Als het goed is hoort u na verloop van tijd een radiofragment uit het verleden, het is maar ruim 17 MB groot dus een 'beetje' geduld moet u wel hebben! Oh ja met FF surfen kon nog wel eens geen resultaat hebben IE werkt wel heel vervelend die incomptabiliteit van players


Richard R.V.A.Braun
Nederland
De ‘week’ van 6 t/m 13 september 2004


Eigenlijk was de voorbereiding voor de uitzending al begonnen in de laatste week van juli met een lesweek in Amersfoort bij de SVV (school voor vredesmissies) maar daarna volgde nog een maand vakantie dus beginnen we dit 4e verslag maar hier. In navolging van UNPROFOR (1993/1994)-6 maanden, OVSE (2000/2001)-7maanden en de maand Turkije (2003), de drie uitzendingen die ik al achter de kiezen heb, zal ik ook ditmaal weer pogen op een eigen manier te verwoorden wat er zoal gebeurt en dat verluchtigen met plaatjes. De laatste week voor vertrek dus, op maandag had ik reeds de slaapzakzak(die was simpel) en de 2e camouflage tas gepakt en toog naar mijn onderdeel om de thuisfront familiedag bij te wonen. Geheel in stijl korte broek, luchtig shirt ging ik als Bert Braun die dag meemaken (familie was even werken, gebeurt wel vaker op een maandag dus ik deed me voor als de broer van Majoor Braun-wat natuurlijk niet werkte). Eerst echter nog een spuit gehaald bij het geneeskundig centrum en daar waren ze mijn verklaring van goede gezondheid van exact een week geleden al kwijt…dan maak je er dus gewoon nog eentje toch en vraag je niet af wat er met dergelijke toch wel gevoelige informatie zoal gebeurt.. De thuisfront familie dag werd georganiseerd in de officiersmess, althans dat was op schrift tot mij gekomen. Toen het tegen het begin om 10 uur, vrij rustig was daar bleek al snel dat de locatie was veranderd naar de feesttent (een overblijfsel van de reünie van vrijdag en de open de poort dag van zaterdag), ook bleek dat ik dus niet de enige was die dat niet wist. Leve de communicatie. Enfin de dag was goed georganiseerd, leverde weinig nieuwe zaken voor mij op en de presentaties waren niet te zien vanwege een lichte tent en zonneschijn (zou de officiersmess annex multi functionele ruimte dan niet beter zijn geweest vraag je je dan af?). Tegen tweeën was het wel klaar dus kon ik nog in Venray pijptabak en sigaartjes kopen en pakte verder de 1e camouflage tas en de plunjebaal in.

Dinsdag de 7e was de kist aan de beurt en de handbagage en toen de rest opruimen. Nu denkt u misschien gewoon pakken dat kost toch niet zoveel tijd? Neen maar tevens moet er een boekhouding worden bijgehouden en allerlei inhoudslijstjes worden gemaakt samen met de natte vinger methode voor de waarde bepaling van de spullen en en-passant ook nog even de zooi wegen. Overigens een kist voor je buik op de weegschaal werkt niet dan zie je niets en 41 kg boven je hoofd houden om wel wat te zien valt niet echt mee.

Woensdag kwam m’n zus op bezoek, en ik heb voor zij binnentraden vlaai gehaald, de kapper bezocht en de fiets weggebracht (die laatste was van een ratelfiets een kraakfiets geworden dus daar mag de lokale fietsenboer nog wat aan doen). De dag was verder gezellig en gezelligheid kent geen tijd dus was het al gauw negen uur ’s-Avonds. Eigenlijk een beetje te laat om te bellen maar ik had mijn hele oude (oud in de zin van lang geleden) ‘bollen’baas beloofd een halfjaar nadat hij mij gebeld had even te bellen. Palm (niet het bier maar de elektronische agenda) liegt niet dus dit was de dag en die kwam natuurlijk nog niet eens zo gek uit. Eerst de schoondochter gebeld want ik had niet het goede nummer en tenslotte zijn eega want hij was niet thuis. Wordt vervolgd. Oh ja Nederland won met voetbal van Tsjechië en dat heb ik dus deze dag even gemist.

Donderdag weer een dag van opwerken te beginnen om 07.00 uur met vertrek naar de schietbaan. En ik was zo dom om te denken dat ik dan mijn wapen wel uit de wapenkamer moest halen. Bleek allemaal dus niet waar, althans de wapenkamer was dicht. Op de schietbaan wel het nodige geraakt met een ander pistool maar de test van het gasmasker maar overgeslagen, met een baard lekt dan ding gewoon niets bijzonders. Als het echt aan de orde komt, wat ik absoluut niet geloof, gaat de baard er zo af, maar nu even niet. ’s-Middags interessante presentaties over de juridische kant van de zaak en een uitsplitsing van de politieke en militair/politionele omstandigheden. Daarna weer wat spullen ophalen op het kledingspunt en bij de geneeskundige afdeling wat alleen de vraag doet rijzen waar laat ik het allemaal. Ook nog even een bezoek gebracht aan het 804 smaldeel alwaar de mogelijkheid bestond twee pakken te impregneren tegen allerlei prikbeestjes. Nadeel is wel dat het pas maandag dan droog is en dan zijn mijn spullen echt ingeleverd voor transport. Dus heb ik de in Nederland verboden stof maar achterovergedrukt en goed in mijn bagage verborgen kan dan altijd nog zien of ik het doe aldaar. Tot slot nog een leuke, ineens is de capaciteit bij de Duitsers voor de 14e wat minder geworden en is gezakt tot 20 pax.Geen zorgen ik ben de ‘gelukkige’ die toch gaat i.p.v. de 17e waarin de rest werd ingedeeld. Op de terugweg naar huis mijn fiets opgehaald en die loopt weer als een zonnetje. ’s-Ochtends na het tevergeefs aankloppen bij de wapenkamer was de LSDP/ICDP ook niet erg bezet, gelukkig weet ik de code van de deur en zo kon ik nog even in mijn dienstmailbox kijken en weer wat rake sneren verzenden. Want van het organisatievermogen van de personeelsdienst heb ik geen hoge pet van op gekregen de laatste paar weken en een vertegenwoordiger daarvan had ondermeer een mailtje in mijn box doen belanden waarin werd verwoord dat van enkele mensen het civiele paspoortnummer niet bekend was, lekker duidelijk-zeg dan wie die enkele mensen zijn dan kunnen we zaken doen.

Vrijdag dus de spullen inleveren en ik zal niet zeuren over personen die denken dat je een tas gaat uitpakken omdat hij opdracht heeft gekregen om slaapzak, scherfvest en helm apart te zetten. Er wordt natuurlijk bedoeld die tassen, zakken of kisten die toevallig die zaken bevatten toch, want die moeten immers met de persoon mee vliegen in het ruim de andere zaken gaan separaat.. De thuis computer was inmiddels ook gecrasht, via harde schijf opstarten geeft MSDOS en via de CD geeft Windows XP en tussendoor komen we nog Windows 98 tegen… Enfin met CD in lade en BIOS aangepast kan e.e.a. lang leven. De auto een beurt laten krijgen en omdat ik zo slim was de sigaartjes goed te verdelen maar niet in de handbagage mee te nemen maar een extra doosje gekocht. Als klap op de vuurpijl: Kent u die van die mensen die de 14 gaan , ze gaan niet het is de 17e geworden. Goede tip voor de terugweg….maar twee weken van te voren gaan misschien wordt het dan op tijd.

