammer dan bij de BBQ was bier en in de kantine er naast. Dus wij konden zeker drie of zelfs vier van die dingen bemachtigen. Overigens een weizen telt voor twee maar is wel heel erg lekker. In de mail bij Hans nog even uitgebreid de aalmoezenier van de GGW beantwoordt om duidelijk te maken dat we een Provinciaal RECONSTRUCTIE Team zijn en dat de Nederlandse politiek dat even niet begrijpt door weinig gelden voor die reconstructie aan ons toe te bedelen zij hebben volledig vertrouwen in de centrale regering ook nu er een PRT is in een bepaalde provincie. Een beetje kortzichtig n.m.m. Maar goed het is nu op alle mogelijke niveaus bekend gemaakt en nu maar wachten of er wat verandert.

Richard R.V.A. Braun
Kunduz-Pol-I-Khomri
Vrijdag 12 November 2004


Tja als je ergens naar toe gaat moet je ook weer terug. Maar eerst was er de beroemde sirene, ook in Kunduz dus wat als gevolg had dat de Duitsers uit hun bed sprongen en lawaai maakten als ware het alarm. Die jongens gaan naar huis had ik begrepen en ze weten nog niet dat die sirene heel normaal is in dit land zodat een ieder weet wanneer er weer wel of niet gegeten kan worden of wat dan ook. Misschien is wel een speciaal gebed wie zal het zeggen. Als merendeel analfabeten kunnen ze niet lezen en schrijven maar wellicht ook niet klok kijken als ze al zo’n ding hebben dus wordt de sirene gebruikt, simpel toch? Goed het volgende evenement van deze dag was dat het ging regenen en om half acht stond ons aller Duitser aan mijn voeteneind. Heb hem maar verteld dat hij ergens koffie moest gaan drinken want we waren allemaal nog onder zeil. Even over gisteren vergeten te vertellen dat de BBQ goed was maar ook dat velen van mijn gezelschap zich goed hebben vermaakt met spellen voor de buis en tafelvoetbal. Er was zelfs een heuse NL-DUI die glorieus werd verloren. Maar laten we even blijven bij de dag van vandaag. De beloofde bagage van de adjudant is en nog niet gevonden en er werd niet gevlogen vanaf Kabul dus daar hoefde we niet langer op te wachten. Het was nog even een zoektocht naar de sleutel van de gerepareerde MB maar die bleek onze Schussie in zijn zak te hebben en verder was ik de laatste die zijn spullen kon pakken. Op de valreep van vertrek kwam er nog een auto bij met CD nummerplaat en in Kunduz zelf nog eentje van de Duitse PRT. Hierin bleken zich ondermeer twee yanken te bevinden die afkomstig waren van het ministerie van binnenlandse zaken en landbouw. Zij hadden gepland te vliegen naar Kabul voor de commanders conference zondag a.s. maar zoals al geroepen er werd even niet gevlogen vandaag vanwege de regen. Ze verzochten escorte tot de salangtunnel, m.i’s geen probleem. Des te dichter we bij Pol-I-Khomri kwamen des te beter werd het weer. Aangekomen bij de PRT duurde het me veel te lang alvorens er een verdere escorte was geregeld en als ik het goed begrepen heb waren ze eigenlijk helemaal niet van plan een escorte te regelen. Ik schaam me diep voor de service verlening van dit PRT. Fluitje van een cent 2 ? uur heen en even zo lang terug wat is het probleem desnoods doe ik het zelf wat ik overigens bij de moeizame telefonische contacten ook duidelijk heb aangegeven. We hebben het er maar niet meer over dat lijkt me het beste. Verder de routine het PRT overleg verschoven naar de middag (omdat C-PRT nog zo lekker sliep….is gerucht natuurlijk ik was er niet bij). De keek op de week en verder niets. Er was echter een nieuwe oudere tolk, naam even kwijt, die uiterst lollig uit de hoek kwam. Morgen mag hij voor het eerst mee met team 2 naar Dahana-i-Ghori en hij vroeg dood leuk of hij daar fazant mocht schieten. Moet je weten dat hij een van de drie burgers is met een militair pakje aan die nog geen wapen hebben en dan zo’n opmerking, daar gaan we nog wat mee beleven. Oh ja toen hij hoorde dat ik elke dag een berichtje naar m’n fans stuur vroeg hij ook nog of hij dan ook met z’n hoofd erop mag, we gaan het beleven.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
zaterdag 13 November 2004


We waren er weer op tijd bij, ontbijt met een gebakken eitje en het nieuws vanuit Nederland op BVN. Nieuws was begrafenis of chaos bij ter aarde bestelling Arafat, oprollen opleidingsplekken extremisme in Nederland en staatshoofd toont belangstelling en discussieert met allochtone jongeren over de vraag hoe nu verder. Mooi landje hoor dat Nederland. Gisteren weinig fanmail terug en die vanuit Oostrum leek wel afgebroken, zal ongetwijfeld een reden hebben. Vervolgens een gesprek met eentje van het KCT, die getriggerd door anderen die zich oh zo’n zorgen maken over ons hier en de minister of het Defensie Operatie Centrum verder dienen te adviseren. Waarover dan wel, bijvoorbeeld als het hier fout loopt hoe we worden geëvacueerd. Pech vrienden zelf met alle middelen van aanwezig vervoer krijgen we hier het personeel niet weg. En als de Afghanen het willen gaan we niet zuid en ook niet noord, of te wel als ratten in de val. Men begrijpt het niet, we gaan alleen maar vrienden maken en als het rommelt vertellen die vrienden dat het rommelt en helpen wij ze om samen de rommel op te ruimen. Zo simpel is het eigenlijk toch en om die situatie te maken moeten sommen gelds worden afgebogen zodat we ook iets aan opbouw kunnen doen. Simpeler kan het toch niet zijn en anders kan je hier ook geen jaren gaan zitten, dan krijg je mooi geen thee meer aangeboden. Genoeg maar weer, nu de fans. Ik denk dat jullie allemaal zeer druk zijn en arme ik helemaal vergeten zijn. Komt erg weinig door de laatste tijd moet ik eerlijk zeggen en ik maar elke dag m’n best doen een blaadje te vullen. Nu is het activiteiten niveau ook niet om over naar huis te schrijven overigens maar dat is ook wel eens fijn om die sneltrein even in te houden. Oh ja dat verhaaltje van gisteren naar de tunnel is prima opgelost de baas zegt het ene en de uitvoering was door die halve zool Conijn (sld1 44e). Laat ik zeggen een bijzonder type maar met een heel klein hartje. Hij presteerde het dus om tot aan de tunnel te komen in de gegeven tijd. Zo is naar buiten toe het plaatje tenminste goed gekomen, eind goed al goed. Enne dan hebben we vandaag weer wel een debrief en dan worden er nu wat databases naast elkaar gelegd omdat we tenslotte maar 1 PRT hebben en willen we toch eindelijk ons concept of operations aftimmeren en liefst morgen en gaan we oefeningen doen met EOD incidenten en ga ik samen met Dennis aansluitend aan ons verlof onze opvolgers briefen en dat mag maar liefst drie dagen duren. Natuurlijk ga ik mijn uiterste best doen om iets in elkaar te draaien maar jullie denken toch niet echt dat ik drie dagen vol weet te lullen of niet dan. We hebben in ieder geval een taakje erbij en die kan mooi worden gedaan met de verstrekte laptop naast die laptop die ik al van dienst had en de desktop die voor ons drieën, herstel zessen is. En dan hebben we nog m’n privé laptop. Of te wel aan automatiseringsmiddelen echt geen gebrek maar is dat allemaal wel nodig? Ik denk van niet maar het is echt als van ouds een ieder moet een machine hebben anders kan men niet functioneren. Oh ja de afgebroken mail is verklaard door het thuisfront en is goed gemaakt. Jammer dat ze niet naar de thuisfrontdag gaan morgen (had ik ook niet verwacht trouwens)

