Richard R.V.A. Braun
District Dahana-i-Ghori (Afghanistan)
vrijdag 1 oktober 2004


Vandaag weer tijd voor een ritje. Tegen half acht vertrokken we en we hadden er een restrictie bij gekregen, we dienden voor 12.00 uur terug te zijn. Ook ditmaal was de opdracht ‘show presence’. Die opdracht is dus gewijzigd van ‘show the flag’ naar gewoon aanwezig zijn, kan ook niet anders want we hebben dus geen vlag, althans niet eentje die op de auto’s kan. We doken dus het district Dahana-i-Ghori in wat iets westelijk ligt van onze basis. Over het algemeen was het hetzelfde als voorheen, wel geregistreerd maar nog even niet precies weten waar te stemmen hoewel het vermoeden is dat dit op dezelfde plek is. Bij toeval liepen we tegen de chef van politie aan of liever gezegd hij zocht ons op. We werden natuurlijk uitgenodigd voor thee en daar kwam ook de chebab. Daar we echter en op tijd terug moesten zijn en sommige punten niet bereikbaar waren (ongeruimde wegen volgens Helo Trust) kon de diepgang van het gesprek met de politie chef niet veel zijn. Bovendien is dit de vrije dag in dit land dus moet je eigenlijk helemaal niet mopperen dat dit kon gebeuren het had veel minder kunnen zijn. Tegen 11’en waren we dus weer mooi terug. ‘s-Middags was er verder de happening: C-ISAF is nu de baas over ons en niet meer de NL-CDS. Dit is natuurlijk kort samengevat van wat er gebeurde. E.e.a. geschiedde met toeters en bellen maar belangrijke locale autoriteiten van de provincie waren even niet aanwezig, wellicht is dit een slecht omen, wie zal het zeggen. De ogen en oren van het detachement blijven er echter voor gaan: ‘s-Avonds kwam er nog het nodige in een stroomversnelling, Jurgen gaat er morgen uit om ondermeer een warlord te zoeken die relaties had met de taliban samen met de polad en de zojuist gearriveerde polan (politiek analist, een overste KL met brilletje die nogal bescheten uit zijn ogen kijkt). Dat op zich was redelijk op tijd gepland maar dat Chris eruit gaan om de naburige kazerne te bezoeken was even nieuw en korte termijn planning. Inmiddels is hier natuurlijk ook doorgedrongen dat een landelijk dagblad heeft geschreven dat de PRT aan papaver bestrijding zal gaan doen. Welnu ik kan wel lezen en dat is geenszins onze taak. Hoogstens staan we de politie bij in zijn taakuitvoering en daar zou zoiets verdekt onder geschoven kunnen worden. Zo in de trant van wij zien iets en geven het aan hen door. In mijn visie is e.e.a. niet wijs want dan is het een kwestie van tijd voordat we doelwit zijn geworden en dan is de lol er snel af, die garantie kan ik nu al geven. ‘s-Avonds nog even actie, een melding van UNOPS te PeK dat er een explosie was te Baghlan, ratteklap MOLT eruit. De melding was echter reeds een uurtje oud en de situatie was al weer rustig, weinig feiten te vinden dus en derhalve de zaak afgeblazen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (Afghanistan)
zaterdag 2 oktober 2004


Zoals de oplettende lezer natuurlijk al heeft opgemerkt gaat het functioneren hier gewoon door of het nu maandag of zaterdag heet. Alleen op vrijdag hebben we geen appel. Dus ging ik vandaag maar weer eens aan de computer zitten om de fanmail na te kijken. Ik was derhalve verheugd weer eens uit andere hoeken wat terug te horen. Nadat in het verleden (hoop dat ik ze allemaal noem want geheugen is beperkt) van Carole, Henk, Frank en Egbertine kon nu ook wat ontvangen worden van Roxane, Annet, Wolmet en Susanne. Ga zo door mensen af en toe wat terug horen is leuk. Om die post binnen te halen en ook weer wat te verzenden nam overigens enige tijd in beslag. Om precies te zijn heb ik 1 uur en 40 minuten aan twee computers gezeten om e.e.a. te realiseren zoals lezen kort beantwoorden, dagverslagen versturen en rotzooi uit de mailbox vernietigen. Daarna even de baard gefatsoeneerd en dan is het zomaar weer middag en kan er worden gegeten. Na de middag konden we de opdracht voor morgen in ontvangst nemen evenals de zaken van inlichtingen en veiligheid (S2). Ik zeg dit zo nadrukkelijk omdat nu dus twee separate geschriften zijn gemaakt met verschillende classificaties. In mijn ogen allemaal onzin maar zo willen ze het voorlopig. De S2 briefing dus ook gehad en de voorlopige afspraken voor morgen met de hoofdspelers van het team doorgenomen. Daarna was er tijd om de jarige van vandaag maar eens te bellen, zo gezegd zo gedaan. De mening aldaar was dat het wel duur zou zijn om te bellen maar dat valt reuze mee met de kaart van defensie die nog steeds niet op is. Naar Nederland stonden me ongeveer 80 minuten ter beschikking en daar zijn er nu nog 34 van over en dat allemaal voor 22 Euro, als ik er voor betalen moet maar dit is nog niet zo want de eerste kaart was van de baas. Molt-3 kwam inmiddels ook terug, die waren polshoogte wezen nemen aangaande de perikelen van gisteravond.te Baghlan. Eerste impressie weinig omhanden. Molt-2 is nog even onder weg die zijn een Pashtun Krijgsheer aan het opzoeken. Voor de duidelijkheid geef ik nog even een overzicht van de teams: Molt-1 Maj. Richard R.V.A. Braun & Elt Dennis Douve Molt-2 Maj. Jurgen van Keulen & Kap. Jaap Jansen Molt-3 Maj. Chris Holman & Kap Jasper van den Dikkeberg. Een team wordt verder aangevuld met vier grondverdedigers, een tolk en een geneeskundige hulp. Ik sluit niet uit dat deze standaard samenstelling nog wel eens gaat wijzigen overigens. In het kader van familiarisatie heb ik tenslotte nog bijna elke keer een gast gehad en een verdediger minder. Dat noemen we voortschrijdend inzicht nietwaar. In de middag was er zowaar plotseling een welzijnszorg winkeltje in de eetzaal (tent), maar de prijzen van drop en een weinig chips rezen de pan uit naar mijn mening en bovendien diende in Euro betaald te worden wat natuurlijk vervelend is als je Dollars hebt. De lokale markt voor omwisseling van Dollars in Euro heb ik nog even niet gevonden overigens. Wel heb ik een aantal door de kassier afgeschreven Afghani op zak voor het kopen van brood. Ook Molt-2’s missie was succesvol we hebben te maken met een wat gefrustreerde Pashtun Generaal, die net zo hard heeft meegevochten maar niet zo’n fijne baan krijgt aangeboden, zoals zijn Tadzjiek vrienden in de huidige tijd. Hoewel ik me dus niet in laat mijn afkomst e.d gaat dus dergelijke zaken wellicht een rol spelen want zo ver weg zit hij niet. In ieder geval was hij uiterst vriendelijk richting ons dus ISAF wat dus goed is. Praten is nog altijd beter dan schieten toch…je moet die mannen gewoon opzoeken. ‘s-Avonds kwam er een melding van UNOPS dat de compound van de Duitsers in Kunduz was aangevallen. Dit zijn overigens burgers die iets anders reageren dn wij (beetje paniek), gisteren was het al bingo met hen en nu bleek dat er dus sprake was van een demonstratie aan de poort, is natuurlijk iets anders. Verder bracht de avond nog even een verassing daar de POLAD de zaak van het poortgesprek (zie 21 september) inderdaad verder in behandeling had genomen en er een antwoord is. Niet een antwoord welke de oorspronkelijk klagers echt zal bevallen maar het is niet anders. De rechten van het gebied zijn ouder dan zij hebben gedacht.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (Afghanistan)
Zondag 3 oktober 2004


Vandaag hielden we het dichter bij huis, we gingen de stembureaus aan de zuidgrens van Pol-I-Khomri bekijken. Om 07.00 uur reden we de poort uit en na op sommige plekken wat zoeken waren we eigenlijk voor 11.00 uur klaar met de taak. Gelukkig werden we via de radio getasked om een praatje van de vice-president bij te wonen die gehouden zou worden bij de moskee. Die vice-president Achmed Zia Asoud is een broer van de Asoud die een aantal jaren geleden, of misschien wel later is, vermoord en een groot strijder was van de Noordelijke alliantie. We reden dus weer naar het noorden terug naar het centrum van de stad en kwamen een stoet grote auto’s tegen met toeters en bellen. Dus roetsj rond de rotonde en razend snel er achteraan. We zagen echter al gauw dat we ze niet bij konden houden en dat ze de stad gingen verlaten dus togen we naar de moskee terug. Aldaar stelde de nodige mensen zich op en de algehele tendens was borden voor Kazai. Er gebeurde echter niets ook niet toen er borden verschenen voor Kanuni. Wat navraag leerde dat de stoet die we gezien hadden ondermeer de gouverneur van Baghlan bevatte en dat de spreker uit Kabul zou worden opgewacht aan de grens van de provincie ongeveer bij de salangtunnel. Dat is een anderhalf uur vanaf PeK dus konden we op het kamp gaan lunchen echter niet nadat we een mobiel telefoonnummer van een politieagent hadden verkregen. Tijdens de lunch zo rond de klok van 13.15 uur liet ik de tolk maar even bellen en dat was maar goed ook want er kon worden medegedeeld dat het nog 45 minuten duurde. Ongeveer 13.45 uur gingen we weer op pad naar het centrum van PeK. Lieten ons bij de moskee afzetten en de twee resterende verdedigers namen de auto’s mee naar de inmiddels ook aan mij bekende veilige plek in de stad. Er was wel veel volk op het plein van de moskee maar begonnen waren ze nog niet echt. Daar kwam weer een circus aan en zowaar kwam daar na wat inleidingen ook Achmed Zia Asoud onder de ophouding in het publiek van het merendeel posters van de concurrent (Kanuni). Toch werd er enkele malen een gejuich gehoord, niet luid maar hoorbaar. Enfin de toespraak eindigde en wij hadden de auto’s besteld waarna het in razende vaart ging richting het clubhuis (huis van de gouverneur aan de andere kant van de rivier met een terras wat prima uitkijkt naar ons kamp). Nu hadden we ergens op de dag de POLAN opgepikt en die wilde de vervanger van Kazai graag spreken. We konden overal gewoon langs en bij en zaten ook aan aan het buffet van zo’n 140 notabelen. Tenslotte toen de man plotseling was verdwenen konden we op de tweede verdieping met hulp van de Gouverneur hem te pakken krijgen en kon de POLAN zijn zegje doen. Weer wat later verzamelde zich iedereen op het terras en volgde nog wat gepalaver wat de POLAN ook allemaal wenste te horen. Of hij daar in geslaagd is weet ik niet, ik was in ieder geval eerder weer het huis uit. Tenslotte verscheen hij ook en konden we voor de meute het terrein verlaten en terug keren naar het kamp. Op het kamp is inmiddels de keuken verplaatst naar het nieuwe gedeelte en dat is een verbetering met de buffetwagen en de verhoogde boogtenten gekoppeld. Ook is blijkbaar vanochtend op het appel medegedeeld dat het fenomeen is afgeschaft en dat een ieder wordt geacht om 07.30 op zijn werkplek te zijn. Voor het slapen gaan heb ik, samen met Dennis, onze rapportage gemaakt alleen verzenden naar Willem ging even niet, dat doen we morgen dan maar. Overigens heb ik uit de tam tam begrepen dat er iemand is die privé wordt aangestraald met mijn gepalaver en dit in de werksfeer verspreid. Ik hoop dat dit echt een gerucht is anders gaat betrokkene van de lijst. Dit epistel is bedoeld als ontspanning en informatie waarbij soms ook de organisatie, mijn werkgever, te grabbel wordt gegooid of zelfs op de man gespeeld wordt. Dit kan en mag natuurlijk geen repercussies hebben later.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (Afghanistan)
Maandag 4 oktober 2004


Toch wel lekker hoor geen appel. Zo zat ik dus iets voor zevenen achter onze ‘snelle’ internet en inderdaad de hele exercitie duurde ‘maar’1 uurtje en 10 minuten. Begrepen dat ROBECO e.e.a. gaat veranderen en dat de internet machine thuis kuren vertoont. Natuurlijk geadviseerd de juiste expertise in te roepen. De ROBECO veranderingen kon ik op de internet machine niet echt lezen dus die maar even opgeslagen op stick (USB) en daar verder mee werken op betere machines. De strekking is bijzonder duidelijk, het is soms onduidelijk bij hen en ze wensen een machtiging. We gaan dat bezien zodra we weer eens in Nederland zijn. Natuurlijk met grote vreugde kunnen vaststellen dat de PEELKONIJNEN zijn gepromoveerd en nu spelen in VI-593(NL) met om te beginnen onze beste keeper die voor 7 weken schijnt te zijn uitgeteld. Na al deze internet gerelateerde dingetjes waren er nog een paar anderen. Gerucht dat anderen dan de MOLT teams gaan crossen met de nieuwe auto’s en dat ze wit zijn is ineens niet meer zo belangrijk, kleine bloeddruk verhoging dus. Daarna was er nog een meeting met humint mensen wat een beetje ontaarde in een zeursessie maar dat we nog het nodige dienen te organiseren is duidelijk. Het is natuurlijk van de ratten dat je een notabel in een district spreekt en blijkt dat anderen dat al gevraagd hebben of al iets geregeld hebben en wat dacht u van openstaande informatie die niet wordt gevraagd omdat je er toevallig even niet van af weet. Het gaat nog mooi worden hoor maar niet voor 2005 (mijn schatting). Gisteren was veel interessanter en dan zie je tenminste nog wat. ’s-Middags ging de meeting kort verder en zijn er wat afspraken gemaakt. Tegen tweeën werd de opdracht voor morgen ontvangen en daar mankeerde echt veel aan, ik moest een uitdraai van een vorige tocht er echt bij hebben om er iets van te kunnen maken. Om drie uur werd het team ingebriefd voor morgen en daarna heb ik een broek gerepareerd, een lusje van de riem kon de druk van patroonhouders en pistool niet meer aan en moest worden gerepareerd. Om vijf uur briefde ik de resterende 2 t.w het baasje force protection en de nieuwe tolk, heb ik weer…Maar het kan erger collega’s van 2 kwamen ook wel tegen vijven terug en mogen morgen ook weer de deur uit. Heb overigens wel en leuke, omdat collega’s van 3 er al eens geweest zijn is het strijdplan als volgt. De politiechef mijden en de gouverneur te spreken zien te krijgen. Het is even jammer dat beide heren in hetzelfde gebouw zitten maar we gaan het zien verder dienen we ver het district Dushi in te trekken. In theorie zover dat ik sterk betwijfel of het wel haalbaar is.