Zaterdag 11 september een dag die drie jaar geleden een totaal andere betekenis had maar nu in het teken stond van hernieuwde kennismaking met een oude schoolkameraad en oud in de zin van lang geleden gezien (ongeveer 34 jaar). De gezellige kennismaking vond in Utrecht plaats. Ook nog even een bezoek gebracht aan kennissen in Driebergen daar was het ook goed toeven zodat het eigen huis na middernacht weer werd bereikt, middenin het kermisgedruis van Oostrum.

zondag 12 september 2004. Geen bijzonderheden, het vertrek naar Afghanistan is uitgesteld dus hebben we er 3 vrije dagen bij gekregen die onder geen enkele noemer vallen dus eigenlijk zal ik dinsdag t/m donderdag a.s. onwettig afwezig zijn. Wedden dat geen KMAR me komt halen!!!!!

Maandag 13 september 2004. Het einde van dit hoofdstuk, want morgen zou ik vertrekken. De dag bezig geweest met computers thuis. En e.e.a. is nog zeker niet naar wens maar ‘werkbaar’ zullen we maar zeggen.

Richard R.V.A. Braun
Nederland
De ‘extra dagen’ van 14 t/m 16 september 2004

De oorspronkelijke dag van vertrek, hoe vul je die in. Nou om te beginnen kwamen er wat klachten van de bijna vaste gebruiker van de computer in de huiskamer (Peter) die werden eerst opgelost. Daarna de computer boven onder handen genomen en daar liep oh wonder alles van een leien dakje. Toen maar even in de namiddag het veld opgezocht en de laatste sitreps (Situatie rapporten) doorgenomen van de ( 50tot 70) mannen en vrouwen die al aanwezig zijn in Pol-e-Khomri (nu heb ik ze allemaal gelezen). Natuurlijk schrijven ze niet allemaal maar de baas of zijn plaatsvervanger vertelt elke dag hoe de situatie is en dat bedoel ik met die sitreps. Tenslotte (wat verlaat dat geef ik toe) een belofte ingelost door een tweede batch (gebouw en kamer nummer) mobiele airco’s door te mailen zodat ze op de GGW weer vooruit kunnen met uitdelen van die dingen. Ik voeg hier een foto die wellicht een klein beetje weergeeft hoe de zaken staan op de GGW wat de ondersteuning van het detachement betreft. Natuurlijk al die enthousiaste reacties op het verzonden eerste week praatje allen beantwoord en gepoogd het adresboek alvast in de webmail te zetten maar voor dat laatste was het te laat of te wel de computer had geen goede adsl meer en dan wordt e.e.a. te traag dus dat stellen we uit tot morgen.

Woensdag 15 september.

Gelukkig kon iemand op de valreep gisteren nog even vertellen dat er een paar foto’s (van de vakantie in de USA) naar het kruidvat moesten worden gezonden. Waren er maar 215 en in de oorspronkelijke grootte duurde dat ongeveer 4 uurtjes. Dus na twee mislukte pogingen om die ruim 400 MB over het net te krijgen het hele zaakje wat verkleind. Maar ook die 40 MB ging weliswaar wel over het net maar daarna kwam er niets meer en het zou toch wel fijn zijn aan te kunnen geven waar ze moeten worden opgehaald en in welk formaat ze moeten worden afgedrukt. Ook Tiscali webbased deed moeilijk dus het adresboek gaat in Palm en op papier mee. Verder ook maar Windows XP voorzien van service pack 2 dus eigenlijk alleen maar computer deze dag inclusief de aanschaf van een echte dure virusscanner die er maar 170 vond (dat verklaart de vrijwel continue bitstroom naar de PC en ook er vandaan de afgelopen twee dagen). Het weer was ook niet om over naar huis te schrijven ik heb de was denk ik wel vier keer heen en weer gebracht van buiten naar binnen en omgekeerd.

donderdag 16 september 2004.

Gisteren geëindigd met het weer en dat was dus goed vandaag dus moest ik er aan geloven: de HEG. Zij die ons huis kennen weten dat ik hier niet spreek over een metertje maar over vele meters en erg hoog. Maar goed we hadden in de loop der jaren stiekem gemeente grond ingepikt of te wel de heg stak wat over de weg. Om een lang verhaal kort te maken het is een stuk lichter aan die kant van de tuin en drie echt volle bakken van de H-100 zijn afgevoerd naar de gemeentewerf, tegen betaling uiteraard, want zo gaat dat in Venray. Dat dit op mijn laatste dag moest plaats vinden heeft alles te maken met uitstellen en ook goede argumenten zoals kermis in Oostrum (dan leiden ze alle verkeer door onze straat en kan je echt geen heg doen). En toen wilde ik dit stukje proza nog verlevendigen met een foto. Weer om een heel lang verhaal kort te maken op de computer beneden ging het ineens niet meer en dit resulteerde ten langen leste in volledige crash van dat ding. Dus is ratteklap de alternatieve ingericht in de videokamer. Voor ik nu voor langere tijd ‘uit de lucht’ verdwijn zal ik wat gegevens geven.
1. Als er mail komt kan die komen van Rbraun@tiscali.nl of hblbp@ggwdp.af.dnet.mindef.nl dit is voor die genen die een spamfilter hebben. Mocht internet in Afghanistan helemaal niet gaan werken dan doen we het ouderwets met de post, het adres is:
2. Maj. R.R.V.A. Braun
56.05.24.044
1(NL) PRT Pol-e-Khomri
Napo 39
3509VP Utrecht.
De post kan dus gewoon zoals in Nederland worden gefrankeerd als binnenlandse post. Advies is om brieven en pakjes te nummeren want er wil nog wel eens wat in de militaire postbezorging mis gaan. Zoals u ziet is het plaatje toch gevoegd en daarmee sluit ik deze enerverende drie dagen maar eens af en hoop echt van ganser harte dat ik vanuit Afghanistan door kan gaan met deze verhaaltjes. Nog een laatste kleine bijkomstigheid alle ingevulde e-mail adressen zijn ineens weer weg nu wordt het echt handwerk.