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Zondag 14 November 2004


Om nog even terug te komen op die thuisfrontdag. Natuurlijk hebben ze alhier met een amateur camera rond gelopen om allerlei groeten op te vangen. Ik deed daar natuurlijk niet aan mee omdat ik weet dat het thuisfront niet gaat. Maar natuurlijk had men mij wel in beeld en is mijn verschijning met pijp blijkbaar diverse malen gebruikt. Zelf heb ik het nog niet gezien natuurlijk maar ga er van uit dat het nog wel gebeurt. Het is natuurlijk een ieder opgevallen gisteren er was geen plaatje gevoegd. Heb ik er dan geen meer zou de vraag kunnen zijn, maar natuurlijk niet ik heb er zat maar gisteren is er geen bijgekomen. Het wordt overigens helemaal wel rustig komende week, de kantoren gaan verhuizen naar de trimos. Dus de tenten gaan over naar containers. Het slaap gedeelte is nog even niet geregeld, waar het precies aan mankeert is me even onbekend. Ik vermoed de daken, een soort ronde constructie over een trimo straatje en de bedden en beddengoed. Zal dus even een foto maken van wat ik bedoel met zo’n straatje en dan komt later wel de overdekte straat. Het kantoren gedeelte gaat dus over naar het permanente kamp en het slaapgedeelte volgt later. Omdat het dan qua verbindingen wellicht wat problematisch wordt is er in alle wijsheid besloten om maar geen MOLT missies te doen, dus nemen we het ervan, zonnig over de 20 graden en niets te doen. (nou ja niets is ook niet waar, voorbereiden briefings etc voor inwerken nieuwe teams) Straatje dus bij deze gevoegd dat praat wat makkelijker. Verder is er op het nieuwe kamp(grenst aan waar we nu zitten, voor diegenen die het niet helemaal snappen) ook rekening gehouden met de zgn. fysieke beveiliging. Er zijn een drietal bunker gebouwd, bestaande uit een 20 ft container en daaromheen een massa hescos. Een hesco is een soort jutten zak met een ijzeren gaas omhulsel welke gevuld wordt met zand, grind of puin. De bedoeling is dan dat je daarachter, zeker als er meerderen achter elkaar worden geplaatst redelijke dekking hebt tegen kogels en zo. Door ook bovendekking aan te brengen van hetzelfde materiaal is er sprake van niet alleen zichtdekking maar een redelijke bescherming tegen los vliegende raketten. Ik heb ook een foto gemaakt van de binnenkant van zo’n bunker maar die bewaar ik nog even. De genie was weer lollig geweest, er was al een soort aanlegsteiger en nu hebben we een namaak spoorwegovergang, althans het andreaskruis is gemaakt voor dubbel spoor. De trein komt later wel denk ik. Ook bij Hattrick maar eens een nuance aangebracht in de opstelling want de aanhoudende verliespartijen maken een mens niet vrolijk. En het weer hier is heldere hemel met zon en zo’n 25 graden en dat is beter dan in NL, hoewel wij hebben geen Sinterklaas. ’s-Avonds dus debrief van niet uitgevoerde zaken en bespreking van het gebruik van een op te zetten database. Hierna nog een deel van de film taxi gezien en rap naar bed want voor het eerst had ik een licht hoofdpijn, vraag me niet waarvan en waarom.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Maandag 15 November 2004


Deze week staat dus in het teken van de verhuizing van de kantoortenten, althans het interieur de tenten blijven nog even staan maar moeten schoon en leeg worden opgeleverd. Ze worden ingepakt of ergens anders opgezet maar aan het einde wordt het ‘kantoren complex’ een heli landingsplaats. Ook de verbindingen gaan dus verkassen wat naar mijn inschatting een commo loss geeft van ongeveer 3 dagen. Voor de niet-militairen onder ons dat betekent dat we minder bereikbaar zullen zijn een aantal dagen, internet ongetwijfeld weer niet aanwezig zal zijn en het ISAF netwerk (waarover ik nu alleen maar m’n berichte kwijt kan) ook wel er even uit zal zijn. Dus bereid u maar voor op een postopstopping. De thuisfrontdag, gisteren, heeft een leuk filmpje gezien en er was rechtstreeks cam contact. In de film die uiterst komisch door Frits van Balveren, de chef staf, aan elkaar is gepraat gaat als ik het goed begrepen heb op DVD aan het thuisfront worden verzonden. Ik zal er overigens alles aan doen ook alhier een exemplaar te bemachtigen. Het toeval wil namelijk dat ik er prominent, niets zeggend in voor kom. Ik had tijdens het maken van het filmpje geen zin de groeten te doen omdat ik wist dat het thuisfront er toch niet zou zijn dus daar zit hij dan aan zijn pijp lurkend niets te zeggen. Ik hoorde vandaag al dat het thuisfront aan sommigen hier had gevraagd wie die vent was met die pijp. Om half elf verscheen, volgens afspraak, de Turkse project manager van LIMAK, de firma die wegen verbetert. De keuken had, echt hulde aan die mannen, voor thee, koffie en een koek gezorgd. Envar, zijn voornaam was er ook afgelopen vrijdag tegen een uur of vijf al geweest maar toen had hij weinig tijd en wij ook niet dan is altijd de keek op de week. Envar vertelde wat we al gedeeltelijk wisten. Voor het maandsalaris van een ongeschoolde werker werd veiligheid ‘gegarandeerd’ door Yalal en zijn mannen. Mijn vriend heeft geen schone handen en er werd ook wel eens wat gestolen zoals brandstof. Verder was het interessant om te vernemen dat er wellicht munitie of zelfs wapens te vinden zullen zijn in de generaal zijn geboortedorp. We zullen daar dus nog maar eens een tochtje heen maken. De middag stond verder in het teken van lessen op de diverse verbindingsmiddelen, alweer. Maar goed dubbel genaaid houdt beter niet waar. En ja de gehele voorraad aan snoepgoed wordt zorgvuldig, maar langzaam met smaak verorbert. Omdat de fanclub zich afvroeg of de slaapzak al achter me aanliep, beloof ik plechtig voor de kerst nog eens de binnenzak te laten wassen. Verder viel het in het weinige respons op dat het kampement zoals afgebeeld in de Vliegende Hollander er even niet op leek. Klopt maar meer ruimte was er even niet en STRAKS wordt het tijdelijke kamp (lees bijna drie maanden) ingeruild voor het permanente kamp met van die Trimo straatjes voor legering en kantoorruimten. Deze toegangscontrole is al niet meer nodig. De toegang is mooier en iets verder naar voren inclusief wachthuis, kijken hoe lang dat netjes blijft. En wat ik tot nu toe nog even niet heb verwoord is dat we elke dag getuige zijn van een vrij Afghanistan zoals Jaap het uitdrukte, talrijke vliegers in de lucht een onschuldig vermaak wat in Afghanistan blijkbaar erg in is en tijdens het taliban regime dus verboden was. En het was op het heetst van de dag zelfs benauwd in de tent dus is de fan van de kachel aangezet. Ook schijnen op de thuisfrontdag de data bekend te zijn gesteld wanneer een ieder naar huis komt, vreselijk interessant vooral als dat hier nog zeker niet aan een ieder is verteld. ’s-Avonds de film ‘black hawk down’ en dan maar weer de slaapbrits opzoeken