Richard R.V.A. Braun
Dushi district en stukje Tala Wa Barf (Afghanistan)
Dinsdag 5 oktober 2004


Voor zessen wakker van de bezigheden van de tentgenoten. Rustig ontbijten dus en een thermosfles koffie regelen. Daarna even langs operatieën voor de laatste informatie, die er niet was. Bij de auto’s kreeg ik ineens mijn eigen satelliettelefoon terug. Dit is een verhaaltje op zich, ik had mijn telefoon uitgeleend aan één van de groepscommandanten van de Force Protection omdat die even niets had gisteren en die kreeg ik ook terug ergens in de avond. Bij controle bleek deze geblokkeerd, dus naar de verbindelaren maar die konden het gisteren niet meer regelen dus leende ik die van molt-3 (vandaag geen tocht). Blijkt dus dat betrokkene zijn eigen i.p.v. mijne aan mij had gegeven, en die van hem had dus het probleem niet die van mij. Enfin dan maar een extra loopje terug naar operatieën om de verandering door te geven. Netjes iets voor zevenen reden we de poort uit richting het zuiden. Voorspoedig bereikten we Dushi het gehucht van het gelijknamig district, wat dan dus de districtshoofdstad is. Het politiebureau vonden we eenvoudig en gelukkig was de chef er niet dus konden we een ‘foto’ afgeven aan iemand die zij zijn broer te zijn. ‘Foto’ is dus een kleurenprinter afdruk van een digitale foto en dat si in dit land uniek en maak je ze overgelukkig mee. Overigens was de gouverneur van het district naar PeK (=Pol-e-Khomri) dus we hadden even geen officials om mee te spreken. Verder het district in dus en na aanvankelijk wat saai vergezicht werd het allengs mooier. Ik moet dus gaan toegeven dat dit land ook mooie plekjes kent. Onze taak was een aantal stembureaus te bezoeken en dat aantal werd nogal beperkt omdat e.e.a. nogal ver uit elkaar ligt. In Dushi district dus zijn aanhangers van Karim Agha Khan en die is een beetje rijk en woont in Frankrijk. De stembureaus die ondergebracht gaan worden in scholen gaan er goed uitzien. Voor het eerst zag ik gewoon gemetselde gebouwen en huizen die netjes waren afgewerkt. Kortom dit dal heeft het niet slecht. We reden door tot na de middag en zo haalden we net het volgende district Tala Wa Barf. Hoe het daar verder zal gaan komt nog een keer als we een tweedaagse tocht gaan maken met overnachting. Voor vandaag was het meer dan genoeg ruim 100km enkele reis, we moesten immers voor donker terug zijn. In PeK legde we nog even aan omdat onze nieuwe tolk sigaretten nodig had en een simkaartje voor de telefoon. Tegen zessen waren we terug net op tijd voor de quasi nasi maaltijd, overigens zonder een biertje. Rapport schrijven komt morgen wel want sommige mensen (team 3) bezetten een beetje de computer. Overigens heb ik vandaag wel een record aan foto’s gemaakt dus het zal inderdaad wel zijn bevallen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (Afghanistan)
Woensdag 6 oktober 2004


Het niet meer wekken beleid, oftewel geen stem die in de tent roept reveille om 06.00 of daaromtrent, had tot gevolg dat ik tegen half zeven wakker werd en de warme slaapzak verliet. De douche was een minder succes, de door mij gekozen zak (heb al eens uitgelegd hoe de constructie is toch? Wil er ook best een foto van maken hoor..) gaf niet al teveel water. Nog net niet huppelen van druppel naar druppel maar goed. Ontbijt maar overgeslagen en de tweedaagse internetsessie gestart. Alle mail kort beantwoord en twee dagberichten eruit gedaan. Bij deze dus volledig excuus aan Geerjetty die niet was genoemd bij de trouwe fans die hadden gereageerd. Ik had al uitgelegd dat ik lijd aan Alzheimer light dus een verwijt mag mij niet worden gemaakt toch. Gisteravond nog even het verlofschema rond gemaakt voor de drie teams en het ziet er dus naar uit dat ergens midden januari ondergetekende zich in Nederland weer laat zien (zal een genot zijn al vriest het dat het kraakt, dat verzeker ik een ieder). Jammer dat dan weer teruggegaan moet worden naar de zandbak, maar dat hoort nu eenmaal bij de spelregels. Ook in deze casus geldt we zullen het zien dan wel gaan beleven. Gerucht van de dag, er staan 15 postzakken in Kunduz en nog geen eentje alhier. Ik vrees toch dat dit niet veel langer door kan gaan de meute gaat munken! Nog een leuke is dat het Duitse personeel van PRT Kunduz naar het schijnt in opstand is gekomen tegen de zogenaamde no-can rule. Het is hopelijk bekend dat ook wij op een droogje staan en dat er dus geen alcohol mag worden gedronken. Nog een leuke is dat alhier zoiets als een pijp (je weet wel zo’n ding waar je tabak in propt en die dan aansteekt) onbekend is. De brutaalste onder de Afghanen vragen frequent wat het is. Waterpijpen heb ik overigens hier ook nog niet gezien. Wellicht al verteld maar ook de echtheid van mijn baard is al eens in twijfel getrokken, raar volk die Afghanen. Maar goed laten we niet afdwalen en gewoon verwoorden waar we nou zo mee bezig zijn nietwaar. Deze dag dus verder tot de middag even met niets bezig dus omdat MOLT-2 twee computers bezette om hun verslagen van eergisteren en gisteren te maken. Is geen verwijt begrijp me goed, wij hebben van gisteren weinig of niets te melden en zij liepen tegen wat hoogwaardigheid bekleders aan dus dat rapporteren op schrift heef best wel prioriteit. ’s-Middags kon ik even gauw ons werk doen en bovendien de opdracht in ontvangst nemen die overigens al na een uurtje op de helling stond omdat de POLAD en POLAN klaarblijkelijk mee gaan reizen en dan is de prioriteit verschoven van stembureautjes bezoeken naar warlord zoeken en zien te spreken.
Vandaag dus ook het programma 1 op de middag van de KRO tussen 14.00 en 17.00 met daarin juist ja de rapportage van harm zoals die aan september als audio is gehangen. Molt-3 was vandaag op pad gegaan voor een tweedaagse reis, met overnachting in het veld ergens dus. Nadat Chris in het zuiden al eens twee lekke banden had opgelopen had hij nu een lekkende radiator. Recoveren die zooi dus en ja hoor alles komt terug. Dus het gaat er naar uitzien dat ondergetekende de primeur gaat krijgen van een tweedaagse reis t.w. 11 en 12 oktober a.s. Dus geacht publiek de eerste die eruit ging, wellicht dus ook de eerste die een nachtje wegblijft. Maar eerst een strijdplan met POLAD en POLAN smeden teneinde de warlord te gaan tackelen. Tenslotte nog even dit, de eerste witte wagen is minder wit geworden, sommige zeggen dat het camelkleurig is maar voor mij is het bijna wit. Het werk is uitbesteed en een spuitcompressor ziet er dus als volgt uit. Natuurlijk hoop ik ook op de primeur van een echte auto. Enne baasje Molt-2 is vandaag er nog uit geweest om een explosie te onderzoeken, zo blijven we tenminste bezig niet waar. Verder waaide het aardig vanmiddag en dat leverde veel stof op en heb ik zelf maar onze opdracht verandert want anders wordt het zo’n geklieder met al die penwijzigingen. Morgen bij POLAD en POLAN in de auto en over die warlord heb ik een ruime a4 vol verzameld.

Richard R.V.A. Braun
Dushi en Kinjan district (Afghanistan)
Donderdag 7 oktober 2004


Of hoe en dag anders kan lopen. Een dag die anders verliep als gepland. In de eerste plaats moest een warlord worden gevonden en mee worden gesproken en daarna (wie verzint het) nog wat stembureaus worden bezocht. Maar goed we gingen tegen zeven uur de poort uit richting het zuiden. Mijn geluk was echter dat ik plaats moest nemen in de auto van de POLAD om samen met de POLAN de plannen te bespreken hoe e.e.a. te tackelen. Dat stelde overigens niet veel voor dat had ook in vijf minuten voor binnentreden van een woning kunnen gebeuren maar goed, het is airconditioned en gepantserd dus zo slecht is dat dus niet vertoeven niet waar? In Dushi (city) zou zich het huis van de gezochte generaal bevinden. Jammer dan daar was het even niet. Geen probleem doorrijden naar Khinjan (city) en ja hoor daar was het. Er was echter niemand thuis, althans alleen een neef en die gaven we een lift terug naar het ‘centrum’ om een telefoonnummer te regelen om de generaal te kunnen bellen. Wat hij ook regelde de gegeven nummers kwamen nergens uit. Toen verscheen er een opgewonden standje die naar later bleek de rechterhand, althans de politieke adviseur te zijn van de gezochte generaal. We gingen met hem mee en hadden een lang gesprek in de tuin van de kazerne. Hierna gingen we terug naar Pol-I-Khomri omdat we inmiddels wisten dat de generaal daar een bureel had. Omdat het toch tegen lunchtijd liep hebben we die maar genoten op het kamp. Daarna weer de stad in en zowaar we hebben hem gesproken maar de omstandigheden waren niet goed (teveel mensen erom heen) zodat we niet diepgaand van gedachten konden wisselen. Dus gaan we de man opzoeken maandag a.s in zijn eigen huis. Terug op het kamp konden we vaststellen dat in ieder geval de eerste auto van kleur is verschoten. Ik zal maar niet verwoorden wat hier allemaal aan vooraf is gegaan en als je het resultaat bekijkt, zeker verkleind, dan heb je scherpe ogen nodig om het verschil te zien. (tip selecteren (linker muisknop), muis naar een hoek bewegen, weer rechter muisknop en trekken maar echter niet op een webpage van toepassing) Voor de rest hebben we zelf maar eens de planners gekieteld want anders hadden we, weliswaar op een moslim vrije dag, alle drie de teams binnen gehad en dat kan toch niet de bedoeling zijn van ons werk toch. Ik heb het nog niet gezien( het vreselijk trage internet duurt een beetje) maar er is website inzake de PRT. www.prtafghanistan.nl , dus mocht ik nog niet duidelijk zijn geweest in alles wat hier gebeurt dan is een bezoek aan die site wellicht een optie, zonder enige garantie dus. Veel later in de tijd bleek dat die site te open was en diende e.e.a. nog gecontroleerder te worden gebracht en werd alles via officiele websites zoals www.luchtmacht.nl/ggw naar buiten gebracht. Wat er dus werkelijk gebeurt aldaar ver weg blijft nu in nevelen gehuld, jammer hoor die geslotenheid van de organisatie. Meestal liggen die officiele sites wel een maandje of drie achter niet echt actueel dus. Klagen doe ik verder niet maar de postzakken zijn eindelijk gearriveerd en ik had helemaal niets…..weet niet of deze tere ziel dat lang kan verdragen (gna gna).