Richard R.V.A. Braun
Nederland-Uzbekistan
Vrijdag 17 September 2004


De dag begon met ons, t.w. Carole, Esther en ik zei de gek, naar de Groep Geleide Wapens te verplaatsen in de Corsa zo rond half acht. Aan de poort deden ze een beetje moeilijk maar tenslotte kon een ieder naar binnen. Eigenlijk had de wachthebbende volkomen gelijk en eerlijk gezegd had ik het niet erg gevonden als we toevallig het veld niet op waren gekomen. In de eetzaal was er koffie, thee en cake en veel mensen. Voor diegene die op pad moesten vandaag was er naast een lunchpakket ook nog een militair 24 uurs pakket. Veel later bleek dat niet een ieder dat had opgemerkt en dus niet beide zaken had. Op een gegeven moment werd de massa verplaatst naar de appelplaats waar even onderscheid werd gemaakt tussen diegene die nu daadwerkelijk weg gaan en diegene die uitzwaaien. Die laatst groep was dus verreweg de grootste. Bij gebrek aan autoriteiten kon collega Voncken spreken namens Commandant Groep Geleide Wapens en namens de Bevelhebber van de Luchtmacht. De Luchtmacht is klein genoeg geworden zou je op zo’n moment wel denken. Als ik hem goed begrepen heb zijn wij nodig om tenten te bouwen en ik maar denken dat ik voor iets anders ingehuurd was. Enfin tegen half negen gingen we met de bus op weg naar Keulen, waar we tegen 11 uur aankwamen. De volgende stap was met een airbus van de Duitse Luchtmacht naar Termez Uzbekistan, maar wel zonder een zakmes op zak en ik maar denken dat het een militaire vlucht was. De vlucht duurde een kleine zes uren en je krijgt er ook nog gratis drie bij, dus om 12 uur 50 gingen we de lucht in en om 18 uur 45 waren we ter bestemde plekke. Tijdens de vlucht werd er een prima maaltijd geserveerd het enige vreemde was dat alle drankjes tegen betaling konden worden genoten, zowel alcohol houdend als niet alcohol houdend. Betwijfel echter of die eerste groep er wel was. Bijna 19.00 uur dus maar de lokale tijd is dan echter 21.45. Een verdere verkenning van Uzbekistan is niet aan de orde, we verblijven in een soort transit tentenkampje en mogen het nog geen twee voetbalvelden groot terrein niet verlaten, lijkt wel een soort concentratie kamp. Duidelijke gevoelens van grote onvrijheid komen in de mens op. De mobiele telefoon kan weliswaar drie netwerken detecteren maar geen van die netwerken wil of heeft een relatie met KPN dus bellen gaat even niet. Dekens kunnen even worden geleend en alcohol mag niet worden gedronken en is dus ook niet voorhanden. Vreselijk gezellig dus hoewel een biertje e.e.a wel zou verbeteren, maar goed het is niet anders dat wordt dus op tijd pogen te slapen, echter niet nadat we een plaatje gevoegd hebben.

R.V.A. Braun
Termez(Uzbekistan)-Pol-e-Khomri (Afghanistan)
Zaterdag 18 september 2004


Zo daar zitten we dan nog geen 04.00 uur Nederlandse tijd. Het is natuurlijk licht want hier is het 07.00 uur en het zonnetje begint al en ondergetekende is klaar wakker. Van de welgeteld twee douches aanwezig heb ik natuurlijk gebruik gemaakt dus wakker zijn we, ben daarbij wel de eerste natuurlijk, althans van het Nederlands contingent, die wakker is bedoel ik. De rest ligt nog duidelijk op 1 oor. De nacht was een gebroken nacht, wellicht hadden twee dekens beter geweest eentje op de stretcher en eentje over je heen. Vele anderen die naar Kunduz of Kabul zouden vliegen rond tijden van 05.00 lokaal zijn er nog want al die vluchten gaan zeker niet eerder dan 09.00 uur. Waarom, ik zou het niet weten en vele anderen ook niet dus. Onze vlucht, met een Nederlandse Hercules en gepland voor 09.30 zal wel gaan de ‘Duitse’ vluchten hebben alleen vertraging. Wat nadere geruchten uitpluizend is er dus een Hercules in Kabul naast de baan geparkeerd, redelijk ernstig, geen gewonden maar de kist moet worden geborgen zoals dat zo mooi heet en dat levert vertraging op. Wij gingen netjes om 09.55 airborne met de Nederlandse C-130. Nog geen 20 minuten later zette de piloot het ding weer aan de grond met een soort spiraal duik, om eventuele vreemde snuiters met vreemde wapens te slim af te zijn. Hieronder volgt dus het plaatje van de weer vertrekkende C-160 Op Mazar-e-Shariff vliegveld was dus onze transport officier Hans van Overbeek, die al aardig verbrande lippen had, maar dat terzijde. Via wat vertragende bezigheden die echter in het geheel niets te doen hadden met personeel van deze kleine basis verzamelden we ons zo ongeveer voor het kampement van de Engelsen (die sturen van hier uit hun PRT van de provincie Balkh aan) en naast het kampement van de Spanjaarden (die besturen van hieruit hun extra reaction force (RF-force) voor de drie provincies Balkh, Konduz en Baghlan). Vervolgens nog wat heen en weer gesjouw met spulletjes mijnerzijds omdat verder gegaan moest worden met scherfvest, helm bij de hand en wapen met scherpe munitie half geladen. Een goed lezer begrijpt dus dat zowaar de verplaatsingsuitrusting aanwezig was.Tenslotte gingen we om 10.00 uur op pad met elf voertuigen, twee vrachtwagens met aanhanger, een drietal pantserwagens (PATRIA), een ambulance en 5 MB’s. Hoewel niet oorspronkelijk gepland door de vrienden van het detachement reisde ik dus niet in een PATRIA maar gewoon in een MB als bijrijder. Ook zal het opvallen dat nu de lokale tijden worden gebruikt (NL time +2 ? uur) en in Uzbekistan was dat nog NL time +3 uur. De tocht voerde dus door een uiterst saai landschap met vrijwel geen bebouwing van huizen en verbouwing, van gewassen. Natuurlijk heb ik daar waar mogelijk zoveel als mogelijk foto’s gemaakt en het werd pas levendig in Pol-e-Khomri. We kwamen op het voorlopig kamp aan iets voor 18.00 uur. Een hele tocht dus met twee korte tussenstops en zonder enig incident, eigenlijk alleen maar enthousiaste mensen langs de route. En ja het was heet een snicker werd drink-snicker en ik ga niet vertellen tot waar het zweet zich bevond bij aankomst. Bert Welmer heette ons welkom want Jan van Hoof was op conferentie in Kabul. Het voorlopig kamp is redelijk primair maar er zijn douches en toilets en dus boogtenten met veel stof. De maaltijden zijn nog steeds uit noodrantsoenen maar dat moet binnenkort veranderen. Een goede indruk van het kamp en de vorderingen van het permanente kamp (er vlak naast) heb ik nog niet want het werd snel donker en de stretcher met constructie klamboe moest worden opgezet en alle spullen moesten worden verzameld. De avond verder gevuld met praten met diverse mensen en natuurlijk dit verhaaltje afmaken. Verzending van de ‘stukken’ zal helaas even op zich laten wachten de internetverbinding is nog even niet aanwezig. De privé handy telefoon heeft ook hier geen vriendje van KPN gevonden maar dat gaat veranderen. Er gaat een pre-paid chipkaartje komen, dat heb ik al even uitgeprobeerd met die van Sjaak Noordzij en dan ben ik bereikbaar als het mobiele net werkt. Dit net is denk ik net zo zeker als in Albanië, maar ook daar wordt aan gewerkt. Zelf kan ik ook bellen en de kosten zijn dan ongeveer 8 USD per minuut, hoe de kosten vanuit elders in de wereld liggen weet ik niet en de enige die daar snel achter komt is het huisfront want daar wordt het bij het bellen prima verteld….neem toch 1601!!! Dus zodra u dit dagbericht bereikt ( naast nog even geen internet speelt ook dat ik m’n privé laptop nodig heb om de memorie sticks te lezen teneinde de plaatsje te kunnen voegen en die machine zit in m’n kist en die is er nog even niet) zal het waarschijnlijk ook mogelijk zijn +93-(0)70707890 te bellen en dan ben ik er in levende lijve achter te vinden om u wellicht met nog meer details te vertellen hoe de zaken staan. Deze dag rond ik af om 21.59 NL tijd dus ongeveer bijna 00.30 in dit land wat lijkt te leven in de middeleeuwen. Het is tenslotte 06.00 reveille alhier volgens het heersende regiem.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
Zondag 19 September