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Dinsdag 16 November 2004


Langzaam beginnen dan breekt het lijntje niet, is een goed begin van deze dag. Tijdens het ontbijt begrepen dat DTO is gerepareerd en er dus weer normaal gemaild kan worden. Uitgeprobeerd en inderdaad het eerste document lukte, het tweede ook wel niet. Die is dus weer via het ISAF netwerk gegaan. ’s-Ochtends verder een lesje in hoe je gijzelneming en zo kan voorkomen en ondergaan c.q. weerstaan. Wel interessant, voor zover ik het nog even niet wist maar natuurlijk in dit land niet even goed toepasbaar. Dit gold overigens ook voor de manier van defensief rijden die blijkbaar de commando’s eronder verstaan. En zo wordt het al snel lunchtijd. Moest me zelfs nog haasten om de afspraak van 12.00 uur bij de poort na te kunnen komen. Hiervandaan gingen we namelijk naar de schietbaan. Een groot terrein achter de kazerne die ik al zo goed kende. In ieder geval mijn pistool maar weer eens uitgeprobeerd en verder gebruikte te infanterie alle wapens, G7, G8, Minimi, Mag en de AT-4. Die laatste is nu eenmaal de meest spectaculaire. Het anti tank wapen maakt niet alleen een grote klap er komt ook veel rook uit van achteren. Ik heb natuurlijk gepoogd die mooie zaken vast te leggen maar het filmen met de camera is jammerlijk mislukt, zwaar overbelicht en het maakte dus niet uit van welke kant ik de beelden nam. Moeten we dus nog maar eens opzoeken in het boekje hoe dat moet (boekje ligt waarschijnlijk thuis). Eind van de middag, eind schietfestijn en dan gewoon terug, eten, debrief en film kijken. Ditmaal PAYCHECK een goede film over geheugen wissen en toekomst kijken en zo. Dit verslagje in elkaar gezet zittend op m’n stretcherrand en dan al met al voor elven plat. Morgen gaan we op zoek naar het geboortedorp van Jalal.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (district)
Woensdag 17 November 2004


Tja het werd wel weer eens tijd om eruit te gaan, dreigde ongeveer vast te roesten op het kamp. Was dus al tegen vijven wakker en heb uitgebreid gedoucht, inclusief baard bijwerken. Het was natuurlijk nog rustig in het internet café, maar rustig of niet een word document is gewoon niet weg te krijgen met de door defensie aangeboden provider. Misschien moet er iemand eens naar de Telegraaf wandelen om duidelijk te maken dat de uitgezonden militairen in de ogen van sommige paarse organisaties gewoon niet meetellen. Het ISAF netwerk ding was niet toegankelijk omdat die opnieuw is ingespoeld nadat er kinderporno op bleek te staan. We krijgen allemaal individueel een naam en password om in te loggen en dat is natuurlijk nog niet geregeld. Overigens maakt Willem Heesbeen zich vreselijk druk hierover omdat naar zijn perceptie hij de verantwoordelijke is en dus per definitie de schuldige in de ogen van de NATO. Tja wat doe je er tegen, n.m.m. is de groep schuldigen best wel te limiteren en met een beetje determineren kom je dan heel dicht bij de werkelijke dader. Maar genoeg hierover we zijn op pad richting het geboortedorp van m’n vriend. Geen probleem natuurlijk heeft hij me tenslotte zelf eens op de kaart aangewezen enne dat komt even niet overeen met wat de intelsectie denkt. Scheelt maar een kilometer of 15 maar goed. We reden dus het betreffende dal in zuidoost van Khinjan. Natuurlijk vonden we het dorpje wat overigens tevens het einde was van de begaanbare weg met de auto. Ik denk dat we wel verder hadden gekund maar ditmaal werden de locals geloofd. Er bevond zich onder hen een bekende en we waren dus van harte welkom. We hebben de 35 KVA generator gezien waarvan de turbine door waterkracht wordt aangedreven. Ze hebben daar dus stroom. Natuurlijk moesten we aan de thee in laten we zeggen het zomerhuis van de generaal en daarna weer een lange maar mooie route terug. In Pol-I-Khomri nog even pepsi en marlboro gekocht en een zak frieten. Had dat ook in Khinjan gepoogd maar daar waren de heren gewoon duurder. Kwam vanwege het transport vanaf PeK was de smoes. Zakelijke instelling hebben ze hier nog even niet dus geen business in Khinjan dan. Diner en debrief, waarin ik de stiekeme sectie even danig op hun nummer heb gezet. Slechte informatie heren. Jaap kwam overigens weer, op zijn gebruikelijke manier, prachtig uit de hoek: “prima en duidelijk dat verhaal, valt niets aan toe te voegen” En toen was er post. Een pakket van iemand die me goed kent (spekkies, cashew, winegums, cafe noir, mergpijpjes (en een dropsoort)). Hoef daar niet langer over uit te wijden, daar gaat van genoten worden. Verslag en zo voor het werk gaat even niet omdat de verhuizing van de kantoorruimten is begonnen dus het nodige aan verbindingen ligt er even uit alsmede de netwerkverbindingen zowel intern als extern. De tolken in de aangrenzende tent werden tot stilte gemaand, half elf is de vastgestelde stilte tijd. En ik verzonk in een diepe slaap. Overigens het muskieten net wat tot voor een week rondom m’n stretcher was gedrapeerd is weg, we doen het zonder en dat bevalt prima.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Donderdag 18 November 2004