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (Afghanistan)
Vrijdag 8 Oktober 2004


Ik heb het nog niet verteld maar nu reeds twee dagen, afgelopen woensdag en donderdag, begon het een beetje te waaien en het fijne zand dwarrelt dan op zo erg zelfs dat de zon er door verduisterd werd. Het is maar dat we niet gaan denken dat dit een zon vakantie is of zo. En hedenmorgen was het nog gekker, regen maar in niet al te grote hoeveelheden. Maar het buiten lopen in een T-shirt is net even te koud. Via de mail begrepen dat het thuisfront wachtte op een telefoontje van de computer expert wat niet kwam en dat de computer expert een uurtje of zo heeft gebeld en dat de lijn bezet was. Zal ik nu vanuit deze middeleeuwen vertellen wat er aan de hand is. ‘histoire ce répète’zou de Fransman zeggen. Er is dus weer iemand die via de telefoonlijn op het WWW zit te surfen en let op mijn woorden er komt weer een telefoonrekening die beduidend hoger ligt dan gewoonlijk. Een goed verstaander heeft een half woord nodig nietwaar en om dit vanuit Afghanistan te concluderen daarvoor hoef je geen raket specialist te zijn. Enfin het net was weer goed traag en morgen sluiten ze het voor een dag, dat internetcafé, omdat er teveel illegale trage software op is geïnstalleerd. Verder gaan we het natuurlijk beleven morgen, de verkiezingsdag. De steden zijn afgesloten d.w.z. de inwoners mogen er niet uit, een bijzondere manier zullen we maar zeggen om de rust te bewaren. Natuurlijk is me niet duidelijk of dit voor heel Afghanistan geldt maar in ieder geval geldt dit voor Pol-I-Khomri. Oh ja sommigen waren mijn handy-nummer in dit land kwijt en die heb ik per separate mail het verkeerde nummertje gegeven (is goed voor het bijhouden van de Afghaanse taal) dus doen we het hier nog een keer…00(internationale toegang) 93(landnummer) 70707890(abonnee nummer zonder eerste 0) en mijn diepste verontschuldigingen dat de laatste drie cijfers als 490 in mijn hoofd zitten. Overigens ben ik bereikbaar op dat nummer als we in de buurt zijn van PeK want op een 40km afstand is het signaal foetsie. Ook kunt u er op rekenen dat na 23.00 uur ’s-Avonds (20.30 NL tijd) de telefoon uitgezet wordt want er moet ook geslapen worden nietwaar. Daarentegen is het ding al om 06.15 aan dus vanaf 3.45u kan gebeld worden. Ook ben ik ’s-Middags even over de bouw gewandeld want we moeten natuurlijk een keer uit de tenten. De cementmolen vond ik het mooiste en verder schiet e.e.a. niet echt op vind ik. In de namiddag werd de taak voor morgen ontvangen een hele lading stembureaus en dan nog niet eens naar binnen mogen om te kijken. We gaan het weer beleven. Voor het eerst draait er nu een film in de tent naast de nieuwe eetzaal en we hebben lokaal twee auto’s gekocht die ook inderdaad niet op lange tochten moeten gaan denk ik. Ze zijn in het verleden gebruikt voor de narcotica bestrijding dus of dat zo verstandig is om in de stad mee rond te rijden valt te bezien. De weersverwachtingen voor morgen 10 graden en bewolkt met kans op regen. Zou de warmte nu dan echt voorbij zijn?

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri e.d. (Afghanistan)
Zaterdag 9 Oktober 2004


De verkiezingsdag voor een nieuwe president. Tegen achten reden we rustig de poort uit, nou ja poort eigenlijk is het alleen maar een concertina afzetting. In ieder geval was het niet warm en het regende licht en dat is eigenlijk niet meer veranderd de gehele dag. Onze taak was het vandaag om stemstations te bezoeken in Pol-I-Khomri. Nou de stad hebben we nauwelijks gezien de eerste stations lagen duidelijk ten noorden en noordwesten van de stad. Noord is niet zo erg die liggen aan de doorgaande weg naar Kunduz of die naar Mazar-e-Shariff, maar die ten noordwesten liggen echt in the middle of nowhere. Langs smalle weggetjes die meestal aan een kant water hebben. En als het dan zoals vandaag niet stuift maar schuift en af en toe twijfelachtige constructies die we brug wenzen te noemen moeten worden genomen dan is dat best avontuurlijk, al zeg ik het zelf. Op één moment stond ik met de auto aan de ene kant en Dennis aan de andere kant van een aardige gleuf. Nader onderzoek bracht naar voren dat de weg niet verder liep dus kon ik achteruit weer terug. Perfecte auto’s die MB’s dat dient gezegd te worden je haalt ze uit de meest onmogelijke situaties. Gelukkig hadden we ook een paar mooie stukken ertussen ergens tegen de bergen aan. Onze kaartlezer was niet sterk vandaag maar al met al was het vreselijk rustig en gedisciplineerd die verkiezingen. Petje af voor de Afghaanse overheid en de mensen. In Albanië heb ik wel andere taferelen mee gemaakt. Jammer dat het van dat miezerige weer was wat wellicht invloed heeft op de opkomst hoewel ik denk dat ze zo graag willen dat het nog wel mee kan vallen. Na een lekkere pot hutspot en het schrijven van het rapport en dit verhaaltje had ik het ook wel gezien en ging lekker op tijd naar mijn mandje.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (Afghanistan)
zondag 10 Oktober 2004


Een zondag, geen mail en het wegsturen van twee dagen ging ook al niet. Dit kon ik overigens proberen nadat we allemaal om 07.30 verzameld in de ontspanningstent een n.m.m. nauwelijks enerverend praatje van de Cdt, zijn plaatsvervanger, de genie en intell hadden aangehoord, wat tot 08.15 duurde. Vervolgens ben ik maar eens op zoek gegaan naar een schone handdoek want de grote die achter mijn stretcher hangt gaat al lang mee. Dat zoeken is niet zo eenvoudig hoor, eerst dien ik in mijn bestand uit te zoeken waar de spullen zich bevinden en kan ik die ‘container’ openmaken op zoek naar. De laatste Engelse drop is er nu ook doorheen dus het wordt tijd voor herbevoorrading. Overigens is er vandaag weer een flauw zonnetje zodat het waterballet in de tent de kans krijgt om te drogen. Had dat nog niet verteld maar er lag dus water in de tent en natuurlijk bij mij, geluk heb ik altijd toch! Ik realiseer me dat een dagje weg over het algemeen minder tekst oplevert dan een dag op het kamp. Dit komt omdat op het kamp de machine direct ter beschikking staat en de verhalen van onderweg in het gehavende geheugen dienen te worden geordend alvorens ze toevertrouwd kunnen worden aan dit verhaaltje. Na de middag dus toch eindelijk succes de berichten zijn eruit. Verder de middag weinig belangrijke zaken, er was een spotting hill net buiten het kamp. ’s-Avonds werd nog even van gedachten gewisseld met Willem onze S-3 wat ongeveer het eerste overleg was wat werd gehouden sinds de aankomst in dit land. In de middag overigens wel nog wat binnenkomende mail waar uit begrepen werd dat de eerste humanitaire hulp aan mij onderweg is sinds 1 Oktober 2004. De verwachting is inderdaad dat dit net voor sinterklaas wel zal arriveren, we houden u op de hoogte, ook hoe dergelijke humanitaire hulp is bevallen. Voor het slapen gaan ook nog separaat met Willem van gedachten gewisseld over de houding en air van MIVD, ja de Militaire Inlichtingen en Veiligheidsdienst is in ons midden en die hebben zo hun eigen feestje. Dat feestje gaan we langzaam ons feestje maken of te wel als wij informatie leveren verwachten we ook dat zij iets terug leveren en kan het niet zo zijn dat de KMAR aan hen rapporteert en ik dus zoals niet zolang geleden bij de KMAR de info moet gaan halen over ene generaal b.d. Die informatie moet bekend zijn bij onze S-2 zodat hij ons voor de aanvang van de missie hierover kan informeren.

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (Afghanistan)
maandag 11 Oktober 2004


Nou daar gingen we dan om 07.00 uur de deur uit. Voordat we in Khinjan waren zijn we nog een drietal malen gestopt om mensen te vragen hoe nou die stemdag was ervaren. Alleen maar erg positief dus een oude man zei zelfs dat het net zo rustig was als ten tijde van de koning en dat is lang geleden. Eenmaal in Khinjan gingen we natuurlijk direct naar het huis van Jalal. De generaal b.d van de mujahidin. Hij heette ons welkom in zijn huis en we hadden nog geen ontbijt gehad, althans dat werd bepaalt eten dan maar. En in de voorbereiding maar zeggen eet niets want…allemaal flauwekul. De gesprekken duurden eigenlijk van 09.00 uur tot iets voor twaalven en vervolgens gingen we kijken waar dan wel gevochten was. Het was toevallig het gebied oost van Khinjan wat we al eens eerder hadden bezocht en in het dal wat we toen zijn ingereden blijkt dus ook het geboortedorpje te liggen van de man in kwestie, alleen iets verder dan waar wij gegaan waren. Vervolgens terug en dan is het tijd voor lunch nietwaar. Tussendoor natuurlijk continue gesprekken en dan is het goed om Juime er bij te hebben die is een meester in het gaande houden van gesprekken. Werkt natuurlijk ook niet voor niets bij BUZA. Daar kunnen ze ouwebetten dat mag enige naam hebben. Enfin zo werd het half drie, we namen afscheid en gingen nog iets zuidelijker richting de salang tunnel. Aldaar ook nog eens gevraagd hoe de verkiezingen waren verlopen en toen huiswaarts. Overigens had Jalal allerlei fraude zaken te bespreken die op zijn zachts gezegd toch zeker twijfelachtig zijn te noemen. Maar goed op de terugweg nog even de oude Russische kazerne aangedaan die zich even zuid van Pol-I-Khomri bevindt. Rondje puinhoop gereden en we belandden bij een afgesloten geheel waar ons de toegang werd geweigerd. Dat is even nieuw en zeker niet permanent wat ik je brom. In ieder geval bleek dit een onderdeel te zijn van laten we zeggen de rijkspolitie, de club die verantwoordelijk is voor de grote wegen zeg maar van Kunduz of Mazar-e-shariff via Pol-I-Khomri, Dushi en Khinjan naar de Salang tunnel. Dit gaat dus een vervolg hebben. Ja en na thuiskomst en een diner wordt je slaperig dus voor tienen naar bedje toe echter niet nadat uitgebreid gedebriefd was.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (Afghanistan)
dinsdag 12 oktober 2004


Na een goede nachtrust eerst maar eens het internet op om de volgende dagen te verzenden. Begrepen uit de berichten dat het internet thuis ook niet helemaal je dat was en dat mayonaise en ketchup in Nederland tegenwoordig op de ramen wordt gesmeerd. Baldadig dorp hoor dat Oostrum. Ze moesten eens weten dat dergelijke zaken in landen zoals dit niet eens aanwezig zijn. Ook zijn er weer kilo’s onderweg naar dit land. Schijnt het zo te zijn dat zaken via de veldpost (wat heet veldpost duurt weken voordat het eindelijk hier aankomt kan het beter veldslak nemen of zo) het gewicht van 2 kilo niet overschreden mag worden dus wellicht gaat er nog wat heen en weer in Nederland, dat schiet natuurlijk ook niet op toch, stelletje puntenn…Ze moeten zelf eens hier komen leven dan is er wellicht begrip voor de situatie. Maar goed we gaan niet kankeren vandaag. De mail van thuis kwam via rbraun@wish.net en dat is natuurlijk zeer grappig want als je dan terug mailt krijg je het gelijk weer binnen op rbraun@tiscali.nl . Mijn offline pop3 account is dezelfde als mijn webbased mail account, alleen wordt de webbased even anders genoemd omdat Tiscali dat nu eenmaal leuk vindt. Maar ik vond er natuurlijk een list op hoewel het dienst e-mail adres van Carole nu wat twijfelachtig is, ik heb maar drie mogelijkheden. Ook was blijkbaar op sommige plaatsen mijn adressering hier even onduidelijk dus knip en plak ik weer even uit het file de extra drie dagen van al weer een maand geleden:
Maj. R.R.V.A. Braun
56.05.24.044
1(NL) PRT Pol-e-Khomri
Napo 39
3509VP Utrecht.
Zo staat alles weer op de rails en gaan we verder met de dagelijkse gang van zaken, even niet onderweg dus. We gaan de zomer pakken maar inpakken en de winter pakken (iets dikkere stof) te voorschijn toveren want het wordt toch iets frisser. Het zonnetje schijnt echter nog wel overdag maar die is wat minder vel deze dagen en die nog komen. Er gaat in dit land dus toch een club van drie wijze heren zich bezig houden met vermeende fraude tijdens de verkiezingen. De aantijgingen zijn dus de gebruikte verf voor merking van de duimen die uitwisbaar zou zijn en mensen die meer dan één registratiekaart zouden hebben en aldus meerdere stemmen zouden hebben uitgebracht. Wordt vervolgd zou ik zeggen en neen de geruchten dat alle kandidaten m.u.v de huidige interim president zich zouden hebben teruggetrokken is niet waar. Althans ze hebben het gedaan en weer ongedaan gemaakt. Ik ben dus in het zonnetje, met shirt korte mouwen voor de tent gaan zitten en ja hoor het landenboel Afghanistan heb ik nu uit. Ben ik wijzer geworden, neen niet echt. We hebben in onze tent nu dus ook verwarming en vanuit deze gevangenis kan je best mooie beelden schieten. Tegen drieën was de opdracht voor morgen klaar en ik denk dat ik die maar ga omdraaien oftewel een gebied bezoeken wat helemaal niet ver weg ligt hemelsbreed maar moeilijk is te bereiken. We mogen namelijk naar Dahana-e-Ghori district en dat is motor starten en klaar, niet ver weg dus maar er ligt een gehucht wel heel erg afgelegen. We zoeken en passant nog een bataljon anti tank apparatuur die zich in dat district schijnt op te houden. Collega Douven vond het noodzakelijk de mijnen situatie nog na te gaan bij HALO trust en ging er dus op uit. Om zeven uur hadden we een gezamenlijke debrief van de twee teruggekomen collega’s, Chris terug vanuit het noordoosten middels een tweedaagse en Jurgen zuidwest maar dan in één dag. Natuurlijk moest er weer een sneer richting MIVD die er bij zat maar al en al was dit nuttig, houden we er in. Morgen ga ik dus voor het eerst met echt vervoer op pad de enige toyota die ook verbindingstechnisch klaar is. Jammer voor Dennis dat de tweede wagen nog een MB is, maar verschil moet er zijn. Neem me overigens voor ergens halverwege de voertuigen te wisselen maar dat moet een verassing zijn.