Geslapen als een os en dan kon natuurlijk ook niet anders. Enerzijds slaaptekort en anderzijds natuurlijk de goede slaapzak en het perfecte kussen. Een douche genomen in de douche mobiel van de marine en die kon best wel wat warmer zijn mijnsinsziens. Na het ontbijt een appel waar overigens op geen enkele wijze wordt nagegaan of een ieder er is maar die wel dient om de laatste nieuwtjes aan de troep mede te delen. Na dit fenomeen werden we als nieuwelingen onderworpen aan de inbriefing over het doen en laten van het detachement. Hierna kon ik, wat niet door iedereen kan, even op het internet. Het downloaden van het stukje software voor het managen van de PEELKONIJNEN duurde behoorlijk lang. Er was dan ook een formidabele snelheid van maximaal 800kb maar meestal zo rond de 200kb per seconde of minder. Zoiets gaat dus even duren een uurtje of meer zeker als ook diverse malen de verbinding wordt verbroken. Zover dus de Afghaanse landlijnen. Intussen had Jurgen mij maar even gepland om te bomen over hoe nu verder en dat samen met zo’n trage download gaat natuurlijk even niet. Toen ik me bij het gezelschap voegde in de commandotent waren ze niet erg opgeschoten want de discussie ging nog over het inrichten van de organisatie van die commando tent zowel wat betreft de hark als fysiek. Lunch en daarna verder, begonnen met het opzetten van een database van welke steden, dorpen en gehuchten we dan wel eens zouden kunnen bezoeken. Even bemoeit met de aankomende werving van Afghaanse bewakers, beloofd was een lijst met namen en er komt morgen een eerste batch van 10 kandidaten. Niet geheel volgens de afspraken dus. Ook ’s-Middags even met de baas van de Force Protection (FP) gesproken over zijn plannen die natuurlijk moeten passen in die van ons, hoe te handelen in een molt-team. Ook nog even de chef staf (Frits van Balveren) op de foto gezet. Hij had een tent veroverd en zijn bureau ingericht met alle werklast erop. De avondmaaltijd was voor het eerst geen struik, dit geldt natuurlijk het meest voor diegenen die hier al een tijdje zitten, maar steak, frieten en broccoli. Nu vermeld ik deze dingen nog maar ook dat zal er wel af gaan zodra de zaak een beetje begint te lopen. De controler had een kaartje voor mijn telefoon geregeld en de avond werd verder maar besloten met wat nababbelen in de eettent. Bij gebrek aan verdere belangstelling maar gaan slapen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
maandag 20 september 2004


Tja en waar ik tot op heden nog geen last van had gehad, het bekende weksignaal van diverse minaretten, had ik dat nu ook niet. Toch reeds om half vijf wakker, zeker uitgeslapen. Geeft echter vele voordelen, lekker rustig in de douche en zeker in de eettent. Wat even vervelend was is het kwijt raken van mijn herkenningsplaatje. Niet al te veel ruchtbaarheid aan gegeven en diverse malen mijn gangen nagegaan en tenslotte toch terug gevonden, eind goed alles goed. De dag verder eerst gevuld met een blik in Hattrick.org om vast te stellen dat de sukkels van de PEELKONIJNEN verloren hadden en nog wel met 5-0. Geen kampioen dus, ook dit jaar wel promotie want de derde achterhaald mij niet meer ook al zou ik thuis van hem verliezen volgende week. En verliezen is wederom niet mijn opzet. We hebben nu een overzicht van plaatsen en plaatsjes die wellicht bezocht kunnen worden maar het vermoeden bekruipt dat we ons eerst maar eens gaan beperken tot de zogenaamde districtshoofdsteden en dat zijn er ook nog 12 dus dan kunnen we even vooruit. Oh ja de derde rabiës spuit gehaald en de provider presteerde zo in de namiddag om zowaar een vijftal streepjes op mijn telefoon te creëren. Uniek in mijn korte bestaan van Afghaanse handyman. Ik werd ook gebeld maar aan de andere kant spraken ze niet ver over de grens, geen Nederlands en geen Engels. Overigens de opwaardering via de telefoon ging wel in het Engels dus geheel onwetend zijn ze hier nu ook weer niet. Ook de spullen in de tent middels een pallet maar eens van de vloer gehaald want het is me hier een partijtje stoffig dat mag enige naam hebben, je wordt er verhouden van. Laten we zeggen dat de neus vol gaat zitten en dan snottert het als tegenprestatie een beetje. ’s-Avonds dus maar even naar huis gebeld en terug laten bellen. En inderdaad het kost dus ongeveer 1 Euro 23 per minuut om mij op de handy te bereiken. Dit was echter voor 19.00 uur in Nederland daarna is het nog goedkoper, als tenminste 1601 wordt gebruikt. Genoeg reclame gemaakt zo jongens! Inmiddels zijn op het terrein een vijftal telefooncellen verschenen, die terwijl het al donker was nog een beetje moesten worden afgemaakt. De toestellen en de regeling is er nog even niet maar de homemade cellen zijn er tenminste al. Ook Sjaak Noordzij was enthousiast dat ‘onze’provider het zo goed deed alleen Anneke, zijn Eega belde niet. Dus belde Sjaak naar Nederland en liet hem 1 maal overgaan. Vervolgens wachten totdat terug werd gebeld en dat gebeurde niet. Dan zet ik dat ding uit zei Sjaak en voegde de daad bij het woord, moet ze maar bellen. Hilariteit dus. Ik typ dit dus rond half elf locale tijd en kan dat helemaal alleen doen in de eettent, het slapen gaan is bijzonder vroeg voor een ieder. Dit heeft gedeeltelijk te maken met de hitte midden op de dag dat put toch een hoop mensen uit. De kassier en de jurist, een bijzonder stel van de KL kwamen ook nog even binnen op zoek naar pinda’s of zoiets. Niets te vinden natuurlijk maar wel bier!!!! Een lokaal brouwsel wat in grote blikjes wordt verkocht maar het was niet gekoeld dus heb ik dat ding maar even in het vriesgedeelte van de koelkast gelegd in de hoop op betere tijden. Toen ik even naar buiten liep (uit de eettent dus), om mijn pijpen etui op te halen trof ik de twee heren aldaar aan een koele hoek naast de CIS (verbindingen). Ze boden me nootjes aan en een sigaartje zou ook wel welkom zijn. Moest toch de pijpen ophalen dus nam ik ook de sigaartjes mee en bood de heren er eentje aan. Het nuttigen van het biertje op diezelfde koele plek ging met horten en stoten want, hoewel eerst met zijn drieën en natuurlijk in het donker, kwam al ras zowel de baas (Jan van Hoof) als de laat maar zeggen extended Cdt. Advance Party (Bert Welmer) als de Chef staf (Frits van Balveren) ook aan. En om nu met in de directe omgeving van 1 kolonel, 3 overstes (=Lt-Kol) en een majoor (Janssen de kassier KL) dat blikje leeg te drinken was niet zo’n goed idee. Vervolgens kwam Reinier (jonge CIS Majoor) zijn bed opeisen, waar we dus op zaten, en waar het corpus delicti onder stond. Kortom toen Jan, Bert en Frits weg waren kon ik verder gaan met het nuttigen van het biertje. Hoewel lokaal en een beetje zoete smaak is het niet slecht. Dit kan natuurlijk liggen aan het simpele gegeven dat, vanwege het hebben van scherpe munitie op de man en een no-can rule, het al een paar dagen geleden is dat dit lijf alcohol had gehad en dan smaakt alles. Moraal de twee KL collega’s Hebly of -ie(jurist en KL) en Janssen( kassier(eigenlijk controler)KL) kan je er best bij hebben. De anderen ook overigens maar in dit geval, als ik spontaan door was gegaan met het biertje, dan dus niet. Een prettige bijkomstigheid is dat Jan mijn actielijstje heeft geminimaliseerd. Ik wilde graag weten wat de NGO’s (non governmental organisations), die ik gezien had dat ze kantoor hielden in Pol-e-Khomri, aan het doen waren en waar. Dat is dus in de visie van de Cdt een zaak van de politieke vertegenwoordiger de prins…..Ja we hebben een prins de zoon van Irene Bourbon de Parma, voor velen bekend als prinses Irene van Oranje Nassau etc etc is de politieke vertegenwoordiger. Het joch is blijkbaar met de nodige kruiwagens beland in politieke dienst. Ik heb hem nog niet ontmoet maar dat gaat ongetwijfeld nog wel gebeuren. Een andere ZEER prettige bijkomstigheid is dat wederom Jan de mening is toegedaan dat anderen dan de jurist en de kassier ook mee moeten de stad in om te ervaren hoe de bevolking reageert. Met name werd dus mijn naam en Jurgen genoemd. Kijk en now we are talking sensible…daar zit ik dus al op te wachten vanaf het moment dat we hier zijn!!!!! We zijn er eigenlijk nog maar twee dagen maar toch. Als we dat niet doen gaat zeker één van de taken van het PRT een beetje de mist in en blijven we hangen in perfecte plannen. Natuurlijk hebben we een taak in, omdat we de eerste zijn, het effenen van de weg voor de krijgsmachtdelen die nog komen gaan maar daar hebben we 3 maal 4 is 12 maanden de tijd voor want zolang levert de GGW en zeker de KLu het leeuwendeel van het contingent. Al met al is deze beschrijving van de dag veel langer geworden dan verwacht maar ik ging dan ook met een uiterst tevreden gevoel mijn mandje in, als laatste en zo rond 00.15.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
dinsdag 21 september 2004