Wat later dan gewoonlijk gingen m’n ogen open. De toch wel lange en vermoeiende rit van gisteren in combinatie met een pepsi met wat erin droegen en blijkbaar zorg voor dat de nacht wat werd verlengd. Een croissant met kaas en het oude Nederlandse journaal zorgde er verder voor dat het zo negen uur was. Overigens als ik alles goed begrepen heb en Dennis de plank niet misslaat is het verlof wat verschoven. Niet alleen krijgen we er drie dagen bij vanwege het wegwijs maken van onze aflossing ook is het blijkbaar zo dat een kleine verschuiving van het geheel voor hem het carnaval binnen bereik brengt. Tja mij boeit dat niet maar de data worden wel wat veranderd dus in dit dagberichtje gaan we het beleven in vet. 19 JANUARI VERTREK IK UIT PEK, VERWACHTING 20 JANUARI ‘s-Avonds THUIS. In de periode van 21 januari tot en met 7 februari verblijven we dan in Nederland en op de 8e februari ga ik dan weer op weg om ongeveer 10 februari weer aan het geheel mee te kunnen doen. Een goed rekenaar komt dan op 18 dagen in Nederland en dat zijn er formeel 3 teveel. Die drie gaan besteed worden aan de wegwijsmaking van de opvolgers en zullen aan de voorkant zitten van de genoemde periode. ’s-Middags een oefeningetje EOD waar wel erg veel gesimuleerd moest worden, we hadden zelfs geen voertuig. Krijg het gevoel dat ongeveer alles afstort. Overigens tijdens deze bezigheden kwamen de tenten voorbij. Het betrof hier een stukje van de MGD die ook aan het verhuizen is. Bij de uitoefening van de spelletjes EOD vond ik het nogal warm en ja hoor in de zon was het vandaag 34 graden Celsius. Overigens is van mijn horloge nu ook een pinnetje weg dus nu moeten we echt aan een ander, als we tenminste willen weten hoe laat het is. Natuurlijk verder het gewone ritueel even eten even lullen en dan bier drinken. En tot twee tellen valt niet mee.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Vrijdag 19 November 2004


Ik was natuurlijk weer als eerste uit de veren. Zin in ontbijt had ik niet en de toegang tot de te krappe molt trimo ging niet omdat deze op slot was. (2 sleutels, eentje had Dennis en de tweede is bij de langslapers van team 3). Overigens wel even op internet gekeken en vastgesteld dan er weinig zoniet geen fanmail was, alleen een berichtje van IWPR de open bron voor nieuws uit en over Afghanistan (The Institute for War & Peace Reporting is an independent London-based non-profit organisation supporting regional media and democratic change).Deze rapportages over de wederopbouw en een overzicht van wat in de kranten geschreven staat is een nuttige aanvulling op de informatiestroom. En een berichtje aangaande de België Holland League, zodat ik de volgende vriendschappelijke wedstrijd kan regelen, voor m’n virtuele team. Zoals gezegd de toegang tot het bureel kon even niet en nadat ik de sleutel bij Dennis had gehaald had ik er ook weinig aan want ook de desktop van ons heeft geen lokaal account dus het is wachten op het netwerk zo simpel is het nu even tegen tienen op de Afghaanse zondag. Ik had graag een eerste opzet gemaakt van wat we de mannen gaan vertellen maar dat moet nog even op zich laten wachten dus. Inmiddels is er op de vrijdag een marktje geregeld waar geselecteerde kooplui hun zaken kunnen aanbieden. Stelde niet veel voor maar doet het in de stad ook niet. Ik heb dus maar een horloge gekocht, staat rolex op maar dat geloof ik niet dat waar is. Heb sowieso te weinig verstand van die dingen. Als de tijd maar wordt aangegeven en de datum dat is het mij allang al best. Het is overigens zo’n kinetisch ding dus maar veel bewegen en je hoeft hem niet op te winden. Nog even een sfeerbeeldje van gisteren want ook vandaag zijn er geen nieuwe aanwinsten aan de foto serie toegevoegd. Het was vanmiddag vrij warm dus ik heb maar even een soort siësta gehouden. Voor de inbrief van de tweedaagse even op het internet gekeken en nu waren er wel berichten en zelfs van een paar dagen terug. Vreemd maar in ieder geval beter als de check van heden morgen. Het team tegen drieën ingebrieft en we hebben een nieuwe tolk mee die n.m.m. niet alles meekrijgt maar we zullen zien. De trip naar Tala Wa Barfak staat in het teken van het bezorgen van een tweetal brieven, uitnodigingen voor het bijwonen van een soort congres in Kunduz aangaande de coördinatie van de werkzaamheden van de diverse NGO’s. Verder heb ik maar een viertal radio’s meegenomen zijn van die dingen die je kan opwinden dus stroom of batterijen heb je niet nodig. Aardig om uit te delen nietwaar. Morgen zal ik ook even er voor zorg dragen dat we de nieuwste ISAF krant bij ons hebben dan kan die ook worden uitgedeeld. Verder natuurlijk op deze low-ops dag de keek op de week en daarin werd vermeld dat de verhuizing van de tent naar de trimo’s v.w.b. de slaapplaatsen 7 of 8 December gaat gebeuren, dus zeg maar over een tweetal weken, ook dat gaan we beleven. Natuurlijk ook vandaag een jarige gefeliciteerd die totaal verrast was. Zo zie je maar hoe je met een eenvoudig telefoontje veel goeds kan doen. Verder natuurlijk weer gepoogd dagberichtjes weg te krijgen in het organieke internetcafé maar de resultaten waren als vanouds niet dus. Nu maar weer hopen dat de ISAF unclass machine weer eens operationeel wordt dan kan ik de zooi weer kwijt raken. Zit tenslotte niet alleen voor mezelf te typen toch? En zo kon het gebeuren dat ik voor negenen ’s-Avonds eigenlijk alleen nog maar de zaken voor een tweedaagse tocht bij elkaar diende te pakken hetgeen resulteerde in voor tienen plat en ‘boekie’ lezen.

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak (district)
Zaterdag 20 November 2004