Richard R.V.A. Braun
Dahana-I-Ghori (Afghanistan)
woensdag 13 oktober 2004


De dag begon wat langzaam, weliswaar was ik zelf om kwart voor zes wakker en kon dus rustig douchen maar de force protection had zich verslapen dus liepen we een kwartiertje vertraging bij vertrek op. De route naar het eerste dorp ging in het begin niet over rozen. We kwamen eigenlijk teveel naar het oosten uit en dus in de hogere bergen, heuvels. Maar na een herstart, want ruim tien kilometer door een rivierbedding rijden is ook niet alles, hadden we de doorgaande ‘weg’ te pakken naar het eerste dorp. De aanduiding op de kaart leek dus nergens op we hebben drie dorpen gezien ver zuid in het district maar geen van allen droeg de naam die de kaart aangaf. Maar goed voordat ik dus in de toyota het tweede dorp in kon rijden had ik het ding al klem. Bij een linker bocht net over een hobbel had ik iets meer links moeten sturen (achteraf geneuzel natuurlijk want je kan na een hobbel voor een fractie niet over de neus van de auto kijken) dan was dit niet gebeurd. In ieder geval hing het rechterachterwiel volledig vrij en dus het linkervoorwiel ook wel in de lucht. Maar met een crew aan de linkerkant van de auto en een beetje gas kwamen we er op eigen kracht uit. Achteraf (’s-Avonds bleek de stabilisator stang kapot aan de linker voorzijde gerucht…gaan we morgen zien…) De dorpen hadden ongeveer allemaal hetzelfde probleem, geen water, geen school en geen medische hulp. Armoede troef dus, hoogstens selfsupporting van de weinig landbouw en het halen van water van ver weg (ezeltransport met een vat aan weerszijde). Overigens de toyota is een prima en beter transportmiddel dan de MB. Op de terugweg inderdaad de gehele crew gewisseld van automobiel en aan het eind in Pol-I-Khomri nog wat inkopen gedaan. Slof Marlboro 7$50 en een tree pepsi cola 6$ en verder een frietje, ja echt frietjes met wat rode stof erover, soort zout smaak prima. En hoera het pakket uit Friesland is binnen was wellicht gecontroleerd want helemaal dicht zat het niet dus even een check.
a. Kaart en boekje Friese wijsheden (gelukkig met vertaling)
b. Tweemaal zak Engelse drop
c. Tweemaal Werther’s original
d. Tweemaal M&M peanut
e. Tweemaal Jubes zacht zoute drop.
Mensen wat zullen we daar van genieten, en natuurlijk ik niet alleen anderen mogen meeprofiteren. Wij danken de gulle gevers voor deze goede gaven en echt geen van de artikelen is verkrijgbaar in dit land, we gaan er zuinig mee omspringen, want we moeten nog lang….Verder even de gelegenheid gehad de voetbal te bekijken en vastgesteld dat het verblijf in de KNVB beker van de PEELKONIJNEN zeer kortstondig was we gaan dus maar lekker naar bed.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Donderdag 14 Oktober 2004 (dag 28)


Zowaar wat langer geslapen dan anders en dat had tot gevolg dat m’n geplande internettijd wat korter was. Maar in de loop van de dag kon ik er nog enkele malen op en ben zowaar begonnen met het updaten van de PEELKONIJNEN pagina’s, het net was wat sneller. Omdat ‘future ops’ de tasker (taak/opdracht) van gisteren even overschreven had moest de software versie dus nog gemaakt worden zodat ik pas kon beginnen met de antwoorden na de middag. Voor de middag even voor iemand 2 cd’s volgeladen met foto’s en mijn bagage nagelopen op zoek naar onderbroeken en sokken want die lopen telkens in de min. Dit is verder een bijzondere dag want ik maak geen nieuwe foto dus moeten we het doen met een plaatje van gisteren. Ik heb ergens terloops weer even een order gelezen en daar las ik dat ik mijn mouwen tijdens de ramadan niet omhoog mag hebben. Nou jammer dan ik heb altijd de mouwen opgestroopt zowel tijdens de dienst als privé dus ze wennen er maar aan. Ja het rebelse is er nog steeds, ik hoor het diverse lezers al zeggen. Verder dus weinig activiteiten tot een uurtje of vijf. De andere twee teams kwamen terug van hun tochtje en die hadden natuurlijk om 19.00 uur hun debrief waar we tegenwoordig allemaal bij aanwezig zijn. En met allemaal bedoel ik MIVD, onze S2, S3 en de moltteams. Het is natuurlijk altijd interessant om de verhalen van anderen te horen of niet dan. Verder kon vandaag worden geconstateerd dat op de plek waar voorheen onze eettent stond (die is nu groter en reeds aanwezig op de permanente plek) een grote gleuf aan het ontstaan is. Jammer dat een nest Afghanen eerst met het schepje twee dagen zoet zijn om vervolgens een grote machine te zien verschijnen die met en hap van de grijper net zoveel grond verzet als die mannen tezamen in een uurtje of zo. En last but not least het ziet er naar uit dat ik alleen maar vrouwelijke fans heb, de mannelijke helft schrijft niet erg mailtjes terug (zo nu weet diegene die het aangaat precies wie er wordt bedoeld en kan de rest blijven raden.) Zo morgen begin van de ramadan en weer niet op pad. Dat wordt een volle dag vervelen vrees ik. En daar lag ik dus om half tien als eerste in bed en werd ik tegen half twaalf weer wakker. Het is gaan waaien en de tent wappert en flappert als een bezetene en opgehangen kleren slaan tegen mijn slaapplek aan. Daar wordt je dus wakker van en ik moest plassen. Half in slaap heb ik me aangekleed en ben naar de ops-tent gegaan. Ben de dagen maar gaan nummeren om te ‘ontdekken’ dat het zaterdag een bijzondere dag is: dertig dagen in de missie, twee medailles rijker. Mooi is dat ik kan naar huis. Maar zover is het nog niet, dat begint pas vrijdag 14 januari 2005 met reizen (2 dagen) en eindigt woensdag 2 februari, waarbij de laatste 2 dagen weer reisdagen zijn. Het verlofschema, waar ik het al eens over gehad had in het verleden is aangeboden aan de chef-staf (Frits). De grote baas (Jan) heeft het nog niet onder ogen gekregen want die is ziek, samen met andere gasten van het diner van de politiechef Pol-I-Khomri. Komt ervan als je zonder ondergetekende uit eten gaat! Duurt nu al twee dagen, die ziekte dus. Wind lijkt een beetje te zijn gaan liggen dus we gaan het weer proberen, slapen dus.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Vrijdag 15 Oktober 2004 (dag 29)


Ons verlofschema zit ingenieus in elkaar al zeg ik het zelf, rekening houdend met de vluchten naar Keulen van de Duitsers en ons recht op 15 dagen thuis (bij 6 maanden uitzending) beginnen we met vrijdag 10 december het eerste MOLT team naar huis te sturen. Nou ja team, om iedereen ‘gelukkig’ te maken gaat Jurgen (C-Molt-2) met Jasper (plv C-Molt-3) eerst en zij wisselen tussen kerst en nieuwjaarsdag met de andere helft van die twee teams. Wij, the first the best, gaan als laatste. Dat heeft het voordeel dat na terugkomst er niet lang meer moet. Naast dat recht bestaat er ook nog zoiets als R&R (Rest and Relief) dat is helaas geen recht maar kan worden gegeven als compensatie voor het doorwerken ook tijdens de weekenden. Je moet dan denken aan een dag of 6 per maand. Meestal wordt die vrije tijd doorgebracht in het operatie gebied of in de directe nabijheid. Gezien de inhoud van deze missie en de mogelijkheden kunnen we dergelijke zaken gevoeglijk wel op onze buik schrijven, hoewel ik me natuurlijk graag laat verassen. Moraal is dus ga niet met een groep op uitzending maar ga individueel want dan is er beduidend meer te regelen (Bosnië 93-94, Albanië 00-01). Vandaag is het dus 22 graden boven nul en er staat een flauw zonnetje aan de hemel die afgedekt wordt door zand in de lucht. Ik hield het in de slaapzak uit tot een uur of half elf dus we zijn er weer helemaal klaar voor, goed uitgeslapen. Tegen tweeën werd de opdracht voor morgen ontvangen, een tochtje naar Baghlan-Jadid, een district wat nog niet in de diepte is verkend. Die diepte gaan we dus morgen aan brengen. E.e.a. ziet er avontuurlijk uit, we gaan het weer beleven toch. Even een sfeer beeldje Pol-I-Khomri want ook vandaag maken we geen nieuwe foto’s. De route had ik op de kaart inmiddels al verkend voordat we om 15.00 uur de briefing gingen houden inclusief inlichtingen en veiligheid. Het was even minder georganiseerd want de force protection was wel aanwezig maar was gewend buiten de tent te verzamelen. Op zich niet zo’n probleem dan vertellen we het verhaal gewoon twee keer. En toen kwam ik onze tolk voor morgen ook nog tegen tijdens het inmeppen van een paar haringen (om dat geflapper van gisteravond een halt toe te roepen) bij onze slaaptent en kon ik (weliswaar uiterst kort) het geheel nog een keer vertellen. Overigens kon ik klaarblijkelijk mijn agressie goed botvieren want de derde houten haring in de grond slaan leverde in ieder geval een gebroken houten hamer op. En toen was er de keek op de week, een wekelijks terugkerend fenomeen met presentaties mededelingen en dus nu twee bevorderingen die al ergens in september hun beslag hadden maar ja in dit land duurt het even voordat e.e.a. is binnen gekomen. Post eenmaal per week vanaf Utrecht om maar een voorbeeldje te noemen. Oh ja bij gerucht vernomen dat in PeK er niet alleen sterke drank is te krijgen (global positioning system coordinate will be arranged) maar dat er ook een nachtclub zou zijn. Wordt vervolgd. En toen was er bbq met bier. En verdulleme inderdaad kreeg ik niet meer dan de voorgeschreven 2 biertjes te pakken, er zijn gewoon teveel mensen en dus te weinig blikjes geweest. Via de mail begrepen dat een zekere van Zanten twijfelt aan de ontvangst van zijn mail. Nou Peter alles loopt beter dan via de veldpost hoor m.u.v. de pakketten dan, nu borrelnootjes en pinda’s gezouten graag, cashew is wellicht teveel gevraagd maar ik noem het maar. In dit land heb ik alleen nog half zwarte walnoten gezien. Toch wel vreemd zo kwart over acht ’s-Avonds gegeten gedronken en geen slaap. Ten langen leste, wegens gebrek aan werkzaamheden, maar besloten op tijd naar het bedje te gaan het kan tenslotte en vermoeiende dag worden morgen qua rijden dan.