Een vrucht bare dag, want ik heb zowaar een MOLT taak gedaan net voor de poort. Er was wat aan de hand en tenslotte mocht ik het oplossen. De tolk lichtte ik in tijdens de wandeling hoe we met elkander omgaan. Om Nederlands te praten tegen de tolk heeft wel voordelen maar dat maakt de taak voor hem of haar moeilijker dan voor mij. Het bleek een delegatie te zijn van een dorp, welke op de geweldige kaarten die we hebben niet terug te vinden was. De delegatie verhaalde dat zo’n zes jaar geleden het dorp was ontruimd door Taliban dat verhaal halen bij de gouverneur niets opleverde alleen de opmerking in de trant van ‘nou dat hebben ze prima gedaan’ Vervolgens was er sprake van een aantal vluchtelingen die het land ontvluchtte. Bij terugkeer in 2003 bleek dat iemand anders het dorp beheerste met het nodige geweld en dat hun dus niet welkom waren. Dit hebben ze toen voorgelegd bij UNHCR en daar hadden ze tot op heden nog even niets van gehoord. Dus was het nu tijd zich tot ISAF te wenden. Een dramatisch verhaal maar in de eerste plaats zijn we nog niet onder bevel gesteld van ISAF dus is het nog een nationaal feestje en in de tweede plaats had blijkbaar al een organisatie het vuiltje op zijn bord en daar moest het dan ook maar blijven liggen. Natuurlijk wilden ze graag weten wanneer er licht in de duisternis zou komen maar zelf waren ze niet bereikbaar dus gingen we voor de optie kom over vier weken maar eens langs en hoor dan naar ik hoop een oplossing. Rapoortje opgemaakt van het gesprek dit ook nog teruggekoppeld met de tolk en netjes aangeboden aan ons aller S3 (Willem Heesbeen). Tussendoor even contact met Henk Kanters van Personeel om mijn 40 urige werkweek voor 2005 op de wielen te zetten en het verzoek in te gaan dienen vanwege de gederfde feestvreugde, niet bij te wonen schouwburgvoorstellingen van het seizoen 2004/2005. ’s-Avonds tijdens de briefing werd de zaak van de dorpelingen opgebracht en ik kreeg in ieder geval nog geen warm gevoel. Volgens mij kunnen we er twee dingen mee doen. UNHCR bezoeken en de zaak weer eens oprakelen en tijden vragen wanneer er licht in de tunnel komt. Of zelf middels de staande wetgeving uitzoeken wat de legale wegen zijn om in voorkomend geval recht te halen. Geen van beide zaken werd in gang gezet alleen had C-PRT de casus onder handen en zou wel eens de Politieke Adviseur (POLAD) de zaak weer op dienen te rakelen bij UNHCR. Verder bleek dat morgen droog wordt geoefend met MOLT-1. Nog niet de juiste auto, waarschijnlijk planmatig veel teveel spullen die in de auto moeten en eigenlijk is er nog geen enkel officieel plan voorhanden, alles is in bewerking en uitgekristalliseerd is er niets. We gaan het zien morgen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
woensdag 22 september 2004


Oké de gekte heeft weer toegeslagen, ze beginnen weer om kale koppen te maken. Is natuurlijk lekker koel en goedkoop, dat knippen dan. De warmte begint overigens minder te worden dus binnenkort sneeuw….Vandaag dus vol verwachting klopt ons hart zitten wachten op het spel wat eigenlijk pas tegen 14.00 uur begon. Enfin met duidelijk ruimte voor verbetering het spelletje gespeeld en natuurlijk ook met veel fantasie en inbeeldingsvermogen een ander scenario uitgevoerd dan de bedenker had verwacht. E.e.a. tegen het licht gehouden en zo werd het 18.30. Inmiddels waren er weer ongeveer 28 nieuwe mensen bij, die ook de reis hebben overleefd en zo dobberen we verder. Zaterdag mag ik dan eindelijk beginnen en de verre reis naar Andarab district, zuidoostelijk in de provincie is, volgens gerucht al weer gewijzigd naar een district noordoostelijk van onze locatie. De naam kom ik nog wel eens op terug en sluit deze dag af, gisteren was zo lang dat het vandaag maar eens korter moet.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
donderdag 23 september 2004