Nou daar gaan we dan voor de derde keer het ver in het zuidwesten van onze provincie gelegen district in teneinde een tweetal brieven te bezorgen voor een conferentie inzake coördinatie van NGO activiteiten. Tegen achten rustig vertrokken met twee Toyota’s en een MB, koerszettend naar het zuiden. Bij Dushi rechtsaf en dan is het verder half verhard tot aan het eind van onze AOR (Area of Responsibility). We stopten bij een school in Kunda Sang. Stoppen in is eigenlijk niet de juiste uitdrukking. Je rijdt op de enige verbinding tussen de nederzettingen en ergens langs die ‘weg’ staat iets van een lemen hut zonder ramen en deur en daarbuiten zitten groepen leerlingen les te ontvangen, tenminste als de stofwolken zijn opgetrokken of eigenlijk neergedaald. Daar dus wat schriften uitgedeeld, de ontvanger sprak redelijk Engels en vond het te weinig. De man de hartelijke groeten gedaan en uitgelegd dat ze dergelijke dingen 30 jaar geleden hadden moeten verzinnen dan hadden ze nu niet uit het stenen tijdperk terug hoeven te komen en was het eenvoudiger geweest. Na nog wat tussenstops om een koffie te nemen of een peukje te roken zetten we de auto’s neer langs de route op een naar we dachten rustige plek. Er verschenen wat schoolkinderen in de verte en we maakten ons klaar om netjes 1 schriftje en 1 potlood uit te delen per kind. Het aantal werd langzaam groter en de Afghaanse kinderen, zowel jongens als meisjes zijn hondsbrutaal. Vlug wegstoppen en opnieuw de hand ophouden. Komisch te zien hoe Dennis daar niet mee om kan gaan, Ans het prima aankan en onze nieuwbakken tolk eigenlijk meer interesse heeft voor zijn camera dan het werk voor hij is ingehuurd. Ik bekeek het tafereel op enige afstand en na wat aan dringen mijnerzijds en enkele van die blagen even stringent aankijken werd het langzaam rustig en gingen de kinderen, naar ik aanneem redelijk tevreden naar huis. Het verbaast me telkens weer waar al die mensen vandaan komen als er wat uit te delen valt. Echt onder elke steen zit een Afghaan. We vervolgden onze route en kwamen aan in Tala. Ik liet de colonne halt houden en verzocht Dennis de plaatselijke moskee op de foto te nemen. Dit is een markant punt en hier naar links brengt je aan de andere kant van de rivier. Op dat moment vertelde de tolk dat het politiebureau iets achter ons aan de linker kant lag. He hè meneer wordt ook wakker. Omkeren en daar maar even aanleggen. Er lijkt weer geen mens te zijn maar al gauw waren we in gesprek met een achttal laten we zeggen politie functionarissen. De chef van politie, Abdul Hamid, was er even niet en toen plotseling wel. Ik werd hartelijk omhelsd…we kennen elkaar. De gesprekken laten we even voor wat het is maar naast het politiebureel is dus ook de politiecel en de gevangenis. Voor Afghaanse begrippen zien die er nog niet eens zo slecht uit. De politiechef regelde onderdak en het zelf meegebrachte eten zouden we niet de gelegenheid voor hebben om te gebruiken was het woord. We bezochten nog even een school in aanbouw om te vernemen dat de nieuwbouw nu al te klein is. Het is ook nooit goed toch. De politiechef stond er op ons te begeleiden dus met vier auto’s reden we naar het eind van het district. Vandaar tegen schemer weer terug via Barfak naar Tala en onderdak maken. ’s-Avonds spelletje gespeeld van een lokaal restaurant eten gekregen en wachtdraaien gedurende de nacht. Een goed verstaander weet nu dus net als ik dat het district een gespleten hoofddorp kent. Tala en Barfak is op zijn Afghaans Tala Wa Barfak. Het weer vandaag was een weinig bewolkt en een ietsepietsie fris.

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak (district)
Zondag 21 November 2004


De nacht was niet koud en bij tijd en wijle was het helder. We namen ontbijt achter de auto’s onder een afdak. Vele mussen zaten dit tafereel op de dakrand te bekijken. Mus=nieuwsgierige Afghaan. Bovendien werd nog even net naast ons een geit geslacht. Ja hoor we staan midden in het leven. We bedankten de vertegenwoordiger van de gastheer (Gastheer was zeker nog in Barfak of zo) en lieten het eten wat we toch niet hadden gebruikt achter als dank aangevuld met water en zo. We gingen nog wat route verkenning doen een beetje zuidoost maar dan aan de andere kant van de rivier (en dat is ook niet het juiste woord eigenlijk vele rivieren zijn helemaal niet diep en eigenlijk zijn het hele brede stroompjes). Maar goed deze is toevallig breed en sterk genoeg om een brug te moeten nemen. We waren daar al eens eerder geweest maar hadden toen de verkeerde richting genomen. Nu beter voorbereid en met een GPS gewapend hebben we inderdaad het eind van de weg gevonden en daar moest natuurlijk een brug worden gemaakt etc etc, we kennen het intussen alle zege komt van boven en als die zege niet komt gaan we het halen liefst gewapend. Na dus weer een eind van onze actieradius te hebben bereikt gingen we retour naar Pol-I-Khomri. Onderweg nog twee boeren voorzien van een radio die je kan opwinden en een lekke band verwisseld van de Toyota. Het begon een klein beetje te druppelen maar echt veel stelde het niet voor. Wel werd zo de stuifzooi beduidend minder en dat is ook wat waard. Tegen half vijf waren we weer on base. Standaard eten en debrief en dan….foto’s verwerken en verslagje schrijven. Mooi niet dus ik legde me op m’n stretcher en was zo onder zijl. Ja zo’n Parijs Dakar rally in 2 dagen doet je wel wat. Toen ik tegen tienen wakker werd heb ik mijn slaapzak maar uitgerold en mezelf uitgekleed en ben lekker gaan slapen. Inmiddels regende het wat harder.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (de stad)
Maandag 22 November 2004


Goedemorgen Afghanistan. Geen zon, geen stuifzand maar een waterballet. Fanmail uit het internetcafé gehaald na het ontbijt. Op het kamp dus rumoer vele tenten hebben nu een waterbodem enne wij hebben eigenlijk nog steeds droog zand in de tent. Verschil moet er zijn nietwaar. Wie had tenslotte de eerste druppels naast zijn bed, juist ikke dus en nu lekker even niet. Maar goed drijvende slippers door de tent is niet leuk en dan druk ik me heel voorzichtig uit. We zullen allen iets aan de waterhuishouding moeten doen. Als echte Hollanders moet dat dus geen probleem zijn toch de handen uit de mouwen, door anderen natuurlijk. Ik kon rustig mijn verslagje gaan bijhouden, muziekje erbij, pijpje in de brand, dropje tussendoor en een pepsi, wat willen we nog meer. En dan wat foto’s maken van het waterballet en de drainage werkzaamheden. Van mensen waarvan je het niet verwacht komt ineens de meest positieve opmerking uit de mond. Een nieuwe uitdaging dus. Anderen zitten even in zak en as, wat voor te stelen is als je spullen nat zijn. Buien vandaag maar met hoop op beter weer. Oh ja we gaan waarschijnlijk de verslagen zippen zodat de extensie anders wordt en dan verzenden want het ISAF netwerk komt voorlopig niet in, althans de unclass computer is in beslag genomen en voor onderzoek naar Nederland gestuurd. Wat een overdreven reactie, dat had eenvoudiger opgelost kunnen worden maar als eenvoudige commandant MOLT bemoei ik me er lekker niet mee. Ook is me nu duidelijke wiens postbus vol zat en dus bij mij een melding genereerde, je moet wat doen om in het nieuws te komen niet waar, dus in Stipthout, legen die bus regelmatig anders…. Gevoegde foto is niet de tent die er het ergst aan toe was. Vervolgens moesten we wat plooien van de ops glad strijken. Een voetpatrouille naar een naburige wijk moest onder leiding van een MOLT. Deze jongen wil dat best gaan doen maar dan hoef ik niet het gras weg te maaien van het FST (Field supporting team), zoals de HUMINT zich nu noemt. We schikken ons gewoon. Zo gezegd zo gedaan en eerlijk is eerlijk zo kom je het beste in aanraking met je naaste buren dat dient te worden gezegd. Het was aangenaam weer en zo’n wandeltocht is voor de verandering best een aanrader. Jammer dat een collega dat weer anders zag en zich nogal druk maakte over het simpele feit dat ook wij toevallig tegen een contact aanliepen die zij die morgen ook toevallig hadden bezocht. Verder de officiële rapportages pogen bij te werken en ik zeg niet voor niets pogen want die van vorige week het bezoek aan het geboortedorp van Jalal lukte wel maar de tweedaagse van dit weekend dus even niet. Er is wat drastisch mis met het netwerk wat ik je brom. Computers dienen er voor om het leven makkelijker te maken nou dat was even niet het geval. Kan een uurtje werk naar alle waarschijnlijkheid dus mooi over gaan doen. Gelukkig is de bron niet verloren gegaan dus het is te reproduceren en dat doen we morgen dan maar. Ook gaat na morgen het feest beginnen we gaan de files gezipped over sturen en hopen dan dat alle geachte lezers daar mee om kunnen gaan. Over het algemeen is het rechtermuisknop gebruiken en bepalen waar het unzipped word file terecht moet komen. Hoop maar dat de meerderheid het zal snappen, we horen het vanzelf of misschien ook wel niet.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Dinsdag 23 November 2004