Richard R.V.A. Braun
Baghlan Jadid
Zaterdag 16 Oktober 2004 (dag 30)


Voor zessen wakker en het standaard ritueel dus we reden iets na zevenen de poort uit en gingen op weg naar Baghlan. Zover hoefde we natuurlijk niet want voor die stad gingen we links het veld in om de diepten van het district Baghlan Jadid te verkennen. Onze navigator van echo groep maakte al snel een foutje zodat we in een dorpje belandden en er nauwelijks weer uitkwamen. Mijn stuurmanskunst werd zowaar geroemd. Enfin weg vervolgd en toen zaten we aan de verkeerde kant van een bergketen. Daar ontmoetten we een nomade die grote klachten had zijn vee werd onder dwang gestolen en land van hem werd verkocht etc. Mooi verhaal betrokkene had al jaren niet gesproken en nu waren wij het slachtoffer en bovendien gingen zijn verhalen over een periode van 25 jaar. Op de vraag hoe het de afgelopen 2 jaar was kwam geen duidelijk antwoord dus laat maar zitten toch. We reden een stuk terug en nu werd mijn rechterhand de navigator. We gingen dus verder het district in en kwamen bij een plaats aan waar de bevolking dus vond dat ze behoorden bij de naburige provincie. Ja niet iedereen is het er blijkbaar over eens waar de grenzen lopen hier. Goed na deze plaats gingen we nog verder noordwestelijk en het grote cluster huizen wat we zochten werd gevonden maar er woonde geen enkele levende ziel meer, weer pech dus. Op naar het volgende punt en daar werd de eerste wagen aangevallen door honden en op de terugweg langs dat dorpje weer. Nou dan kunnen die mensen ons wat, als ze de honden al niet in de hand hebben zal het verder ook wel niet kloppen maar we gaan dat niet uitvinden. Er is een week geleden al iemand van het detachement gebeten door een hond en dan is het linea recta Kunduz en een vervelende prik in het bot. Daar beginnen we dus niet aan. Via een andere route zijn we terug gereden en dat gaf een afwisselend landschap waarbij zowel de MB als de toyota af en toe voor zandschuiver speelde. Via een krakkemikkige brug uit de bergen bereikte we de grote weg. Hup naar Pol-I-Khomri om drank te zoeken. Nou mooi niet dus niet te vinden ook na veelvuldige navraag. Dan maar een frietje en naar het kamp. Schone was na het eten opgehaald en voor die tijd er voor gezorgd dat ook onze tent iets van warmte krijgt want ‘s-nachts is het niet warm meer. De slaapzak overigens wel. De mannen van vandaag hadden overigens kruidnootjes (de pepernoten zeg maar) en taai taai en dat was helemaal niet slecht moet ik zeggen samen met muziek uit de CD speler en airco aan kan je hier best een rondje rijden. Tegen negenen toch maar het mandje opgezocht om nog een beetje te lezen over Afghanistan en morgen dus deze en vorige berichten over het net verzenden.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Zondag 17 Oktober 2004 (1 maand en 1 dag)


Op tijd uit de veren en vroegtijdig aan het internetten er moesten tenslotte maar liefst drie dagberichten uit. Van het thuisfront begrepen dat Roermond begint aan te lopen en dat niet alles op rolletjes loopt. Nou mensen dat is nog niets als je het vergelijkt met de zaken hier. Inmiddels heb ik ook noodgedwongen het usb kabeltje uitgegraven voor de digitale camera. Tot voorheen deed ik het kaartje in de machine maar nu wilde iemand anders een foto van zichzelf en direct op zijn laptop en dan moet je dus even zoeken, maar graag gedaan hoor, was voor zijn moeders verjaardag en wat doe je anders op zo’n zondag zonder uitstap. Thuis wordt er ook maar steeds gezeurd over de spelling van onze polad, Jaime toch, zo slecht is mijn Spaans nu ook weer niet, lekker spannend hoor. Voor de rest waren de twee epistels natuurlijk leuk om te lezen. En aldaar werkt girotel even niet. Ik kan hiervandaan prima (als internet tenminste meewerkt ander moet je geduld hebben) inzicht verschaffen hoe de status van de diverse rekeningen is inclusief die van Carole maar zo spannend zal het wel niet zijn. Voeg nog maar even een fotootje van gisteren want dromedarissen zie je hier niet veel. Verder beloof t dit weer een dag van verveling te worden of zal er nog iets zinnigs gebeuren. Het zinnige wat is gebeurd is dat de schotel is gearriveerd dus vanaf nu kan op tv in de grote tent naar Nederlandse programma’s worden gekeken. Nu dus vechten om de afstandsbediening, die hebben ze dus maar wijselijk achter gehouden en niet in de ‘zaal’ geplaatst, verstandige zet. Ik ben verder nog vergeten te vertellen dat iedere dag nu een sirene is te horen, zo eentje die wij sinds kort in Nederland weer iedere eerste maandag van de maand horen. Hier dus elke dag want die sirene geeft het begin en einde van de dag aan, althans het daglicht. We zijn in de ramadan dus geen eten, drinken, roken en seks op straat en na die sirene mag het dus weer of juist weer niet. Nu had ik toch al zeer weinig zoniet geen mensen op ‘straat’ of geitenpad zien eten, drinken of roken laat staan kussen (verder gaan we niet). Dit komt omdat er gewoon niets is natuurlijk. Maar in huis moet het wel tekeer gaan lijkt me het kindertal is hier hoog. Ze hebben natuurlijk ook geen nadere bezigheid zal ik maar zeggen. De TV zender maken wij in orde maar dan wordt dat in koffiehuizen bekeken en zien de vrouwen weer niets. Lezen en of schrijven kan misschien 20% en dat zijn maar enkele zaken die hier toch wel in het oog springen naast het hand in hand lopen van mannen. Zijn het gewoon vrienden of is er meer aan de hand vraag je je af. Het enige voordeel tot nu toe gevonden is de zon, vandaag boven de 30 (op een thermometer die zon staat te vangen) en dat heb je in Nederland in Oktober natuurlijk niet, maar daarentegen wel veel ander dingen die je hier niet hebt. Dik na drieën kwam dan eindelijk onze opdracht af. Ondanks al mijn pogingen om met twee Toyota’s op pad te gaan leden die pogingen schipbreuk. Men blijft hangen op de inmarsat die nog niet in de Toyota aanwezig is. Met dat apparaat waarmee je over de hele wereld kan bellen (wat met iridium handheld overigens ook kan, die maakt alleen gebruik van andere satellieten) hebben we geen goede ervaringen. Of geen contact en als er wel contact is dan lijkt het wel een ET geluidje. Die inmarsat zit dus in de MB’s en daarom moet zo’n wagen nog steeds mee. Nu zal het comfort voor morgen wel meevallen want als het goed is gaan we naar de Salang tunnel, het meest zuidelijke deel van onze provincie en dus iets ten noorden van Kabul. We maken er zelf maar een feestje van door uit te zoeken wie nu eigenlijk de highway controleert de mannen van de highway politie (Gen Khalil) of zijn er ook delen met name tussen Doshi en de Salang die gecontroleerd worden door Gen Jalal zijn mannen. Ja generaals hebben we hier genoeg maar die verdienen $600,- per maand, tenminste als ze deel uitmaken van het regulaire leger, de ANA. Jalal maakt daar geen deel van uit dus die moet op een andere manier inkomsten zien te vergaren. Hij is wel m’n vriend, ik mag die man gewoon en Khalil heb ik nog nooit ontmoet. ’s-Avonds om 20.00 uur de inbriefing en niet lang daarna werd toch besloten om met ‘slechts’ de iridium op pad te gaan morgen dus met twee Toyota’s en verder niet zeuren.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri-Doshi-Khinjan v.v. (districten)
Maandag 18 Oktober 2004 (1 maand en 2 dagen)


Een wat later vertrek dus, gepland hoor om 07.30. Met de 79-59 en 79-60 airco cd speler wat wil je nog meer. Oh ja gisterenavond zijn nog een twintigtal Slovenen gearriveerd die zich bezig gaan houden met de opbouw van de zogenaamde Trimo’s het wat meer permanente onderkomen van ons PRT. Dus het verblijf in boogtenten heeft zijn langste tijd gehad. En bij de 15e was ik vergeten te vertellen dat een 20 tal Spanjaarden op bezoek waren die aan route verkenning deden. Zo zie je maar internationaal bezoek genoeg op onze PRT, komt waarschijnlijk door de goede keuken. Enfin een fluitje vandaag dus. We gingen op pad en legden aan bij Doshi om bij de Highway Police (ja zo noemen ze die hier, ahum) na te vragen welke delen van de weg van daar tot aan de Salangtunnel dan wel werden beheerst door de mannen van Yalal. Het verhaal wat de jongeman vertelde werd steeds ongelooflijker dus daar hadden we niets aan. Verder maar weer naar de tunnel. Na een stevige klim bereikte we dus de noordelijke ingang van de 3 km lange tunnel. Daar hadden we een gesprek met bewakers van dat deel (niet zo’n aardige vent overigens) en gingen weer naar beneden want het was er niet bepaald warm daar op 3600 meter hoogte. Op de terug weg even boven Dushi nog wat informatie ingewonnen over een vermeende ismaeli militie in een bepaald dal. Dat werkte dus ook niet althans de aanwezigheid van een dergelijke eenheid in betreffend dal werd ten zeerste ontkent. Dan maar verder terug naar huis nietwaar. In PeK nog wat inkopen gedaan t.w. een wodka uit Uzbekistan. Oh ja op de weg naar beneden van de tunnel ook een kilo pistaches en walnoten gekocht dus we kunnen er voorlopig wel tegen aan lijkt me. Gisteren is overigens ook het waterreinigingssysteem aangelegd, een hele serie van grote groene vaten achter elkaar die soms onder verbonden zijn en soms ook niet. Dit systeem moet er dus voor zorgen dat straks het afval water van de definitieve compound welke geloosd wordt op het oppervlakte water de juiste kwaliteit heeft. Ik vind het geweldig hoor moet me dat wellicht eens laten uitleggen hoe dat werkt. In Pek was het op een gegeven moment niet echt leuk meer er liep zo’n grote schare kinderen achter ons aan dat het wel een optocht leek en dan winkel je niet leuk meer toch. De debrief was dus lekker kort van ons maar dat werd gecompenseerd door een lange van Team-2 die het District Andarab voor twee dagen in waren getrokken. Dat district is dus in drieën gedeeld dus we hebben er weer twee districten bij zal ik maar zeggen. De dag besloot ik met een bezoekje aan de tent waar we de TV dus hebben en wellicht wat gezelligheid. Ik zette dit verhaaltje op de stick en als er wat aan te vullen valt komt dat morgen wel. Want morgenvroeg gaan we het net weer uitproberen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri
Dinsdag 19 Oktober 2004 (1 maand en 3 dagen)


Nou het net was er dus en deze grote oen had een trouwe fan niet goed ingevoerd, het e-mail adres bedoel ik daarmee. Betrokkene miste een . en zo’n klein leesteken heeft dus tot gevolg dat de verhalen niet in de mailbox belanden. Welkom F&R bij de fans en nogmaals sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat e.e.a. werd ontdekt. Wat verder deze dag, de prijzen van de blikjes fris zijn dus drastisch gedaald in de welzijnszorg tent, van 0 € 65 naar 0 € 25. Ja dat komt er van als je woekerprijzen vraagt. Wij hadden in de stad hele paletten voor 6$ gekocht en ik had terloops laten vallen dat ik zou gaan verkopen in de tent voor 0 € 50 per blikje. Met die prijs kon ik dan bij de verkoop van 1 pallet 2 nieuwe kopen, geen slechte deal nietwaar. Hoe het ook zij het heeft in ieder geval geholpen om redelijke prijzen te maken en daar gaat het om!! Gisteravond draaide de film Pearl Harbour, dus die wil ik ook hebben, bij nader inzien denk ik dat ik hem al heb trouwens dus laat maar, goede film overigens. Uit de mail begrepen dat het in Nederland herfst is en dan vallen er blaadjes van de bomen. Nou daar hebben wij hier geen last van nauwelijks bomen en gewoon lekker zonnig weer overdag. Verder was er eentje met wateroverlast en vloeren alsmede plafonds die een beetje nat worden, ook niet fijn, neem een boogtent zou ik zeggen want dat is onze behuizing. Even een plaatje van onze ‘stad’ , want ook vandaag geen nieuwe foto’s. Maar zo zien sommige marktkraampjes er dus uit. Vandaag dus de voorbereiding om er morgen twee dagen op uit te trekken. Ja we gaan overnachten in….Dat is nog even niet zeker want het oorspronkelijke punt, een school, welke we in het verleden al hadden aangedaan ligt te dichtbij, dus gaan we het verder zoeken in het district Tala Wa Barf. Een beetje avontuurlijk, ik mag dat wel, mijn plv. Dennis heeft daar duidelijk meer problemen mee. Oh ja en dan is er dus eentje of wellicht meer die wat problemen hebben met mijn intekening ’s-Ochtends vroeg op het internet voor een periode van 2 uren. Ik kan het toch niet helpen dat het nog zo traag is en dan ook nog eens per twee dagen? Dan heb je gewoon meer tijd nodig. De beloofde uitbreiding van de bandbreedte is nog steeds niet gerealiseerd en ditmaal is dat omdat DTO (waar het precies voor staat die paarse organisatie weet ik even niet maar wij noemen het Duur Traag en Onbetrouwbaar). Na de middag haalde ik wat spullen op bij de materieeldienst zoals toiletpapier, vuilniszakken, een soort sleepkabel en markeringslint en glowsticks. Vervolgens kort inbriefen en nog meer zaken in de voertuigen gestopt zoals stretchers en zowaar de in de haast gekochte branders, dan eet je struikmaaltijden tenminste warm. We gaan het allemaal weer beleven.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri-Dushi-Tala Wa Barfak (districten)
Woensdag 20 Oktober 2004 (1 maand en 4 dagen)