Na het appel eerst maar eens een wasje gedaan. Natuurlijk is er inmiddels een wasregeling en kan een 7 of 8 tal items in wasnet worden gestopt en onder item wordt ook verstaan een paar sokken. Maandag ingeleverd woensdag terug, woensdag ingeleverd vrijdag terug en vrijdag ingeleverd….juist maandag terug. Niets mis mee dus. Het enige probleempje is dat mijn wasnet zich bevindt in de zaken die nog komen moeten t.w de tweede woodlandtas, de plunjebaal en de kist. Het verhaal rond deze vracht is lang erg lang het komt al drie dagen morgen maar nu schijnt het zowaar vandaag te zijn, we gaan het zien. Dus maar even een wasje met de hand gedaan. Drie onderbroeken zijn namelijk inmiddels wel verbruikt. Op sokken en T-shirt gebied zijn de aantallen iets gunstiger namelijk 4 of 5. Dit land heeft tot op dit moment twee voordelen, mijn horloge blijft oh wonder lopen (zonne-energie) en de was is zo droog. Overigens vlak bij de tent waar de nacht wordt doorgebracht is overigens het laten we zeggen werkcluster logistiek en daar kan je best wel lekker lui en dus gezellig zitten in de schaduw tot de middag en daarna pas weer als de andere kant van de u weer schaduw geeft. Het is daar dus goed toeven en dat hebben we maar weer gedaan. Ik verwachtte nog een spelletje dus daar zullen we het later op de dag nog wel eens over hebben. Daar de kevlar (scherfwerende) matten voor de Mercedessen, indien geplaatst er voor zorgen dat de bankjes niet meer achterin geplaatst kunnen worden zijn we momenteel zoekende naar een methode om die matten te doorboren, branden en wellicht(is men nog niet aan toe gekomen) te schieten. Anders is het wat oncomfortabel achterin zitten half op of tegen de wielkast. En daar we nog even de MOLT auto’s niet hebben en we toch op pad willen moet het met twee mercedes terreinwagens. Na de middag werd ik geroepen om weer een spelletje te spelen, met wel een andere beveiligingsgroep. Mijnsinsziens ging het prima maar anderen zullen wel weer wat op te merken hebben ook dat gaan we zien. En ja het restant van de bagage is gearriveerd. Ga dat morgen pas bekijken. Overigens gisterenavond nog wat zitten praten met C-PRT en we zijn het eens de MOLT teams hebben echt behoefte aan informatie wat de Nederlandse Regering zoal voor Afghanistan betekent maar dat niet zo openlijk doet. Het ambtenaren apparaat wordt ongeveer, minstens gedeeltelijk door Nederland betaald om waar wat te noemen.


Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
vrijdag 24 september 2004


De vrije dag in dit land dus geen reveille om 06.00 uur en geen appel. Toch natuurlijk bij het licht worden ook wakker geworden en ik had nog een goede douche en dat konden anderen die na mij kwamen niet zeggen. De intentie was verder om de iridium telefoon te programmeren en de aangekomen goederen te bewerken. Dat laatste heb ik maar zeer sporadisch gedaan wat je uitpakt wordt stoffig dus ingepakt houdt langer de oorspronkelijke kleur. Wel die satelliet telefoon geprogrammeerd en naast de reeds bekend gestelde handy met Afghaans kaartje zie het bericht van 18 september ben ik nu ook bereikbaar per satelliet. Het nummer is +881631829667. Kosten durf ik niet te noemen die zijn gigantisch denk ik maar dan heb je ook wat, namelijk een soort koelkast telefoon, groot en lomp dus mag je eigenlijk niet echt mobiel noemen. De ochtend kabbelde zo prima voorbij en de middag werd wat drukker, niet alleen mocht ik mede een oordeel vellen over de verrichtingen van Molt-3 (Chris Holman en Jasper van de Dikkenberg) tevens werd het internet actief. Na wat bellen met thuis, want de mail deed het even niet heeft die lieve schat van me prima de honneurs waar genomen en kon ik later op de dag toch de mail functie doen. En zo komt die telefoonkaart van defensie toch nog van pas. Tot aan de avond echter werd het niet meer dan opruiming houden want er zat nogal wat rotzooi in de mail. Na het diner zijn alle MOLT cdt’n en hun plaatsvervangers uitstekend gebrieft door Guime de Bourbon Parma en Jan van Hoof, respectievelijk de politieke adviseur en de baas PRT. Hierna nog even de missie van morgen er door gekregen en dan is het zo na 22.00 uur. Belangrijk is echter dat we eindelijk op pad gaan. Of alle gestelde doelen worden gehaald is de vraag maar dat gaan we morgen ondervinden. Tussen door kwam ik er ook nog even achter dat de USB stick privé niet op de dienstcomputer wenst te werken dus dat blijft mooi gescheiden hoewel uitwisselbaarheid me liever was geweest. Vandaag even geen foto want morgen worden er ongetwijfeld genoeg gemaakt omdat we een geheel nieuwe omgeving gaan bekijken en bovendien moet ik nog even mijn USB kabel uitgraven dan gaat e.e.a. (op de privé computer makkelijker niet waar…) Toen ik dus tegen half twaalf al hier verder wilde gaan met de mail en die ook te versturen bleek ineens dat het nu veel moeilijker is om als laatste naar bed te gaan, de internet enthousiasten zijn er nog dus…Wordt een echt latertje dus vandaag, of morgen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri-Nahrin v.v (Afghanistan)
zaterdag 25 september 2004


Het werd dus vandaag voordat ik in mijn slaapzakje lag, en wel na half twee in de nacht. In alle vroegte weer op en na de bekende rituelen eindelijk voor de eerste maal op pad voor het eggie. De tocht voerde naar het noordoosten, het district Nahrin met de gelijknamige districtshoofdstad daarin. Het team had nogal wat baasjes, niet alleen mijn rechterhand Dennis, ook Chris Holman (Cdt MOLT-3) ging mee en van de Force Protection (bewakers) het baasje de elt Reumer. Naast wat stembureaus, die moesten worden gevonden moest tevens wat aan routeverkenning worden gedaan. Maar de algehele tendens was ‘showing the flag’ Daar gingen we dan, over een goede weg naar het noorden naar Baghlan, volgens de experts een stad van 120.000 inwoners het dubbele van wat in Pol-e-Khomri zou wonen. Ik noem de getallen met een ondertoon want waar ze al die mensen hebben weggestopt is mij een raadsel. In Baghlan dienden we naar het oosten te gaan, op een beduidend minder kwalitatieve weg. We vroegen nog even een Afghaan of het de goede weg was en die gaf aan dat meer naar het noorden de afslag was. Wij natuurlijk eigenwijs en bovendien dienden meerdere routes verkend te worden. Om een lang verhaal kort te houden we konden ons verplaatsen maar het was een beetje stoffig, zanderig liever gezegd. Hoe dat er na zo’n stuk weg uitziet kunt u hieronder bekijken, let wel de kleuren moeten groen, bruin en desertkleur zijn. Na die korte safari Parijs-Dakar, werd het tijd om activiteiten te ontplooien. Op de weg naar Nahrin deden we drie dorpen aan die al dan niet op de verstrekte kaarten zijn terug te vinden. De bevolking is uiterst vriendelijk en kon meestal vertellen dat er wel activiteiten waren geweest om een stembureau in te richten maar dat het nu even wazig was. Velen waren geregistreerd en al moesten ze te voet naar Nahrin ze gingen stemmen. Eén en al enthousiasme dus. ISAF? Ja daar hebben we nog nooit van gehoord. U begrijpt natuurlijk wel beste lezer dat met de vele chefs de auteur van deze onzin een gepaste afstand hield en tijd te over had om e.e.a. te observeren. We bereikten na de middag Nahrin. Als dit de districtshoofdstad is ben ik sinterklaas. De ‘stad’ was in 2002 getroffen door een aardbeving en zou daarna minimaal gedeeltelijk weer opgebouwd zijn. Nou als dat zo is dan hebben ze nog wat te doen. Wat wel opviel is dat er een gebied was met brede straten iets (kilometer of 5) westelijk van de laten we zeggen oude stad. Het vermoeden rijst dus dat Nahrin zich verplaatst. Ik wandelde wat door oud-Nahrin om te bezien wat er al met al te koop was. Een ieder heeft een ander referentiekader en ik ben daar geen uitzondering op. Als ik echter noord Albanië en of Zuidoost Turkije als referentie neem en stel op 100% dan is het hier minder dan 50%. We probeerden nog wat routes echter allen tevergeefs zodat de terugreis eigenlijk over de enige redelijke weg kon worden aanvaard. Toen we Baghlan weer binnen kwamen en dus moesten stoppen, want je kan de hoofdweg echt niet overzien, vloog een wolk aan stof en zand voor ons uit. De lokale bevolking had lol om ons zandman uiterlijk. Maar een pakje marlboro hadden ze ook niet in Baghlan. De ‘illegale’ uitstap naar de bazaar in Baghlan liep even fout want de luitenant van de beveiliging ging vragen of het mocht. Dat moet je dus niet doen collega, hij is nog jong en van de KL zal het dus nog wel eens leren. Na een wandeltocht op ons kamp om een ieder te laten zien hoe het daar buiten is werd van een douche genoten. De zeep, die elke morgen klonterig is (Neen schat niet die van het kruidvat maar die Amerikaanse groene zooi) is dus na blootstelling aan hogere temperaturen perfect vloeibaar. Ik maar denken dat het spul geschift was of zo, valt het weer mee. ‘s-Avonds de commandant een eerste indruk gegeven met veel digitale foto’s van zowel de officiële camera als alle privé dingen. Omdat anderen zich bezig houden met weet ik niet heb ik het rapport van onze bevindingen ook maar gemaakt voordat de dag om was. Dit verhaaltje schoot er dus bij in en werd op de zondagmorgen gemaakt.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
zondag 26 september 2004