We namen het er blijkbaar van want tegen half acht waren we uit de zak. Een vluchtig ontbijt en een blik op het journaal van gisteren aangaande de geheimzinnige trein in Arnhem en vervolgens internet. De gezipped files moesten er maar eens uit. Zo gezegd maar niet zo gedaan. Het internet kapte er regelmatig mee, maar tot en met afgelopen zondag heb ik er door weten te persen. De dag van gisteren zal er hopelijk in de loop van de dag uit gaan en dan maar wachten op het commentaar om de computer gebruikers te scheiden van de dummy’s, want er zullen er zeker bij zijn die het niet begrijpen. Stel dit wel zo makkelijk maar eigenlijk woedt er een binnenbrand. Het kan toch niet waar zijn dat een normaal word document niet te voegen valt in deze eeuw van de techniek. Overigens de zon schijnt weer vandaag dus dat is voor elkaar. Er moet nog veel worden gedroogd en er zijn er weer een aantal die naar huis gaan dit weekeinde dus dan wil je je spullen wel een beetje droog meenemen toch? Het werk wat dus gisteren verloren is gegaan is nog een paar keer heen en weer gegaan maar heeft in de morgen verder niets opgeleverd. Alles wat er mee gebeurde, t..o.v. de oorspronkelijke locatie resulteerde in het niet kunnen openen. Of het nu via het netwerk was of met een usb-stick. ’s-Middags stond voor een groot gedeelte in het teken van weer een EOD oefening en ditmaal hadden ze het eerste voertuig een mijnenveld in laten rijden en onze tolk was in paniek uit de auto gegaan en had op een mijn getrapt. Nou dan ben je dus even een paar uur zoet om, ook al is het gesimuleerd het hele zaakje weer in het reine te brengen. Al met al leerzaam en genoeglijk. Tja het valt niet mee en er staat ongetwijfeld de doodstraf op maar af en toe moet je toch vrouwen fotograferen. Dus hier een foto van gisteren waarbij dient te worden opgemerkt dat dit wel korte burka’s zijn die gedragen worden de meeste zijn tot aan de grond. Na het EOD spelletje dus maar weer eens overleg of zo in het te kleine MOLT kantoortje. Het overleg handelde over wie wat gaat doen in het kader van een aantal door Chris geïdentificeerde projecten. ‘Doorgesproken’ is het wel maar taakverdeling heeft even niet plaats gevonden. De rest van de dag is bekend, eten, briefen en….Tja sinds vandaag hebben we een echte 2 can rule. We hebben een kaart en daar kan per dag dus tweemaal een alcoholische versnapering op worden gehaald. Opsparen of inhalen kan niet, echt kinderachtig en dat allemaal omdat een lul van de infanterie er een zaak van heeft gemaakt dat er wel eens wat meer werd ingenomen dan 2 stuks. En de mail bracht een minder prettige boodschap, Peter spijbelt al een tijdje en zo wordt de herkansing van het eerste jaar voortgezet onderwijs natuurlijk niet gehaald! Omdat er naast twee biertjes verder geen echte vertier is heb ik de zaak besproken met onze raadsman Jan Nauts die in voorkomend geval wel wat collegae heeft die in Nederland kunne inspringen om het proces bij te staan. Overigens de door hem beloofde regeling van een nieuw pijpetuitje was nog niet begonnen, hij is aan de andere kant van de 50 en dan vergeet je wel eens wat toch. In ieder geval kan er dus gebruik worden gemaakt van derden die iets zouden kunnen betekenen. Ik hoor het wel.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Woensdag 24 November 2004


We worden lui, het was weer na negenen voordat de douche werd opgezocht. Het zal de oplettende lezer ook zijn opgevallen dat het aantal malen buiten de deur afneemt. Van de vier Toyota’s zijn er nu nog drie inzetbaar en als ik het goed begrepen heb heeft Chris gisteren er voor gezorgd dat het aantal is geslonken tot twee. Deze ontwikkelingen zijn niet goed hiervoor zijn we niet ingehuurd. Er schijnen nog zo’n 10 Toyota’s te komen in een onbekende kleur maar wanneer, wie zal het zeggen. Kortom de tendens gaat de verkeerde kant op. Ik ging lekker in het zonnetje zitten stak een pijp op en genoot van de meegebrachte muziek uit de laptop. Het ontbijt was eenvoudig: Kruidnootjes, dextro en een bifi worstje weggespoeld met pepsi. De lunch was zoal mogelijk nog simpeler aardappelsalade met druiven. ’s-Middags een eerste begin gemaakt van de briefing die ik samen met Dennis op 24 en 25 Januari ga geven voor onze opvolgers. Vastgesteld dat we toch nog drie Toyota’s hebben. Daarna getuige geweest van de eerste jogging buiten de poort en de was opgeruimd waarbij tevens een knoopje aan is gezet. Valt niet mee hoor een draad door een naald te krijgen, we worden oud papa. Eten, debrief, filmpje, twee biertjes.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Donderdag 25 November 2004