Half acht was het afgesproken tijdstip van vertrek maar die tijd werd niet gehaald, het werd wat later. De grootste blunder was wel dat collega Douven bijna zijn scherfvest vergat. We begaven ons naar het zuiden en vervolgens naar het westen, dan wel zuidwesten. Zoals we inmiddels weten is de route tot Dushi een asfaltweg met hier en daar een hobbel of een stukje vergeten maar goed te doen. Vanaf Dushi het dal in is anders, grind, rots of zand en gewoon slechte wegen. En daar de eindbestemming een beetje ver weg lag duurt e.e.a. een aardig stuk van de dag. Ongeveer elke twee uren even pauze voor een rokertje een hapje en of een plasje. We deelden bij twee bekende scholen nog wat kranten uit. Onderweg kwamen we verscheidene kerkhoven tegen en dat was niet voor de eerste keer maar ditmaal voeg ik maar een foto ervan om duidelijk te maken wat voor een arm land dit eigenlijk is. Graafstenen bestaan niet anders dan in de letterlijke zin stenen dus. Ongeveer tegen drieën kwamen we aan in de hoofdstad van het district Tala Wa Barfak. Op zich was het eigenlijk een complex aan woongemeenschapjes waar niet echt een kern uit te halen was. Toch moest er ergens worden geslapen en een beetje groot gebouw zoals een nieuwe school of zo daar had ik er maar eentje van gezien en daar stonden erg veel kleine schoentjes voor de deur. Andere nieuwe gebouwen waren een tweetal moskeeën en daar ga je natuurlijk niet in slapen. Mijn kaartstudie, ja ik reed dit keer niet maar las de kaart, natuurlijk samen met de machine die aangeeft waar je bent., vertelde me dat we al weer aan het eind van het dorp waren. Nou dan maar eens vragen waar de gouverneur woont en van daaruit iets gaan regelen. Na wat vijven en zessen en uitleg welke weg te nemen bereikten we de woning van de gouverneur, die ons eigenlijk al zeer hartelijk tegemoet kwam. We stelden ons voor en kwamen al snel op ons legeringprobleem. Dat werd dus eenvoudig opgelost, we bleven in zijn huis slapen en natuurlijk eten. Dat eten was de vuurdoop voor allen m.u.v. Dennis en ik natuurlijk, we hadden al eens een maaltijd overleefd. Na een beetje stug begin werd het een goed gesprek en dan, moet ik ruiterlijk toegeven mis je de POLAD, die kan een gesprek gaande houden. Ik heb daar wat moeite mee, maar daarmee vertel ik niets nieuws. Naast de gouverneur waren er nog twee stamhoofden en de officier van justitie alsmede een dokter die er geen was en een vertegenwoordiger in…adviezen (ze bedoelen eigenlijk een sociaal werker dus). Na zonsondergang ging de gastheer c.s. eerst eten, we zijn in de ramadan dus alleen eten tussen zonsondergang en zonsopgang. Later toen wij ook aan de beurt waren aten ze ook nog even mee. Na het eten gingen we een spelletje monopolie doen (niet gewonnen hoor) als Nederlanders onder elkaar, niet nadat ik echt zeker had gesteld dat de gastheer hier niet door beledigd was. Een wachtschema werd opgesteld en slapen maar daarna.

Richard R.V.A. Braun
Tala Wa Barfak-Dushi-Pol-I-Khomri (districten)
Donderdag 21 Oktober 2004 (1 maand en 5 dagen)


Ik was al ruim voor mijn wachttijd om 02.30 wakker en toog naar buiten om het daar dag te zien worden. Bakje koffie maken etc etc. Na zevenen gingen we weer op pad. Ik liet wat spullen voor de gastheer achter en er waren ook plotseling twee Afghaanse patiënten. We vertrokken en reden nog een uurtje naar het zuidwesten om het eind van de provincie te bereiken. Ik schrijf dit overigens met een stuk speculaas in mijn mond, dus het pakket uit Oostrum is binnen, bijna 5 kg, het kan dus wel maar laten we het niet blijven proberen die gewichten het gaat natuurlijk een keer mis. Het laatste stuk van de provincie is overigens best wel mooi, de bergen zijn aan weerskanten stijl en de rivier ertussen stroomt snel. Het is even zoeken in dit land, en de eisen naar beneden schroeven maar er is dus best we wat moois te zien. Na het bereiken van de uiterste zuidwestelijke grens van de provincie draaiden we om en met de nodige tussen pozen bereikten we rond kwart over twee weer het tijdelijke basiskamp. Dennis verdween even uit zicht en daar bleek al snel een goede reden voor, zijn vriendin heeft het uitgemaakt. Ze gelooft niet dat hij twee dagen is weggeweest en dat je dan even niet op je handy bereikbaar bent. Nou die handy heeft een bereik tot aan de poort van Pol-I-Khomri. De enige telefoon die het meestal blijft doen is de iridium en dat nummer heb ik al eens gegeven. Oh ja en ze had een mail gehad van D terwijl hij er geen eentje had geschreven, zijn ex-vriendin kan blijkbaar zijn stijl nadoen en weet zijn wachtwoord. Nou even niet zo slim D! Maar goed hij zit in zak en as, kijken hoe dat zich weer verder ontwikkelt. ’s-Avonds hadden we ook nog een sessie met C-PRT (Jan dus) die echt goed heeft duidelijk gemaakt wat alle programma’s voor dit land zijn en in hoeverre de B.V. Nederland daarin investeert. Maar aan het eind zie ik ons nog geen middelen hebben om iets te doen. Bereid me al vast voor op een onbevredigende uitzending, je ziet niets tot het einde. Inmiddels was het tegen twaalven voor dit allemaal op papier stond dus hoogste tijd voor het stretchbedje.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijke kamp)
Vrijdag 22 Oktober 2004 (1 maand en 6 dagen)


Tja het mag dan een Afghaanse zondag zijn, ik ben natuurlijk op tijd wakker. Komt over het algemeen ook niet slecht uit natuurlijk, zo kan ik tenminste de mail verzenden als de rest denkt een vrije dag te hebben. Bovendien moest ik nog een tegenstander regelen voor de komende woensdag en het is een Duitse Club geworden (voor mijn virtuele voetbalteam de PEELKOIJNEN). Meer details kan ik niet vermelden want zo geweldig veel tijd had ik nu ook weer niet op dat ‘razend snelle net’ Sommige van mijn fans begrijpen ook nog niet hoe hier de omstandigheden zijn, zij denken dat we nu Nederlandse televisie hebben, nou het is niet meer dan BVN. Ze praten er Nederlands en sesamstraat en dat soort zaken komt er voorbij. Dus we raken niet snel op de hoogte van de wetenswaardigheden van Ajax of zo Paul!!! Gisteren natuurlijk al geroepen dat het pakket uit Oostrum is gearriveerd maar ik doe dat nog maar een keer. Na wat heen en weer graven in allerlei zaken dus nu ook maar stroom naast m’n bed gemaakt en de transformator voor de wereldontvanger uitgegraven en niet te vergeten de winterjas, de regenjas en het tweede paar zomerkisten. Heb ik dat allemaal nodig dan, welnee het is hier overdag nog steeds volle zon en vet 20 graden. Het is warm genoeg om er voor in de schaduw te gaan zitten. De perikelen rond Dennis zijn weer een beetje geluwd hij heeft een tweede kans gekregen…..nou ik zou die dame even de lifieten lezen, D heeft echt niets misdaan en even bellen is niet zo simpel hoor….Maar dat is D zijn zaak. D & Jurgen gingen ook even sporten vanmiddag een beetje fitness….moet ik ook eens gaan doen nietwaar, maar nu nog even niet. Een van de tolken, Joesef die zijn moeder in Kabul woont heeft een vulling verloren, schijnt dat die gerepareerd moet worden in Kabul, wat jammer nou hè voor hem. Om 16.00 uur weer een meeting met Jan dacht ik maar ditmaal was het de club van de CIMIC die even duidelijk kwam maken wat ze hier doen. Nou voor mij is het vrij simpel, tegen de tijd dat ik terug ben in Nederland is er wellicht een politieke richting gekozen die iets fundamenteels gaat wijzigen en of verbeteren in de provincie. Tot die tijd doen wij het dus met peanuts qua financiën. Sorry maar momenteel zie ik het even niet anders. Om 17.00 uur dus de keek op de week met wederom niets wat ik nog niet wist. Verder heb ik ook het nieuwe kamp bekeken en vast gesteld dat het met z’n tweeën in zo’n trimo nog steeds geen vetpot is. Oftewel luxe zullen we hier even niet zitten. Op tijd het stretchertje opgezocht en genoten van de muziek uit de laptop.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijke kamp)
Zaterdag 23 Oktober 2004 (1 maand en 7 dagen)


Vandaag dus een dag om de zaken weer wat te ordenen. Eerst maar eens een sessie op het WWW en daarna beginnen aan de verslaggeving van de tweedaagse dacht ik, maar helaas bij het opstaan kon Dennis me vertellen dat eerst om 8.00 begonnen werd met een lesje ISIS. Wat is dat nu weer hoor ik al bij de fans. ISIS is een digitaal kaarten systeem en daar hebben we weer een aparte computer voor. Behalve de net zulke oude stafkaarten die wij hebben kan je met ISIS er ook een overlay overheen leggen waar dan weer allerlei zaken ingetekend zijn zoals bijvoorbeeld mijnenvelden. Er werd daarna ook nog wat les gegeven op een berichten verzendsysteem maar die heb ik voor een groot gedeelte gemist omdat ik driftig aan het zoeken was naar mijn zonnebril. Dat ding dus even niet gevonden maar nu heb ik die van Sjaak te leen die gebruikt hem toch niet. Begrepen dat de missie van morgen niet doorgaat dus dat brengt het aantal rustige dagen op drie op rij. En toen was het weer lunchtijd, ditmaal met een stuk omelet, niet slecht. De aanvoer van eten begint overigens te stagneren. De PARESTO organisatie werkt dus niet goed. Gek hè dat had ik al verwacht we hebben hier nu eenmaal even geen heli staan of zo dus de aanvoer lijnen zijn lang en lokaal is er niet veel, bovendien schijnt een Belg in Kabul e.e.a. te runnen en die is even een maand lang niet aanspreekbaar. Maar goed we dwalen af tijdens de lunch werd mijn naam over de intercom gescandeerd, het verschil was in ieder geval dat er nog een alsjeblieft af kon. Het bleek dat hier niet zo ver vandaan men bezig was met het DDR proces oftewel de zaken inleveren zoals luchtdoelartillerie en cavalerie, tanks dus. Als dat ik daar even moest gaan kijken. Half twee de opdracht en twee uur reden we weg. De vertraging zat hem in de tolk daar botert het niet zo erg ze hebben nooit eens vrij zeggen ze. We mochten de kazerne op en daar was men inderdaad bezig m.n de luchtdoelartillerie op vrachtwagens te laden en die gaan dus naar Kunduz, de algemene verzamelplaats van de spullen uit het noorden van Afghanistan. Het DDR proces is 1 van de 5 zaken waar de centrale overheid mee bezig is en na aanvankelijk wat tegenwerking lijkt de 20e divisie nu wel mee te werken. Ik heb een plaatje gevoegd van de beide kolonels helemaal rechts die van de Cavalerie en die er naast van de luchtdoelartillerie. We waren er ongeveer 1 uurtje want toen wij er waren stagneerde het proces dus kan je beter gewoon weg gaan en ze hun eigen zaken laten regelen. En zowaar op 21480 kHz kon ik vandaag de wereldomroep ontvangen, e.e.a. is behoorlijk gestoord maar het is te volgen dus zo blijven we nog een beetje op de hoogte nietwaar. ’s-Avonds de debrief van team 2 en natuurlijk moest ik ook nog wat vertellen aangaande de ontwikkelingen van hedenmiddag en toen begon het kort te waaien en is het een beetje mistig van het zand. Ja zo gaat dat hier. De film in de WZZ tent boeide me niet dus dan maar wederom vroeg plat, kan je nog wat lezen en muziek luisteren toch.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijke kamp)
Zondag 24 Oktober 2004 (5 weken en 1 dag)