Gewoon ritueel en daarna een Afghaans lasapparaat bewonderd. Geweldenaren zijn het men neme gewoon de goede aansluiting van de spoel om de stroomsterkte te variëren voor de klus. Zal best wel eens iemand aan zijn blijven hangen denk ik. Tegen negenen mochten we een tweetal lesjes volgen zoals de werking van de vele radioapparatuur die we mobiel ter beschikking hebben en niet onbelangrijk de geweldsinstructie aan de hand van een aantal casu. En zo krijg je ongeveer de ochtend vol. s-Middags wat hobbieën op de computer van dienst en verder niets bijzonders op deze zondag. Nog wel een ander holster gekregen van plastic wat het dragen van het wapen vrijwel ongemerkt maakt. Verder tussendoor kort wat mail beantwoord, zodra dat hok enigszins leeg was en tabak gemengd uit diverse blikken. Niet een dag om over naar huis te schrijven dus. Maar de moderne militair heeft dus om zijn nek hangen de herkenningsplaat met pen, twee USB sticks (eentje privé en eentje dienst) en de speler. Wel de telefoon en de palm maar weer eens opgeladen en navraag gedaan over de gekregen mp3 speler. Is voor het opnemen van gesprekken en kort iets in spreken maar die ga ik gebruiken om er muziek op te nemen zodat de saaie wegen beter kunnen worden overleefd. Gelukkig zijn die tracks in de .wma configuratie en heeft de speler .mp3 nodig om te functioneren. Wat later op de avond bood Henk (Kanters) zijn geclaimde internet tijd aan, die van 22.00 tot 22.30 uur. Jammer dat hij net zoals zo velen de folder niet ver genoeg had open gedaan en bij 22.00 zijn naam had neer gezet. De eerste kolom van de bladen zegt 21.30-22.00 dus naam er achter betekende dat betrokkene e.e.a. een half uurtje eerder had moeten zeggen en aanbieden, foutje bedankt. Iemand blij maken met een dooie mus heet dat. Oh ja als de plaatjes te klein zijn moet je ze gewoon selecteren en in een hoek de zaak uittrekken.(geldt even niet voor een webpagina)

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
maandag 27 september 2004


Wederom een dag van inactiviteit, tijd om eens zaken door te lezen en natuurlijk de was terug te ontvangen. Verder met horten en stoten op het internet gezeten. Was natuurlijk koren op mijn molen als C-PRT vraagt wanneer gaan jullie weer en ik hem moet vertellen dat het woensdag a.s wordt. Morgen hebben de beveiligers een oefeningetje en vandaag is collega 3 onderweg gegaan en heeft C-Molt2 meegenomen. In klare taal Maj. Holman en Kap Dikkenberg (team 3) en Jurgen van Keulen ook eens een keer naar buiten, zijn maatje komt eerst 28 of 29 op het dek. Als het internet het niet doet en de kast open moet worden drastische maatregelen genomen, dat moge duidelijk zijn. Voor minder gaan we niet als anderen de sleutel hebben mee genomen naar Nederland. De middag ook maar gedeeltelijk gebruikt om mijn webpagina’s bij te werken, al gaat het zo traag dat dit geen sinecure is. De collega’s MOLT kwamen tegen vijven weer op het dek en waren iets minder stoffig dan wij waren een paar dagen geleden. Bovendien hebben zij het geluk gehad om de districts gouverneur (district Burka) te treffen. Ja en dan moet er gegeten worden natuurlijk dus de resultaten daarvan zullen we morgen en verder wel ervaren. Inmiddels bekend waar we heen gaan, dit maal wat naar het zuiden richting Kabul, maar die stad laten we heel ver voor onze auto liggen reken maar. De doorgaande weg zal allemaal wel meevallen maar dan wordt het weer een soort terrein rijden. Zou natuurlijk mooi zijn als die mindere wegen even vrij zijn van ongerechtigheid maar gezien de achterliggende woongebieden kan dat haast niet anders dan wel los lopen. We zullen dat echter morgen zeker gaan stellen bij HALO trust, een (ik denk) Amerikaanse firma die de taak heeft in kaart te brengen en naar ik verwacht ook het (doen) ruimen van die ongerechtigheid. Oh ja geachte lezers, hoewel nog niet de ‘winkels’ in Pol-e-Khomri zijn bezocht vrees ik dat zaken zoals Engelse drop, zachte zoute drop, haribo en bijvoorbeeld die gele zakken met knapperige chocolade omhulde nootjes (weet dus weer de naam even niet) evenals pinda’s even niet te vinden zijn in deze hoek van de aardkloot. Geef maar een tip als iemand de behoefte voelt om gedurende de nog resterende 5 maanden en 3 weken iets naar Utrecht te sturen. Ben ik al aan het aftellen.