Oké, ik geef het toe we worden lui. Ik presteerde het om tot half elf in het bed, op de stretcher dus, te blijven liggen en zowaar nog slapende ook. Tja wat rest er dan nog van de dag? Beetje douchen, hapje eten en vervolgens een voetpatrouille. Ditmaal naar een wijk iets verder weg dan de vorige. Nieuwe kranten hadden we ook mee en dan kan je er gif op innemen dat je belangstelling genoeg krijgt. Zonder kranten ook wel trouwens maar met die dingen wordt het nog even erger. We liepen door de wijk heen en of de duvel er mee speelde vandaag op een gegeven moment was ik mijn handy kwijt. Dus mensen bel het Afghaanse nummer maar niet meer 0093(0)70707890 want het ding is even niet meer in m’n bezit. We moesten de patrouille dus afbreken dezelfde weg terug nemen en hopen dat we wat zagen liggen. Zonder resultaat natuurlijk zo’n zilverkleurig ding vind je niet tussen de grijze grond en troep. Wel zal het verlies nog even in de moskee worden gememoreerd maar echte hoop op terugvinden heb ik eerlijk gezegd niet. Nou en dan gaan we op het kamp over tot routine, eten, debriefen (2 Was tenslotte terug van een tweedaagse in Andarab) en biertje drinken. Ho wacht even er was post! Bijbehorend kaartje zei 9 november en ja hoor de tent ruikt nu naar Taai Taai, een heerlijke geur. Drop en pinda’s waren er ook bij en dat alles in een opvallend blauwe verpakking afwijkend van alle andere standaard afmetingen. We gaan er weer van genieten maar eerst heerlijk de vreselijke grote quotum alcohol nuttigen…2 blikjes bier. Maar gelukkig had de CIS bardienst en die zijn mij gunstig gezind dus werd het quotum 4 blikjes ook niet slecht. Voor twaalven des al niet te min het slaapzakje opgezocht en zo de dag rond gemaakt van slaapzak naar slaapzak. Oh ja m’n shampoo uit de States is eindelijk op dus gaan we nu beginnen aan dat wat ik meegenomen heb. 71 dagen in de missie dus de voorraad die ik meegenomen heb zal toereikend zijn.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Vrijdag 26 November 2004


Op tijd opgestaan en me begeven via de eettent en een snelle boterham naar de ops room. Aldaar op de computer van Ruud dat verdomde ding van de tweedaagse reis ingevuld en rond gestuurd. We raden het al dat ding was op andere plaatsen dus weer niet te openen. File blijft ook klein ondanks het feit dat er twee foto’s inzitten. Nou de experts mogen het verder uitzoeken ik kap er mee. Verder was er weer markt op het kamp met een iets ander aanbod. Heb ik me bezig gehouden met de briefing voor januari en hadden we het wekelijks PRT overleg (Molteams en baas) en zo raakt de dag aardig om vooral als diverse computers het even niet doen wat je wil. De wekelijkse keek op de week en een telefoon rijker 0093(0)70708104 een samsung inklapbaar lekker klein. Een van de tolken, Abu, gaat permanent vanwege familie aangelegenheden naar huis en had het toestel niet meer nodig. Oh ja nog even een vraagje, gevoegde foto betreft een medewerker die als naam op zijn pak heeft staan prince charming. Ik ben even een andere mening toegedaan maar laat me graag overtuigen door mijn fanclub, dus ik hoor het wel. Verder het team ingebrieft voor een tochtje Baghlan morgen en gedeeltelijk Baghlan Jadid met mede een bezoek aan het weeshuis van Baghlan. Ze weten weliswaar niet waar het is maar dat vinden we wel toch. Enne ik heb echt gepoogd de mail weg te krijgen in de vooravond maar het net was zo traag dat ik dat maar heb opgegeven. Waar de film over ging vanavond is me verder ontgaan, zoiets als 40 dagen of zo heette ie

Richard R.V.A. Braun
Baghlan & Baghlan-Jadid (districten)
Zaterdag 27 November 2004


Wat krijgen we nu? Werd om kwart over zeven wakker en om kwart voor acht dienden we te vertrekken. Toch alle op m’n gemak gedaan en dat leverde geen problemen op. Overigens beste lezers ge zult het wel weer horen, maar gisteren avond is er een op afstand bediende lading ontploft in Kunduz terwijl een Duitse avondpatrouille er langs reed. Het was in het donker en had naar alle waarschijnlijkheid iets te maken met de Duitse bemoeienis aangaande papaverteelt. Wij bemoeien ons er niet mee! En ik ben altijd voor donker onder dak. Overigens licht gewonden en oorletsel was het resultaat. Maar goed wij gingen wat anders doen vandaag. Had Dennis gevraagd kranten mee te nemen, kon de sukkel niet vinden. Voordat we gingen die dingen dus zelf maar geregeld, sommige mensen kunnen ook niets! We reden naar het noorden en vervolgens naar het westen over de enige brug over het water en hup (ik noem het zo) de ring van Baghlan langs. Ging goed tot plaats x daarna was de weg te smal. Maar niet getreurd een man in de auto genomen die een weg door de bergen wist. Niet degene die hier op een paard zit overigens. We reden de bergen in, soms was de gids echter het spoor bijster maar inderdaad we kwamen de bergen weer uit ongeveer 5 kilometer oostelijker als het ware op de verlengde van de weg die we niet neer konden volgen. We vervolgden de route om bij een pondje te belanden. Daar hebben we de eerste wateroversteek van een MOLT gemaakt en weer terug. De gids bood ons nog een thee aan. Dat werd een aangeklede thee in de buitenlucht op een kleed. Kijk zo goed is het weer nog hier. Net in het donker waren we weer terug op het kamp. Een prima dag eruit al hoewel de dag begon met mist. Eten, debrief, foto’s ordenen en dit schrijven en tussendoor twee jerrycans gevuld met diesel want anders wordt het wel erg koud in de tent. Blijkbaar ben ik de enige die dat kan de rest van twee tenten had althans twee lege jerrycans laten stan en de verwarming moest gereset worden. Vanavond is het midterm feest.Niet dat iedereen al op de helft zit hoor maar je moet een argument hebben om te vieren. Twee bier voor niets en de andere twee voor 30 cent, de helft van de prijs. Ja en dan wordt het wel gezellig, bovendien was de tent leuk aangekleed met een gemaakte sjoelbak en bowlingbaan en zo. Nog wat lekkere hapjes en zo en dan is het snel na twaalven. Ik werd baldadig en dat kwam me op een pak melk over het hoofd te staan. Met pak en al gedoucht en schoon in de slaapzak. Overigens had ik dus vanochtend in de haast zeep en shampoo vergeten mee te nemen. Zeep is achter gebleven maar blijkbaar hebben er meer mensen last van roos want de shampoo is foetsie. Gaan even zien hoe het verbruik is en of ik dus in januari een extra flacon moet gaan meebrengen. Nu zijn er nog drie dus eigenlijk moet het gemis van eentje geen probleem opleveren.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijk kamp)
Zondag 28 November 2004