Wordt gewoon maar tegen zessen zijn we al bij de pinken. Het internet liet me dus na zevenen in de steek en dat leverde een bezoekje op bij de CIS. Koffie en lol en de antenne is weer gericht en ontdaan van zand. De zon is vandaag gedeeltelijk verduisterd door zand maar het is nog warm genoeg om ordinair in een T-shirt rond te lopen. Illegaal, dat wil zeggen zonder te zijn ingeschreven, ‘even’ op het net geweest ook tijdens de bezinningsdienst van onze raadsman Jan. Zowaar even chatten met Paul op MSN, hij op de rand van de nacht die wij al hebben gehad. Ze liggen dus in de States aan de Oostkust 10 ? uur op ons achter. Team 3 is weer voor twee dagen weg alleen zonder hun leider Chris want die heeft een griepje of zo. Schijnt te heersen, ik heb er natuurlijk geen last van. Heeft Piet Koster (de battle captain) ook eens mazzel kan hij er langer uit. Van het kamp af bedoel ik natuurlijk. Oh ja gisterenavond was er een klier van humint die zijn frustraties botvierde door intelligente vragen te stellen over serienummers van de apparatuur die we gisteren gezien hebben en de namen van de vertegenwoordigers van het DDR proces en die van het Ministerie van Defensie. Had me dus voorgenomen dat manneke maar mee te nemen vandaag. Komt Ruud Arninkhof (future ops) me vragen of ik er bezwaar tegen had dat Sgt1 x mee zou gaan vandaag. Kan het nog mooier? Kan het meneertje zich uitleven met zijn Bosnië ideeën. Zien nog steeds spoken die mannen, willen er nog steeds niet aan dat ze het vechten hier meer dan zat zijn en gewoon die zooi wensen in te leveren!! En wat doet het er toe hoe die kerels heten die verantwoordelijk zijn? Als het niet gebeurd, dat inleveren kunnen we er niets aan doen en bovendien hebben we nog immer geen overzichten wat er dan wel moet worden ingeleverd. En ik ben geen nummertjes verzamelaar daarvoor heb ik teveel geleerd, al was het maar levenservaring. Zo die kleine frustratie is ook weer weggeschreven. Om een uur of 1 vertrokken we dus naar de overkant van de weg. De kazerne was wagenwijd open geen wacht en geen touwtje en aldaar troffen we een overste die laat ik het maar eerlijk zeggen een ruime fantasie had. Natuurlijk vonden er vandaag geen transporten plaats, al was het alleen maar vanwege het simpele feit dat er geen transport ter beschikking was. De wagens van gisteren zijn vandaag met daglicht pas verplaatst naar Kunduz dus die zijn nog even niet terug. De sgt1 leefde zich uit inclusief het beklimmen van een tank, fijn toch. De betreffende overste had ook nog een verhaal over nog een 10 a 14 van die dingen die verderop stonden, bleek dus na wat navraag de oude Russische kazerne te zijn en daar hadden we die al gezien zijn de zaken van de highway police…. ’s-Avonds de debrief en laat nu die fijne medewerker even de naam niet hebben van betreffende overste en hebben vastgesteld waar een serienummer van de tank zit en dat niet hebben gefotografeerd en of op kunnen schrijven. We begrijpen mijn interne triomf gevoel neem ik aan. Juist dat gene wat hij zo nodig vond heeft hijzelf niet geregeld. Ik had hem tussendoor nog gevraagd of hij de man kende (in het Nederlands) en dat werd bevestigd…. Vervolgens weer even illegaal op het net en daar lees ik dat ik een kampeer enthousiast zou zijn of zijn geweest. Nou het is dan wel erg vreemd dat ik sinds ik op mezelf ben nooit met vakanties in een tent heb gezeten en altijd huisjes heb gehuurd of zoals recent geruild. Wordt er nota bene ook nog bezwaar gemaakt tegen de extra aanduiding in tijd van mijn verblijf hier. Dit is om aan te geven dat ik het eigenlijk al gezien heb en nu niet bepaald nog 5 maanden of zo moet blijven. Maar goed zal er mee stoppen mijn eerwaarde. En de NL TV is BVN en niets meer en WZZ levert cola en zo en geen zoutjes, dus zo geweldig is het nog immer niet.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (het tijdelijke kamp)
Maandag 25 Oktober 2004


We bleven vandaag maar even liggen. De nacht was wat gebroken het heeft geregend en de tent is lek dus ik werd wakker van gedruppel niet ver van m’n stretcher. En toen ik zo tegen achten een douche wilde nemen was het water op. Tja soms zit het mee en soms zit het tegen nietwaar. Een blik op internet gaf ook niet veel vreugde, de mail had niets nieuws en de voetbal had pauze. Eerst maar de rapportage van de afgelopen twee dagen lopen maken en daarbij natuurlijk ook het uitvoerige verslag van de humint man gevoegd. Het bezoek van de ambassadeur van Nederland die hier de nacht heeft doorgebracht is me dus volledig ontgaan. En er lopen nu een aantal mensen op het kamp rond die ontevreden zijn. De capaciteit van de Duitsers is namelijk gebaseerd op availability dus als er een Duitser plotseling weg wil valt er een Nederlander af. Prima regeling toch? Verhalen doen de ronde dat 10 november wel eens 10 januari kan worden en men begrijpt dat dergelijke verhalen even het moreel niet goed doen. De truck met water werd tegen elven weer bijgevuld door de externe firma en het verslag van de afgelopen twee dagen werd in de rondzending gezonden. Het weer is vandaag bewolkt, na de regen, en de temperatuur ligt rond de 15 graden, zou het dan toch eens kouder worden? Na de lunch dus eerst maar even een douche gepakt, beginnen de dag gewoon opnieuw alleen iets later. Niet lang hierna mocht ik me weer naar de overkant van de weg begeven om vast te kunnen stellen dat er aldaar op die kazerne zich niets had bewogen. Wel was er een schaap jarig denk ik anders versieren ze hem toch niet zo? De verhalen zijn dat eerst de spullen van de oude Russische kazerne worden gehaald en dan pas dit complex aan de beurt komt. En daar we molt van dienst zijn mocht ik ook nog even naar de poort (afsluiting van prikkeldraad=concertina) om een delegatie te woord te staan. Ze vertelden dat ze onze buren waren en stroom nodig hadden. Jammer dan zover gaat ons mandaat even niet. Want als we beginnen met hen stroom te leveren staat niet lang daarna half Pol-I-Khomri aan de deur. De elektriciteitscentrales zijn hopeloos verouderd en zo’n gigaproject laat natuurlijk even op zich wachten. Gezien het feit dat de b.v Nederland hier nog wel even blijft mag hen hoop geven op een betere elektriciteitscentrale in de toekomst maar nu nog even niet en illegaal aftappen van onze aggregaten kunnen we helemaal niet aan beginnen toch. Hoewel de boodschap dus helemaal niet gunstig was bleven ze aardig en verontschuldigden zich zelfs vanwege het feit dat ze mijn kostbare tijd in beslag genomen hadden. Ik heb het al eens vaker geroepen maar ik snap niet dat de mensen hier elkaar zoveel jaren het leven zuur hebben gemaakt. Ik ontmoet alleen maar nieuwsgierige en toch wel vrolijke mensen ondanks de ellende waarin ze leven. Avondeten, debriefen en tenslotte een colaatje in de tent en nog even het net op. Shit team verloren, nieuwe trainer gekocht en mail ontvangen en verstuurd. Ook uit Edam zijn hulpgoederen onderweg. Ik ben ontroerd door zoveel medeleven echt waar!!!!

Richard R.V.A. Braun
Khinjan (district)
Dinsdag 26 Oktober 2004


Het vertrek was gepland om half acht en voor die tijd natuurlijk even de laatste gegevens opgehaald. Was dus even weer niet doorgedruppeld dat we een gast meenamen een majoor KL van de CIMIC. Ditmaal hadden we drie auto’s twee Toyota’s en een MB (voor de verbindingsmiddelen die ik niet gebruik) We vertrokken dus op tijd en stopte even in Dushi (‘hoofdstad’ van gelijknamig district) om de gouverneur te gaan spreken, die man was er dus even niet en zou er over een aantal uren wel zijn. We gingen verder naar Khinjan om aldaar wel de gouverneur te ontmoeten, die was nog maar een paar dagen in functie, dus erg diepgaand konden we niet gaan. In het bijzijn van de politiechef vond een goed gesprek plaats maar de megaoverzichten van NGO projecten sloegen niet erg aan, dat vermoedde ik al en werd alleen maar bevestigd. Hierna gingen we even de ‘hoofdstad’ van het district uit om afgezonderd te roken en te eten. Hierna even een dalletje gepakt, een stuk van Khinjan wat we nog niet hadden gezien. Het werd een mooie rit en ook daar konden we vaststellen dat sommige dalen best wel charmes hebben en er goed uitzien. Nadeel is alleen dat dezelfde weg terug genomen moet worden. Op die terugreis liep er plotseling een kind voor de MB en werd dus zeer licht geraakt. Het gevolg was dat een boze moeder een steen gooide vanaf de berg. We werden beschuldigd van vluchtgedrag wat permanent niet waar was. We kwamen als eerste auto achteruit terug en na veel overredingskracht konden we en de moeder gerust stellen en het betreffende kind licht verzorgen aan twee schaafwondjes. We reden vervolgens het dal uit en zette de steven richting huis. Nog even stoppen in Dushi maar nu was de gouverneur weer weg dus weer pech, hebben kort gebabbeld met de veiligheidsfunctionaris. Vervolgens onder Pol-I-Khomri ook nog even de oude Russische kazerne bezocht om te zien of daar al wat was afgevoerd, wat dus niet het geval was. Wel troffen we een opgewonden standje die ons de toegang tot het complex weigerde waar e.e.a. staat opgesteld. Verder naar huis dus en daar waren we ongeveer om half vijf. Voertuigen schoon maken met lucht en de gedachten ordenen voor de debrief van de avond. Na invallen duisternis gestopt met ordenen van de gedachten want het schrijft zo moeilijk in het donker voor de tent. Eten en debrief en dan dit verhaal ook nog schrijven. Bezoekje aan de WZZ tent en slapen maar weer.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
woensdag 27 oktober 2004


Klein beetje blijven liggen maar ik was ruim op tijd om na douchen en bijwerken baard en inleveren was de opsmeeting mee te kunnen maken om 08.30 uur. Daar kreeg ik ook ongeveer in de gaten dat mijn aanwezigheid verlangd werd bij een meeting van UNAMA etc inzake de derde fase van de ontwapening. Tegen elven gingen we met twee MB’s op pad en met we bedoel ik McLennan, Sinterniklaas en ik zei de gek alsmede twee van de force protection. Iets daarvoor verschenen er een drietal witte UN voertuigen voor de poort die drie personen bevatten die iets met het DDR programma hadden te maken, een Koreaanse Overste, een Afghaanse burger en nog een Afghaanse majoor niet in uniform. Ik heb het wellicht nog nooit verteld maar de militairen hier lopen zelden in uniform zeker niet diegenen die bij de oude krijgsheren thuis horen. In konvooi reden we, langs het kanaal, naar het hoofdkwartier van de 20th divisie. Daar hebben we de hele voorstelling meegemaakt en in het bijzijn van de gouverneur van Baghlan en het lezen van een stuk koran kennis genomen van de start van de derde fase van het ontwapeningsproces. Ik zeg niet dat het allemaal koek en ei was maar in ieder geval waren er een aantal die mij overduidelijk anders begroetten dan anderen. Naar het schijnt is het inleveren een soort eenrichtingsverkeer en wat er tegenover moet staan wordt wat minder uitgevoerd. Of te wel er is en uiterst sceptische houding t.a.v. het hogere gezag in Kabul. Een gezonde grondhouding vind ik, zij die hun afspraken niet nakomen moeten ook geen wonderen verwachten. Enfin het duurde tot vet na de middag en de UN-ers dronken bij ons op het kamp nog een bak koffie en we konden wat nader overleggen want het voorspel was wat mager geweest. Voeg nog maar een fotootje van gisteren want vandaag is er even niet veel bijgekomen. We duwden de mannen weer af en ik toog aan het verslaan van de dag van gisteren en die van vandaag en dat duurde dus tot ongeveer 18.00 uur. Eten, debrief en het regent weer terwijl het de hele dag zonnig was en lekker is het nu weer mis. Was al met al best een enerverende dag dus het was niet onverstandig tijdig de rustplaats op te zoeken en dat deden we dus ook maar, dachten we maar het begon harder te regenen en de tent liep vol (een beetje). Dweilen gevonden water eruit, stok plaatsen onder dak (daar waar Jurgen heel lief eens heeft gepoogd het lek te dichten). Op de ‘plakplek’ lekt het ‘onder druk’ dus moet je de zakken uit het tentdoek drukken en dan moet er niet iemand naast de tent staan want dan…niets dus want het was al later en de meeste hebben een goed heenkomen gezocht in een niet lekkende tent neem ik aan. Nog even een wodka en wat pinda’s en zowaar rond 2300 is het droog. Tijd voor een wandeling met pijp door het kamp. En wie of wat vind je dan, helemaal niets of niemand. We worden allemaal vroeg slapers.