Richard R.V.A. Braun
Pol-e-Khomri (Afghanistan)
dinsdag 28 september 2004


Het wordt eentonig het vaste ochtend ritueel alleen nu wel met een douche. Heb dat gisteren niet verteld maar toen deed de douche het even niet en was mijn intentie om maar eens lekker te blijven liggen. Nu dus niet gewoon douchen ‘in de zak’. Ik leg even uit rond een verwarmingselement zijn een 8-tal zakken op gehangen, zo’n zak stap je in opent wat kleppen om je kleren en handdoek in te doen en je neemt een douche. Watertoevoer weer dicht en afdrogen kleren aan en je stapt er weer uit. Spijt me te vertellen dat het een Frans systeem is, primair in gebruik bij de marine maar het is gewoon goed. Appel en direct het net op om mailtjes te beantwoorden en een dag te versturen en daar we van plan waren HELO TRUST te bezoeken, een VN Organisatie, werd de tijd doorgebracht nabij de operationele tent. Aldaar kwam tussen door de opmerking dat de ISAF batches niet goed zijn, er staat een teken teveel in ….neen ik lach niet kan alleen maar treurig kijken. Hoe is het in godsnaam mogelijk een kapitale blunder ik kan niet anders zeggen. Punnikmesje en verwijderen maar. Enfin tegen elven vertrokken we, de drie M-bazen en Dennis, naar HELO TRUST. Een uiterst nuttig uitstapje moet ik zeggen, het is fijn om te horen dat er al veel is geruimd en dat de gebieden die we gaan bezoeken geen gevaren bevatten. Hoewel je weet het nooit zeker natuurlijk dus opletten blijven. Lunch en daarna inbrief voor de dag van morgen althans de S2 (sectie stiekem of te wel inlichtingen en veiligheid) inbrief, die van current ops was allang al geweest, sterker nog in samenwerking met Dennis was de route samengesteld. Ik heb het nog niet verwoord maar eigenlijk vullen we elkaar goed aan in het team. Morgen gaat er ook eentje mee van de M(ilitaire) I(nlichtingen) en V(eiligheids) D(ienst) en die meneer werd een beetje lastig. Het kwam tot een clash en eigenlijk was ik hard van plan dat niet organieke deel uit de molt samenstelling te knikkeren. De betrokkene mag ik niet en is een detaillist die vijf bladen vol wil hebben met if-then’s en vervolgens geef ik je op een briefje dat het velletje zes gaat worden die van toepassing is. Het is maar goed dat Piet Koster een verzoeningspoging deed want anders hadden we een kleine uitdaging. Wat er morgen ook mee gaat is een freelance radioreporter (voor de KRO), dus zo simpel is alles nu ook weer niet. We gaan met drie auto’s en gelukkig niet ver. Voor het eten sprak ik kort met C-PRT en vroeg hem waarom een medewerker MIVD mee moest met de MOLT. De reactie was nogal heftig dus of het nog doorgaat is even de vraag, de dag is nog niet om. En inderdaad zo tegen achten was de kogel door de kerk nog een vrouw erbij met medische achtergrond dus op dat gebied kan niets mis gaan. ‘s-Avonds om 21.00 uur de hele club ingelicht of te wel ingebriefd. Dit deed ik omdat we morgen een gast hebben een freelance radio reporter die, als ik goed ben geïnformeerd voor de KRO werkt.

Richard R.V.A. Braun
District Khinjan (Afghanistan)
woensdag 29 september 2004


Heden morgen was het wakker worden wat minder, hetgeen zeker van doen had met de late internet sessie gisteren of eigenlijk vandaag. Harm, de reporter, was er al vroeg bij. Ik ging met hem naar de ops-tent al waar hij een scherfvest te leen kreeg en ik ook de laatste informatie van Piet (Koster) kreeg. Samen gingen we naar de groep die al bij de voertuigen was. Drie van die dingen vandaag en dus twee gasten en dat maakt 10 in totaal. Vandaag dus drie MB’s en maar liefst met een groep van 10 man en vrouw. De reis voerde naar het zuiden via allerlei toekomstige stembureaus. Sommige vonden we snel en eenvoudig maar er waren er ook bij die even ergens anders lagen als de coördinaten die we hadden mee gekregen. Ook kwam er wel een misverstand zoals dat ze de stembiljetten al hadden gehad en uitgedeeld aan de mensen. Het bleek zich dan om de registratie kaart te handelen en dat klopt dus wel. Op sommige plaatsen was het nog niet helemaal bekend waar er gestemd moest worden maar ging men er van uit dat het wel op dezelfde plaats was als waar de registratie was gedaan. Je mag het de mensen niet kwalijk nemen, er zijn er bij die dit voor het eerst in hun leven doen en wat te zeggen van het gegeven dat in dit land nog nooit democratie heeft geheerst. Tenslotte kwamen we in Khinjan de ‘hoofdstad’ van de gelijknamige provincie. Aldaar eerst nog kort een stembureau bezocht, op straat een twintigtal broden gekocht wat gebeurde met een ‘politie cordon’ van drie man. Tenslotte ons begeven naar de residentie van de districts gouverneur die hier samen gaat met het kantoor van politie. Daar de chef van Politie, na eerst vele anderen te hebben gezien en half gesproken, uitgebreid gesproken en natuurlijk chebab met brood genuttigd en veel Cjai….Hierna ging het de negorij in, slechtere wegen met veel stof en kuilen. En dat allemaal voor de zoektocht naar toekomstige stemmingsbureaus. We gingen zelf zo ver dat we door de prima aangeduide mijnenvelden in een dal reden waar het zelfs qua natuur mooi te noemen is. En je kan dan inschattingen maken tot je een ons weegt we gingen het niet redden voor donker dus. En dan is het een beetje moeilijk rijden want dimmen en weghelft houden zijn zaken die in Afghanistan niet echt zijn ingeburgerd. ‘s-Avonds kwam er nog een vervelend bericht, bij de Duitse kameraden in Kunduz zijn een drietal gewonden door een naar het zich laat aanzien raketaanval waar voor nog even niemand de verantwoordelijkheid heeft opgeëist. Na een korte periode ging daar weer de zaak door zoals gewoonlijk. Ik benadruk dat het bij ons in een zeer wijde omgeving rustig is zeer rustig en wij dus ook niet verwachten dat een dergelijke laffe streek bij ons gaat gebeuren. Heel veel tijd later stuurde Harm hetgeen hij had gemaakt en wat ook uitgezonden is geweest naar me toe een leuk fragment wellicht even naar luisteren als het goed is laadt de computer het bestand en gaat het ook spelen, tijdens het openen van deze pagina.

Richard R.V.A. Pol-e-Khomri (Afghanistan)
donderdag 30 september 2004


Eerst na reveille, ontbijt en appel op het internet om de berichtgeving te versturen en daarna samen met Dennis het verslag van gisteren gemaakt. Verslag kan je het eigenlijk niet noemen het is meer het antwoord geven op vragen. De discussie was direkt bezig, doen we het in Engels of Nederlands. Het werd dus Engels en dan kan je Dennis bijna afschrijven had ik het idee. Tenslotte kwam natuurlijk redelijk snel de rapportage af. Hierna weer wat ordenen van papieren en zaken en de camera doen laten repareren. De foto’s van gisteren, althans die gemaakt met de camera van dienst, zijn wederom niet te benaderen. Zo komen langzaam alle ballen op zijn plaats terecht, Chris zijn cardlezer leest wat mij betreft geen cards meer uit. Iets voor de lunch kreeg ik de opdracht van morgen zodat er tijd was om de taken te delegeren. Gisteren zijn overigens de eerste vier nieuwe auto’s naar beneden komen rollen en die zijn alle in de kleur wit. Dat schijnt weer niet goed te zijn dus gaan ze een andere kleur krijgen. We raden het al geen verf of geen spuitpistool of of…kortom voorlopig blijft het MB, jammer voor degenen in de achterbak. In de middag dus alvast de inbrief gedaan voor de tocht van morgen en om 17.00 uur hadden we een parade ter ere van de uitreiking van de NATO medaille aan een aantal welke reeds 30 dagen in dit land waren en tevens hadden we nog een tweetal bevorderingen waaronder Sjaak tot kapitein. De dag sloot verder af met een barbecue en zowaar een aantal biertjes.