Soms zit het mee en soms zit het tegen. Met pak en al douchen, nadat alle spullen uit de zakken zijn gehaald, is op zich geen probleem. Maar een USB stick kan niet tegen water. Hoewel het ding het nog wel deed vlak na die blunder zei hij vandaag niets. Ik was in sport outfit op het internet en wilde de dagelijkse zooi verzenden mispoes. Gelukkig heb ik nog zo’n stick en daar de berichten opgezet. Die stick wordt gelukkig niet herkend door de computer in het internet café. Oh wat zijn we heden blij. Doe er verder maar geen uitspraken over en hoop er het beste van. Wordt vervolgd dus. Overigens overdag is het hier prima uit te houden en schijnt meestentijds de zon maar ‘s-nachts is het toch een stukje minder aan het worden, of te wel een beetje fris wel. Ik kon natuurlijk niet in sporttenue blijven rond wandelen dus moest pak twee uit de kist want de vannacht gewassen zooi is even nog niet droog. De dag dus verder gevuld met het opmaken van de rapporten van TWF en de tocht van gisteren. Dit klinkt natuurlijk simpel maar dat was het niet. De toegestuurde zaken gaven allerlei vreemde foutmeldingen en dat ding wat ik op Ruud’s machine had gemaakt en de wereld in gezonden was dus met hetzelfde fenomeen behept. Dan rest dus maar een ding neem een ander maak hem leeg en ga je te buiten, gewoon alles invullen. Eigen werk en het werk wat eigenlijk door future ops gedaan moet worden. Vandaag geen nieuwe foto’s dus eentje van gisteren aan de thee Oh ja tussendoor ook even verhuist van een 1 trimo naar een 2 trimo, kijk nu hebben we adequate bureelruimte. Ook ‘s-ochtends van gedachten gewisseld met de zware delegatie van CIMIC. En guess what, in die club zit een zekere Willem Vogelsang, schrijver van vele boeken over Afghanistan, ook dat boek wat ik terzijde heb gelegd omdat ik door de stammen het bos niet meer zag. Wat een kleine wereld, erger nog hij is geboren in Medemblik en woonde ergens in plan west. Maar waar waren we oh ja verhuis en daarna bank uit PRT gebouw gehaald en zo kunnen we ook in rust nadenken, wel in overleg gedaan hoor niets illegaals we hebben zo onze connecties. Nou en dan het gewone ritueel en na alle verslagen een biertje met ‘de beroemde schrijver’ en het was gaan waaien. Gevolg alle planken dubbel in de tent dus zaken op de grond. Voorflap wagenwijd open dus die moet goed worden vastgezet anders slapen we weer voor geen meter en daar komt even bij dat volgens de weersvoorspelling het deze week gaat vriezen. Vandaag was het nog gewoon lekker en zonnig totdat het begon te waaien. Het gaat leuk worden maar eerst een oefendagje op de schietbaan met voertuigdrills.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (de stad)
Maandag 29 November 2004


Ja en als het dus waait, waait het goed dat moet gezegd. Geen flauw idee hoelang maar de nacht moet kort geweest zijn want de wind gierde tussen de flappen van de tent door over m’n hoofd. Dus telkens als ik het in het hoofd haalde mijn bol buiten de slaapzak te steken werd ik vanzelf wakker. En tijdens de nacht begon het ook nog flink te regenen. Maar goed na een douche en stevig ontbijt stond ik om 07.00 uur klaar voor de bijzondere dag op de schietbaan. We togen er heen maar de normale weg door het dalletje kon even niet. Het had zeker erg veel geregend want de weg was aardig overspoeld. Laten we zeggen dat het vrijwel droog liggende stroompje wat groter was gegroeid. Met een stukje kader van de pantserinfanterie voorop gingen we een zijstraatje in. Mis dus grote kuil en bijna vast met de auto’s. Retour en een ander route langs het kanaal, geen probleem natuurlijk. Op de schietbaan heeft een ieder met allerlei wapens geschoten en het regende zacht maar er stond een koude wind. Dus we overwegen sterk de zwarte kisten uit te gaan graven en de zomerkisten weg te stoppen, want het was koud… Bij zoveel praat over water bij deze een water plaatje, de pont die ons twee dagen geleden overbracht. Dus mensen de eerste molt missie, de eerste wateroversteek met molt en de eerste training met contact drills voor en van de zijkant. Want ’s-middags hebben we dat soort dingen met de auto’s beoefend op de schietbaan. Gelukkig was het ’s-middags droog en daarom was het best te doen. En het kader had het niet verwacht maar eigenlijk waren we best wel goed, veel rook en live schieten. Dat soort dingen kan je met de Nederlandse regelgeving echt niet in ons kikkerlandje beoefenen. Geef het niet graag toe maar dat is dus het tweede voordeel van dit land, naast de zon die er nu even niet echt is. De gebruikte Toyota zag er aan de binnenkant wel niet uit, maar dat krijg je als in de bagger dergelijke contact drills beoefend. Overigens had ik natuurlijk weer wat unieks een rookgranaat die niet afgaat, dat had men ook nog nooit meegemaakt. Terug op het kamp bleek dat de regenbui ondanks de recente waterbeheersing maatregelen toch zijn werk had gedaan, diverse tenten zijn verlaten en de mensen hebben hun intrek genomen in de trimo’s die nog niet klaar zijn. Ook mijn force protection clubje moest nog even verhuizen dus de geplande ZHKH lessen heb ik maar even geschrapt komt wel een keer. Dan verder de routine, met dien verstande dat er weer iemand een bom plaatste, zal ook wel slecht geslapen hebben. Biertje hier en daar en lekker pitten. De tent is nu aan twee kachels aangesloten dus de winter kan komen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Dinsdag 30 November 2004


Op redelijke tijd opgestaan, de beide heren van team 2 gingen op missie en daar werd ik ook wakker van. Voor de rest was het deze nacht goed warm in de tent voor de verandering en dat is prima. Bij de douche was het voor het eerst dat m’n slipper in de bagger bleef steken. Eerst even naar het internet café om de mail te ontvangen en te verzenden. Gunstige berichten aangaande de spijbelaar, goed opgelost en e.e.a. klinkt positief. Het halen van een jas is zo ook prima, tenminste het is prettig om zo’n ding aan te trekken die warm is. De rest van de ochtend ging verloren in de MOLT bureauruimte aan het terugzetten van foto’s op het netwerk gemaakt door de teams van september tot en met oktober, deze heb ik nodig voor de briefing in januari 2005. Jurgen had deze gebrand op DVD maar waar die DVD is was even onbekend. Zij waren op missie en hadden een MB op z’n kant gekregen en met de vraag waar wilde ik hem telefonisch even niet lastig vallen. Na de lunch dus werken aan die foto’s en daar was ik een uurtje mee bezig en floep daar ging het netwerk eruit voor een uurtje dus maar even stoppen met werken. Even naar de tent, via de MGD voor een zalfje voor schrale lichaamsdelen. Aldaar, de tent dus, beginnen aan het verslag, de was opruimen en stof en vuil verwijderen van de vloer. Ook even het kleedje uitgeklopt. Even een impressie gevoegd van hoe de Toyota eruit zag aan de binnenkant na de spelletjes van gisteren. Overigens de zwarte schoenen blijven nog maar even waar ze zijn het was vandaag weer zonnig en matig warm. ’s-Middags verder met de foto’s en het bekende ritueel tot en met het biertje. Het enige verschil was een uitgebreide briefing omdat er morgen twee functioneel specialisten meegaan. Eentje veterinair en de ander MKB gespecialiseerd. Terug naar de tent tegen elven, lag m’n helm op de grond en die staat altijd op mijn scherfvest! Gekker moet het niet worden het scherfvest is gejat. Dat wordt aangifte en hopen, maar dat hebben ze, dat er een paar reserve zijn. Ik kan er gewoon niet over uit, wie in godsnaam laat een laptop staan en neemt een scherfvest mee. Moet tussen drie en elf uur zijn ontvreemd.