Richard R.V.A. Braun
Baghlan-Baghlan-Jadid (districten)
Donderdag 28 oktober 2004


Vandaag dus maar weer eens op pad. Het toeval wilde dat op BVN, of hoe die zender ook moge heten om 07.00 uur een (ik zeg niet het) journaal werd uitgezonden dus ik bleef even hangen na het ontbijt in de WZZ tent. Daarna de laatste gegevens ophalen, waren er natuurlijk geen en vervolgens op pad. We reden naar het noorden richting de ‘stad’ Baghlan. Voor die ‘stad’troffen we aan de kant van de weg een oude bekende aan de T-55 met registratieteken 205. Een tank van de ons bekende kazerne. Het ding was op een dieplader op weg naar Kunduz maar de oplegger kreeg pech dus hebben ze de tank maar gewoon langs de kant van de weg gezet. Een klein detail is verder dat er nog zeker een vijftiental granaten (kogels voor zo’n ding) en meer dan genoeg slaghoedjes aanwezig waren in dat ding om ergens genoeg schade aan te richten. Overigens als de motor van zo’n ding niet loopt zal de rest het ook wel niet doen en brandstof is het probleem. Blijft natuurlijk komisch zo’n ding langs de kant van de weg en het zal mij benieuwen hoe lang hij nog intact blijft want de Afghanen kunnen alles gebruiken. We vervolgden onze weg en gingen globaal in Baghlan links uit de flank het achterterrein in, de bergen op om te belanden op de ons bekende grote steppe vlakte van Baghlan Jadid, één van de vele districten van onze provincie. We kwamen in een gemeenschap die ven niet op de kaart stond en zowaar een naam had, althans dat vertelden een tweetal omstanders die we tegen kwamen. Verder konden ze ons vertellen dat ze daar woonden omdat zij Pashtun zijn en uit een gemeenschap van Tjadzieken waren geknikkerd. Op mijn pogingen om in deze tijd van vrede en veiligheid ze te bewegen toch minimaal overleg met elkaar te voeren werd wat ongelooflijk gereageerd. Laat maar wezen dan water was tenslotte 2 uur verwijderd en kon met een tractor worden gehaald i.p.v. ezels en ik had wel gemeenschappen bezocht die meer tijd moesten spenderen om dat vervuilde water binnen te kunnen halen. We reden verder naar de gemeenschap welke ons eerste primaire doel was van deze dag. Mooi zonnig weer maar de cluster huisjes, hutjes was totaal verlaten en vervallen dus die kunnen we ook van de kaart afhalen. We staken hier even op en gingen vervolgens een alternatieve route nemen terug naar de bewoonde wereld. Ergens op dat pad kwamen we herders tegen die vertelden dat de auto’s zouden kantelen en het onmogelijk was verder te reizen. Ach wat weten die geiten/schapen drijvers van een auto. We reden verder op het scherp van de snede maar moesten een kleine 1500 meter verderop inderdaad afzien van doorrijden. Kan me derhalve niet aan de indruk onttrekken dat de man plezier had toen hij ons weer terug zag komen en terecht. We hebben dit medemens weer een prima weekje bezorgd ze hebben weer gespreksstof. In de quasi bewoonde wereld reden we noord langs de bergrand door allerlei aan elkaar gekoppelde gemeenschappen. In het meest noordelijke stuk zochten we een weg die ons over een watertje zou voeren, weer jammer dan die brug moet ooit nog eens komen of zo. Dus weer retour en vervolgens over die brug die ook niet op de kaart staat terug naar Baghlan. Aldaar nog wat inkopen gedaan zoals een pallet pepsi en een klein wat we noemen Turks kleedje, zal hier wel Afghaans kleedje heten. Heb nu tenminste een matje naast m’n stretcher. Dit schrijvende ging ik even kijken onder de mat en inderdaad geen merkteken of fabrikant aanduiding te zien dus gewoon een rood kleedje met een recht toe recht aan motief. Terug op het kamp, wagens reinigen en eten alsmede debrief. Vervolgens zou ik de foto’s gaan ordenen en dit schrijven gaan bijwerken maar ik was moe dus lekker het mandje opgezocht op een veel te vroeg tijdstip.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Vrijdag 29 oktober 2004


Uitgeslapen vandaag en dus tegen kwart over acht waren we present om bijvoorbeeld mail te gaan verzenden. Jammer dan het gehele internet café plat. Ja zo raak je aardig achter met de informatie of niet dan. Verder moesten de wapens en de patronen weer worden gecontroleerd en kreeg je een doek die stonk als een oordeel er voor terug. Is tegen de stof of zo. Nou tot op heden heb ik er nog geen nodig gehad en heb ik een mooie witte doek, gekregen tijdens de 4-daagse 2004 daarvoor bestemd. Overigens heb ik de voorgenomen plannen van de opskant van het huis om dit weekeinde weer naar Tala Wa Barf te gaan de grond in geboord, we gaan de aangeboden gastvrijheid niet op de proef stellen door daar heen te reizen met lege handen!! Liever ga ik Khinjan in om bij school x in een ver dal overleg te voeren wat zij zouden doen met 7.500 Euri die een school in Nederland ter beschikking heeft gesteld. Dit is dus geen geld van ons maar komt via de POLAD ter beschikking. Dennis riep nog even dat we een taakje hadden de auto’s naar de wasstraat brengen zodat de bevelhebber der Luchtstrijdkrachten een schone auto heeft. We gaan het weer beleven de Afghaanse wasstraat, dachten we maar de wind waaide over. Verder hadden leden van collega van Keulen bij de terugreis van de tweedaagse trip door PeK rijdend Amstel-en of Heineken bier gezien. In ieder geval zo’n pakket van 24 stuks gaan de verhalen. Geweldig en waarom is dat dan niet hier? Wat een stelletje…. Het net deed het weer even dus heb ik in ieder geval de ontvangen post kunnen zeker stellen. Verzenden ging dus niet. Ook kan ik niet meer met m’n voetbal manager werken. Geweldig moet e.e.a. handmatig, spelers selecteren opslaan als file en dan handmatig twee weken met elkaar vergelijken. Tja we hebben toch tijd zat om daar een handmatige analyse op los te laten, maar vervelend is het wel in deze eeuw van technologie. Verder dus maar even een touw gespannen in de tent die er voor zorg moet dragen dat de druk op de plakplek niet meer ontstaat (dit bij gebrek aan een dunne lat), zodat interne regenbuien mijn nieuwe matje niet nat maken. Oh ja ze, mijn gewaardeerde collega’s dus hebben het de desktop aangepast: Lief van ze hè. Tenslotte ook de boxjes van de computer met dun vliegertouw strak gespannen zodat die resonantie er ook uit is, kan het volume tenminste worden opgeschroefd want soms heb ik daar grote behoefte aan. Herrie schoppen…En dat werd na de keek op de week alleen maar erger die behoefte. Het internetcafé was weer operationeel maar het eenvoudig knippen en plakken met de muis ging niet meer en de usb stick werd ook even niet herkend, oh wat fijn. Toen de herkenning was opgelost en de trucs van control C en control V aan mijn computerkennis waren toegevoegd bleek een document van mijn schattebout niet te openen te zijn (vermoed dat het aan de snelheid van het net lag dus morgen beter). Ook leuk is dat mijn Absolute Manager het niet meer doet dus dat gaan we nu handmatig doen. Twee print-outs die ongeveer een veertien dagen van elkaar verschillen (10 en 29 Oktober) en dan met het pennetje vergelijken, we gaan langzaam naar de tijd die overeenkomt met de jaartelling alhier ergens in 1300 zoveel. Gelukkig kon ik wederom ook geen mail verzenden of mijn geduld was te weinig( 15 minuten wachten en nog geen bericht gevoegd leek me lang genoeg) dus daar gaan we morgen ochtend dan ook maar weer mee aan de gang. Ik trok me dus al mokkend terug in mijn tent om handmatig mijn spelers te bestuderen. En ja hoor de auto’s zijn gewassen, Dennis is er alleen op uit getrokken (ik had zoiets gezegd van mijn day-off geen zin) en had derhalve mijn woorden letterlijk genomen. Dubbele pech want de slimmerd heeft natuurlijk de bier-kwestie niet nader uitgewerkt. Tijd voor een dikke borrel want a. mijn spelers hebben geen enkele progressie gemaakt en b. mail stapelt zich op.Natuurlijk een borrel met cashhews!! Nog even in de WZZ tent gaan kijken en daar waren een paar oude rockers met veel volume uit de gettoblaster m’n avond nog verder aan het verzuren, even kort gepoogd een spel de koopvaarders van Katar of zo te begrijpen wat niet 1,2,3 lukte en een spelletje klaverjas niet verstoord. Weer even illegaal op het net en neen hoi.doc van 41,x Kb opende zich nog immer niet. Balen dus en naar bed. Na twee boeken over Afghanistan is het nu tijd voor ‘mijn eenzame strijd in Afghanistan’ van Karla Schefter.

Richard R.V.A. Braun
Pol-I-Khomri (tijdelijk kamp)
Zaterdag 30 oktober 2004


Oké vandaag was dus even de maat vol zowel in het dichtgespijkerde (qua mogelijkheden dan) Internetcafé als op een account van dienst zeg maar kreeg ik mijn post niet weg. Dit was de druppel van de langzaam vol lopende emmer. Ik heb dus vriendelijk verzocht de missie te mogen verlaten en dit ook weer ingetrokken. Wellicht niet zo’n slimme zet maar ook ik ben maar een mens en het kan toch niet zo zijn dat de twee eenvoudige wensen een warme douche en internet nu wederom niet realiseerbaar zijn. Daarbij natuurlijk opgeteld dat we inhoudelijk geen moer te bieden hebben aan dit land en er dus geen sprake kan zijn van een reconstructieteam was allemaal even teveel. De was opgehaald en de gekleurde draadjes er weer uitgetornd en vastgesteld dat er een onderbroek mist, waarschijnlijk van dienst. Maar wat zeuren we het zonnetje schijnt en het is zeker dik in de 20 graden Celsius. Voelde me al met al toch niet in zo’n beste staat dus een rustpauze op de stretcher was nog niet zo’n slecht idee, echter nadat ik de steiger had bewonderd die aan de andere kant ontstaat. Tijdens deze rustpauze maakte Jurgen me wakker omdat we een bijenkomst met de POLAD hadden welke handelde over hoe nu verder. Toch wel vreemd dat de enige niet-militair blijkbaar de signalen opvangt. De bijeenkomst was best wel effectief maar of dit veel verandert aan de huidige situatie is even de vraag. Verder kwam vandaag de Bevelhebber der Luchtstrijdkrachten even langs die nu uit eerste hand kon ervaren dat de passagiers aan en afvoer niet werkt alsmede de goederen en post aanvoer. En ’s-Avonds zowaar 1 mail bericht eruit gekregen. Hangen nu dus half tussen 25 en 26 Oktober qua informatie verstrekking. Oh ja we gaan toch naar Tala Wa Barf. Denk echter dat we de overnachting maar even niet gaan doen, moet wel enig nut hebben zo’n ding toch. Veel voorbereiding heb ik er niet aan gedaan want het begint echt routine te worden toch.

Richard R.V.A. Braun
Tala-Wa-Barfak (district)
Zondag 31 oktober 2004


Zoals afgesproken gingen we tegen achten weg, lekker soepel. Kreeg op de valreep nog een restlichtversterker of zo mee, in ieder geval een ding waarmee je beter in het donker kan kijken, mocht je dat tenminste willen. We reden de ons oh zo bekende weg soepel ware het niet dat op een gegeven moment de rechtervoorband iets scherps raakte en spontaan leeg liep. Daarvoor, bij een rookpauze, had een oude man zich al gemeld met een zielig verhaal. De man had geen geluk onze tolk voor deze tweedaagse missie van Abu (een marinier). Hij schreef de man zijn naam op een papiertje en beloofde te bezien of hij wat kon doen, zonder daar mij in te consulteren. Niet zo’n beste show natuurlijk. Bandje verwisselen voor de Toyota dus, in eerste instantie was de krik te klein maar stenen genoeg dus we fiksten het toch redelijk snel. Verder deelden we bij twee scholen nog wat folders uit want naast kranten van ISAF komt er steeds meer promotie materiaal los om de bevolking duidelijk te maken dat ISAF er is. We legden even aan in Wado een oud westernachtig uitziend dorpje, één doorgaande onverharde weg, om aldaar de politiepost te bezoeken. Een nuttig gesprek en we hebben er dus weer een aantal vrienden bij gemaakt. We reden verder het district in op zoek naar de oversteek van de rivier, die zich een stuk verderop bevond. Navraag in de gemeenschap aldaar leverde op dat de politiechef, een oude bekende van het bezoek aan de gouverneur, van achteren kwam aangereden en vroeg of hij van dienst kon zijn maar dat hoefde niet. We vonden de weg en trokken als het ware weer terug naar het westen. We vonden een dal maar niet het juiste. Daar de tijd al aardig verstreken was moesten we onze verdere ontdekkingstocht laten varen en keerden we terug naar Wado. Daar werd voor de tweede maal de plv politiechef van het district verrast met ons bezoek en ditmaal voor de nacht. We kregen de helft van de beschikbare ruimte toebedeeld, één kamertje waar 5 á 6 mensen al dan niet op stretcher de nacht konden doorbrengen. Maar eerst moest er gekokkereld worden en een spelletje Risk gespeeld. De toebedeelde ruimte overigens had plastic voor het raamkozijn en dat was beter dan die er naast want die had wel een kozijn maar niets er voor. Het eten van struik, het spel en de nacht werd overleefd. Velen hadden een goede nacht die nog niet kort was ook.